Nerka Nefronowa

Zapalenie gruczołu krokowego

Aby istniało ludzkie ciało, dostarcza ono nie tylko systemu dostarczania do niego substancji w celu budowy ciała lub wydobycia z niego energii.

Istnieje również cały kompleks różnych wysoce skutecznych struktur biologicznych do usuwania produktów odpadowych.

Jedną z tych struktur są nerki, których roboczą jednostką strukturalną jest nefron.

Ogólne informacje

To jedna z funkcjonalnych jednostek nerki (jeden z jej elementów). W narządzie jest co najmniej 1 milion nefronów i razem tworzą spójnie funkcjonujący system. Dzięki swojej strukturze nefrony umożliwiają filtrację krwi.

Dlaczego - krew, ponieważ wiadomo, że nerki produkują mocz?
Wytwarzają mocz z krwi, gdzie organy, po wybraniu wszystkiego, czego potrzebują, wysyłają substancje:

  • albo w tej chwili ciało nie jest całkowicie wymagane;
  • lub ich nadwyżki;
  • może stać się dla niego niebezpieczny, jeśli nadal będą we krwi.

Aby zrównoważyć skład i właściwości krwi, konieczne jest usunięcie z niej niepotrzebnych składników: nadmiaru wody i soli, toksyn, białek o niskiej masie cząsteczkowej.

Struktura nefronu

Odkrycie metody ultradźwiękowej umożliwiło odkrycie: nie tylko serca, ale wszystkich narządów: wątroby, nerek, a nawet mózg ma zdolność redukcji.

Nerki kurczą się i rozluźniają w pewnym rytmie - ich wielkość i objętość zmniejszają się lub zwiększają. Gdy to nastąpi, kompresja, rozciąganie tętnic przechodzących przez ciało narządu. Poziom ciśnienia w nich również się zmienia: gdy nerka się rozluźnia, zmniejsza się, a gdy zmniejsza się, wzrasta, co umożliwia pracę nefronu.

Wraz ze wzrostem ciśnienia w tętnicach, uruchamiany jest system naturalnych półprzepuszczalnych błon w strukturze nerki - i substancje niepotrzebne dla ciała, po ich przeciśnięciu, są usuwane z krwiobiegu. Wchodzą do formacji, które są początkowymi częściami układu moczowego.

W niektórych segmentach występują obszary, w których ma miejsce odwrotne zasysanie (powrót) wody i części soli do krwiobiegu.

W nefronie wyróżnia się:

  • pierwotna strefa filtracji (ciało nerkowe, składające się z kłębuszka, znajdującego się w kapsule Shumlyansky-Bowmana);
  • strefa reabsorpcji (sieć naczyń włosowatych na poziomie początkowych odcinków pierwotnych dróg moczowych - kanaliki nerkowe).

Kula nerkowa

To jest nazwa sieci naczyń włosowatych, która jest naprawdę podobna do luźnej plątaniny, w której rozpada się tętniczek przynoszący (inna nazwa: podaż).

Ta struktura zapewnia maksymalną powierzchnię styku ścian kapilarnych z intymną (bardzo blisko) sąsiadującą z nimi selektywnie przepuszczalną trójwarstwową membraną tworzącą wewnętrzną ścianę kapsuły bowmana.

Grubość ścian kapilarnych jest utworzona przez tylko jedną warstwę komórek śródbłonka z cienką warstwą cytoplazmatyczną, w której znajdują się fenestry (puste struktury), które transportują substancje w jednym kierunku - od światła kapilary do wnęki kapsułki ciałka nerkowego.

W zależności od lokalizacji w odniesieniu do kłębuszków włośniczkowych (kłębuszków) są to:

  • wewnątrzkomórkowy (wewnątrzkomórkowy);
  • pozagłębnikowe (pozagłębnikowe).

Przechodząc przez pętle kapilarne i uwalniając je od żużla i nadmiaru, krew jest zbierana w tętnicy wylotowej. To z kolei tworzy kolejną sieć naczyń włosowatych, splatających kanaliki nerkowe w ich krętych obszarach, z których krew jest zbierana do żyły kierującej, a tym samym wraca do krwiobiegu nerki.

Kapsuła Bowman-Shumlyansky

Struktura tej struktury pozwala porównać z powszechnie znanym w życiu codziennym tematem - sferyczną strzykawką. Jeśli naciśniesz na jego dnie, tworzy on miskę z wewnętrzną wklęsłą powierzchnią półkulistą, która jest jednocześnie niezależnym kształtem geometrycznym i służy jako kontynuacja zewnętrznej półkuli.

Pomiędzy dwiema ścianami uformowanej formy pozostaje szczelinowo-przestrzenna wnęka, kontynuowana w nosie strzykawki. Innym przykładem porównania jest kolba termosu z wąską wnęką między dwiema ścianami.

Kapsuła Bowmana-Shumlyansky'ego ma również szczelinę wewnętrzną w kształcie szczeliny między dwiema ścianami:

  • zewnętrzny, określany jako płytka ciemieniowa i
  • wewnętrzny (lub talerz wewnętrzny).

Przede wszystkim podocyt przypomina kikut z kilkoma grubymi głównymi korzeniami, z których korzenie równomiernie przesuwają się na obie strony, cieńsze, z całym systemem korzeni rozciągającym się na powierzchni, który rozciąga się daleko od środka i wypełnia prawie całą przestrzeń wewnątrz koła utworzonego przez nią. Główne typy:

  1. Podocyty są gigantycznymi komórkami z ciałami w jamie kapsułki i jednocześnie podniesionymi ponad ścianę naczyń włosowatych dzięki poleganiu na procesach w kształcie korzenia cytotrabekuli.
  2. Cytotrabecula to poziom pierwotnego rozgałęzienia „nogi” procesu (w przykładzie z kikutem, głównymi korzeniami), ale istnieje również wtórne rozgałęzienie - poziom cytopodii.
  3. Cytopodia (lub szypułki) są procesami wtórnymi z rytmicznie utrzymywaną odległością wyładowania od cytotrabekuli („głównego korzenia”). Z powodu jednorodności tych odległości uzyskuje się równomierny rozkład cytopodii na częściach powierzchni kapilarnej po obu stronach cytotrabekuli.

Wyrostki-cytopodia jednej cytotrabekuli, wchodzące w odstępy między podobnymi formacjami sąsiedniej komórki, tworzą kształt, relief i wzór bardzo przypominający zamek błyskawiczny, pomiędzy poszczególnymi „zębami”, których są tylko wąskie równoległe szczeliny w postaci liniowej, zwane szczelinami filtracyjnymi (szczelinowe przepony).

Ze względu na tę strukturę podocytów, cała zewnętrzna powierzchnia kapilar, zwrócona w stronę wnęki kapsułki, jest całkowicie pokryta przeplotami cytopodii, których zamki błyskawiczne nie pozwalają na pchanie ścianki kapilary wewnątrz wnęki kapsułki, przeciwdziałając sile ciśnienia krwi wewnątrz kapilary.

Kanaliki nerkowe

Zaczynając od bulwiastego zagęszczenia (kapsułka Shumlyansky'ego-Bowmana w strukturze nefronu), pierwotny przewód moczowy ma ponadto charakter kanalików o średnicy różnej długości, a ponadto nabiera charakterystycznego, zwiniętego kształtu w niektórych obszarach.

Ich długość jest taka, że ​​niektóre z ich segmentów znajdują się w korze mózgowej, inne - w rdzeniu miąższu nerki.
Na drodze płynu z krwi do moczu pierwotnego i wtórnego przechodzi on przez kanaliki nerkowe, składający się z:

  • proksymalny zwichnięty kanalik;
  • Pętle Henle, mające zstępujące i wznoszące się kolano;
  • dystalny zwichnięty kanalik.

Ten sam cel jest obsługiwany przez obecność interdigitacji - wgłębień palcowych membran sąsiednich komórek w siebie. Aktywna resorpcja substancji do światła kanalika jest procesem bardzo energochłonnym, dlatego cytoplazma komórek cewkowych zawiera wiele mitochondriów.

Wytworzono w naczyniach włosowatych, splatając powierzchnię proksymalnej splątanej kanaliki
reabsorpcja:

  • jony sodu, potasu, chloru, magnezu, wapnia, wodoru, jonów węglanowych;
  • glukoza;
  • aminokwasy;
  • niektóre białka;
  • mocznik;
  • woda.

Tak więc z pierwotnego filtratu - pierwotnego moczu utworzonego w kapsule bowmana, tworzy się płyn o składzie pośrednim, który podąża za pętlą Henle (z charakterystycznym wygięciem kształtu szpilki do włosów w rdzeniu nerkowym), w którym oddziela się kolano skierowane w dół o małej średnicy i wznoszące się kolano o dużej średnicy.

Średnica kanalików nerkowych w tych obszarach zależy od wysokości nabłonka, wykonując różne funkcje w różnych częściach pętli: w cienkim przekroju jest płaska, zapewniając skuteczność pasywnego transportu wody, w grubym - wyższym sześciennym, zapewniając aktywność reabsorpcyjną w hemokapilarach elektrolitów (głównie sodu) i biernie po wodzie.

W dystalnym kanaliku krętym tworzy się mocz końcowej (wtórnej) kompozycji, która powstaje podczas opcjonalnej reabsorpcji (ponownego zasysania) wody i elektrolitów z krwi naczyń włosowatych, które przeplatają ten obszar kanalików nerkowych, uzupełniając jego historię, przepływając do kanalika zbiorczego.

Rodzaje nefronów

Ponieważ korpus nerkowy większości nefronów znajduje się w warstwie korowej miąższu nerki (w korze zewnętrznej), a ich pętle Henle'a o małej długości przechodzą przez zewnętrzną mózgową substancję nerkową wraz z większością naczyń krwionośnych nerki, nazywane są korowymi lub wewnątrzkorowymi.

Ich drugi udział (około 15%), z pętlą Henle'a o większej długości, głęboko zanurzoną w rdzeniu (aż do wierzchołków piramid nerkowych), znajduje się w korze mózgowo-rdzeniowej, strefie granicznej między warstwami mózgowymi i korowymi, co pozwala nazwać je kością pośrednią.

Mniej niż 1% nefronów, które znajdują się płytko w podtorebkowej warstwie nerki, nazywa się podtorebkowe lub superformalne.

Ultrafiltracja moczu

Zdolność „nóg” podocytów do kurczenia się z jednoczesnym zagęszczaniem umożliwia dalsze zawężenie szczelin filtracyjnych, co sprawia, że ​​proces oczyszczania krwi przepływającej przez kapilarę w kłębuszkach jest jeszcze bardziej selektywny pod względem średnicy filtrowanych cząsteczek.

Zatem obecność „nóg” w podocytach zwiększa obszar ich kontaktu ze ścianą naczyń włosowatych, podczas gdy stopień ich redukcji kontroluje szerokość luk filtracyjnych.

Oprócz roli czysto mechanicznej przeszkody, szczelinowe membrany zawierają na swoich powierzchniach białka o ujemnym ładunku elektrycznym, co ogranicza przenoszenie ujemnie naładowanych cząsteczek białka i innych związków chemicznych.

Struktura nefronów (niezależnie od ich umiejscowienia w miąższu nerki), mająca na celu utrzymanie funkcji zachowania wewnętrznego środowiska ciała, pozwala im wykonywać swoje zadanie, niezależnie od pory dnia, zmiany pór roku i innych warunków zewnętrznych, przez całe życie człowieka.

Części Nefronu i ich funkcje

Pozostaw komentarz 14,771

Normalna filtracja krwi zapewnia właściwą strukturę nefronu. Realizuje procesy ponownego wychwytu chemikaliów z plazmy i wytwarzania wielu biologicznie aktywnych związków. Nerka zawiera od 800 tysięcy do 1,3 miliona nefronów. Starzenie się, zły styl życia i wzrost liczby chorób prowadzą do tego, że wraz z wiekiem liczba kłębuszków stopniowo się zmniejsza. Aby zrozumieć zasady pracy nefronu, należy zrozumieć jego strukturę.

Opis nefronu

Główną strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki jest nefron. Anatomia i fizjologia struktury są odpowiedzialne za powstawanie moczu, odwrotny transport substancji i rozwój spektrum substancji biologicznych. Struktura nefronu jest rurką nabłonkową. Następnie tworzone są sieci kapilar o różnych średnicach, które wpływają do naczynia odbiorczego. Wnęki między strukturami są wypełnione tkanką łączną w postaci komórek śródmiąższowych i matrycy.

Rozwój nefronu został cofnięty w okresie embrionalnym. Różne rodzaje nefronów są odpowiedzialne za różne funkcje. Całkowita długość kanalików obu nerek wynosi do 100 km. W normalnych warunkach nie wszystkie kłębuszki są zaangażowane, tylko 35% działa. Nefron składa się z łydki oraz systemu kanałów. Ma następującą strukturę:

  • kłębuszek włośniczkowy;
  • kapsułka kłębuszkowa;
  • w pobliżu kanału;
  • malejące i rosnące fragmenty;
  • długie, proste i zwinięte kanaliki;
  • ścieżka łącząca;
  • przewody zbiorcze.

Funkcja ludzkiego nefronu

W ciągu jednego dnia 2 miliony kłębuszków tworzą do 170 litrów pierwotnego moczu.

Koncepcję nefronu wprowadził włoski lekarz i biolog Marcello Malpigi. Ponieważ nefron jest uważany za kompletną jednostkę strukturalną nerki, jest on odpowiedzialny za następujące funkcje w organizmie:

  • oczyszczanie krwi;
  • pierwotne tworzenie moczu;
  • powrotny transport kapilarny wody, glukozy, aminokwasów, substancji bioaktywnych, jonów;
  • wtórne tworzenie moczu;
  • zapewnienie równowagi solnej, wodnej i kwasowo-zasadowej;
  • regulacja ciśnienia krwi;
  • wydzielanie hormonów.

Powrót do spisu treści

Kula nerkowa

Nefron zaczyna się od kłębuszka włośniczkowego. To jest ciało. Jednostka morfofunkcyjna to sieć pętli kapilarnych o łącznej liczbie do 20, otoczonych kapsułą nefronową. Ciało otrzymuje dopływ krwi z przynoszących tętniczek. Ściana naczyniowa jest warstwą komórek śródbłonka, między którymi znajdują się mikroskopijne szczeliny o średnicy do 100 nm.

W kapsułkach wydzielają wewnętrzne i zewnętrzne kule nabłonkowe. Pomiędzy dwiema warstwami pozostaje szczelina przypominająca szczelinę - przestrzeń moczowa, w której znajduje się pierwotny mocz. Otacza każde naczynie i tworzy stałą kulę, oddzielając krew znajdującą się w kapilarach od przestrzeni kapsułki. Membrana piwnicy służy jako podstawa podtrzymująca.

Nefron jest ułożony zgodnie z rodzajem filtra, ciśnienie, w którym nie jest stałe, zmienia się w zależności od różnicy w szerokości prześwitu naczyń doprowadzających i rozchodzących się. Filtracja krwi w nerkach występuje w kłębuszkach. Komórki krwi, białka, zazwyczaj nie mogą przejść przez pory naczyń włosowatych, ponieważ ich średnica jest znacznie większa i są zatrzymywane przez błonę podstawną.

Kapsułki Podocyte

Nefron zawiera podocyty, które tworzą wewnętrzną warstwę kapsułki nefronu. Są to gwiaździste komórki nabłonkowe o dużych rozmiarach, które otaczają kłębuszek. Mają owalne jądro, które obejmuje rozproszoną chromatynę i plazmasom, przezroczystą cytoplazmę, wydłużone mitochondria, rozwinięty aparat Golgiego, skrócone cysterny, kilka lizosomów, mikrofilamenty i kilka rybosomów.

Trzy rodzaje gałęzi podocytów tworzą wszy (cytotrabeculae). Wyrastają blisko siebie i leżą na zewnętrznej warstwie błony piwnicznej. Struktury cytotrabek w nefronach tworzą przeponę kratową. Ta część filtra ma ładunek ujemny. Białka są również wymagane do ich normalnego działania. W kompleksie krew jest filtrowana do światła kapsułki nefronu.

Membrana piwnicy

Struktura błony podstawnej nefronu nerki ma 3 kule o grubości około 400 nm, składa się z białka podobnego do kolagenu, gliko i lipoprotein. Pomiędzy nimi znajdują się warstwy gęstej tkanki łącznej - mesangium i kula mezangiocytów. Istnieją również szczeliny o wielkości do 2 nm - pory membrany, są one ważne w procesach oczyszczania plazmy. Po obu stronach podziały struktur tkanki łącznej są pokryte układami glikokaliksu podocytów i komórek śródbłonka. Filtracja plazmowa obejmuje część substancji. Błona podstawna kłębuszków nerkowych funkcjonuje jako bariera, przez którą duże cząsteczki nie powinny przenikać. Również ładunek ujemny membrany zapobiega przenikaniu albuminy.

Macierz mezangialna

Ponadto nefron składa się z mesangium. Jest on reprezentowany przez układy elementów tkanki łącznej, które znajdują się między naczyniami włosowatymi kłębuszka jamistego. Jest to również odcinek między naczyniami, gdzie nie ma podocytów. Jego główny skład obejmuje luźną tkankę łączną zawierającą mezangiocyty i elementy naczyniowe, które znajdują się między dwoma tętniczkami. Główną pracą mezangium jest wspieranie, kurczenie, a także zapewnienie regeneracji składników błony podstawnej i podocytów oraz wchłanianie starych składników.

Proksymalny kanalik

Proksymalne kanaliki nerkowe nefronów nerki są podzielone na zakrzywione i proste. Światło jest małe, jest utworzone przez nabłonek cylindryczny lub sześcienny. Na górze szczotki znajduje się prążek, który reprezentują długie włókna. Tworzą warstwę absorbującą. Rozległa powierzchnia kanalików proksymalnych, duża liczba mitochondriów i bliskość naczyń peritubularnych są przeznaczone do selektywnego wychwytywania substancji.

Przefiltrowana ciecz przepływa z kapsuły do ​​innych działów. Membrany blisko rozmieszczonych elementów komórkowych są oddzielone szczelinami, przez które krąży płyn. W naczyniach włosowatych zwojowych kłębuszków prowadzi się proces reabsorpcji 80% składników osocza, w tym: glukozy, witamin i hormonów, aminokwasów, a ponadto mocznika. Funkcje kanalików nefronowych obejmują produkcję kalcytriolu i erytropoetyny. Kreatynina jest produkowana w tym segmencie. Obce substancje, które przedostają się do przesączu z płynu międzykomórkowego, są wydalane z moczem.

Pętla Henle

Strukturalno-funkcjonalna jednostka nerki składa się z cienkich odcinków, zwanych również pętlą Henle. Składa się z 2 segmentów: cienki w dół i rosnący tłuszcz. Ściana obszaru zstępującego o średnicy 15 μm jest utworzona przez nabłonek płaskonabłonkowy z wieloma pęcherzykami pinocytotycznymi, a sekcja wstępująca jest utworzona przez sześcienny. Funkcjonalne znaczenie kanalików nefronowych pętli Henle'a obejmuje wsteczny ruch wody w opadającej części kolana i jego bierny powrót w cienkim wznoszącym się segmencie, odwrotne wychwytywanie jonów Na, Cl i K w grubym segmencie rosnącej fałdy. W naczyniach włosowatych kłębuszków tego segmentu wzrasta molarność moczu.

Kanał dystalny

Dystalne części nefronu znajdują się w pobliżu cielęcia malpighia, ponieważ kłębuszek włośniczkowy wygina się. Osiągają średnicę do 30 mikronów. Mają podobną dystalną zwężoną strukturę kanalików. Nabłonek pryzmatyczny, umieszczony na błonie piwnicy. Tutaj znajdują się mitochondria, zapewniające strukturze niezbędną energię.

Elementy komórkowe dystalnej, zwiniętej kanaliki tworzą wgłębienia błony podstawnej. W punkcie styku przewodu włosowatego z biegunem naczyniowym ciała malipighian, kanaliki nerkowe zmieniają się, komórki stają się kolumnowe, jądra zbliżają się do siebie. W kanalikach nerkowych wymienia się jony potasu i sodu, wpływając na stężenie wody i soli.

Zapalenie, dezorganizacja lub zmiany zwyrodnieniowe nabłonka są obarczone zmniejszeniem zdolności urządzenia do odpowiedniego zatężania lub odwrotnie, rozcieńczania moczu. Zaburzenie czynności kanalików nerkowych wywołuje zmiany w bilansie wewnętrznych ośrodków ludzkiego ciała i objawia się pojawieniem się zmian w moczu. Ten stan nazywa się niewydolnością kanalikową.

Aby wspomóc równowagę kwasowo-zasadową krwi w kanalikach dystalnych, wydzielane są jony wodoru i amonu.

Zbieranie rur

Rura zbiorcza, znana również jako przewody Belliniya, nie należy do nefronu, chociaż wychodzi z niego. Nabłonek zawiera jasne i ciemne komórki. Lekkie komórki nabłonkowe są odpowiedzialne za reabsorpcję wody i biorą udział w tworzeniu prostaglandyn. Na wierzchołkowym końcu komórka świetlna zawiera pojedynczą rzęskę, aw złożonych ciemnych tworzy się kwas solny, który zmienia pH moczu. Zbiorcze rurki znajdują się w miąższu nerki. Elementy te są zaangażowane w bierną reabsorpcję wody. Funkcją kanalików nerkowych jest regulacja ilości płynu i sodu w organizmie, które wpływają na wartość ciśnienia krwi.

Klasyfikacja

W oparciu o warstwę, w której znajdują się kapsułki nefronowe, rozróżnia się następujące typy:

  • Korowe - kapsułki nefronu znajdują się w kulistej kulce, zawierają kłębuszki małego lub średniego kalibru o odpowiedniej długości zgięć. Ich tętniczek doprowadzający jest krótki i szeroki, a porywacz jest węższy.
  • Yuxtamedullary nefrons znajdują się w nerkowej tkance mózgowej. Ich struktura jest przedstawiona w postaci dużych ciał nerkowych, które mają stosunkowo dłuższe kanaliki. Średnice tętniczek doprowadzających i odprowadzających są takie same. Główną rolą jest stężenie moczu.
  • Podtorebkowy. Struktury umieszczone bezpośrednio pod kapsułą.

Ogólnie, w ciągu 1 minuty obie nerki oczyszczają do 1,2 tys. Ml krwi, aw ciągu 5 minut cała objętość ludzkiego ciała jest filtrowana. Uważa się, że nefrony, jako jednostki funkcjonalne, nie są zdolne do regeneracji. Nerki są wrażliwym i wrażliwym narządem, dlatego czynniki negatywnie wpływające na ich pracę prowadzą do zmniejszenia liczby aktywnych nefronów i wywołują rozwój niewydolności nerek. Dzięki wiedzy lekarz jest w stanie zrozumieć i zidentyfikować przyczyny zmian w moczu, a także je skorygować.

Nefron jest nie tylko główną strukturą, ale także funkcjonalną jednostką nerki. To tutaj mają miejsce najważniejsze etapy tworzenia moczu. Dlatego informacja o tym, jak wygląda struktura nefronu i jakie funkcje wykonuje, będzie bardzo interesująca. Ponadto funkcjonowanie nefronów może wyjaśnić niuanse układu nerkowego

Struktura nefronu: ciałko nerkowe

Co ciekawe, w dojrzałej nerce zdrowej osoby jest od 1 do 1,3 miliarda nefronów. Nefron jest funkcjonalną i strukturalną jednostką nerki, która składa się z ciała nerkowego i tak zwanej pętli Henle'a.

Samo ciało nerkowe składa się z kłębuszka Malpighiego i kapsułki Bowmana-Shumlyansky'ego. Na początek warto zauważyć, że kłębuszki są właściwie zbiorem małych naczyń włosowatych. Krew wchodzi tutaj przez tętnicę łzową - osocze jest tu filtrowane. Pozostała część krwi jest usuwana przez tętniczkę odprowadzającą.

Kapsułka Bowmana - Shumlyansky'ego składa się z dwóch arkuszy - wewnętrznego i zewnętrznego. A jeśli zewnętrzna warstwa jest zwykłą tkaniną płaskiego nabłonka, wówczas struktura wewnętrznego arkusza zasługuje na więcej uwagi. Wnętrze kapsuły pokryte jest podocytami - są to komórki, które działają jak dodatkowy filtr. Pomijają glukozę, aminokwasy i inne substancje, ale utrudniają ruch dużych cząsteczek białka. Tak więc w ciele nerkowym powstaje mocz pierwotny, który różni się od osocza krwi tylko nieobecnością dużych cząsteczek.

Nefron: struktura proksymalnego kanalika i pętli Henle'a

Kanał proksymalny to formacja łącząca ciało nerkowe i pętlę Henle'a. Wewnątrz kanalika znajdują się kosmki, które zwiększają całkowitą powierzchnię wewnętrznego światła, zwiększając w ten sposób szybkość wchłaniania zwrotnego.

Kanał proksymalny płynnie przechodzi w opadającą część pętli Henle, która charakteryzuje się małą średnicą. Pętla opada do rdzenia, gdzie obraca się wokół własnej osi o 180 stopni i wznosi się w górę - tutaj zaczyna się wznosząca się część pętli Henle'a, która ma znacznie większe wymiary i odpowiednio średnicę. Wznosząca się pętla podnosi się do poziomu piłki.

Struktura nefronu: kanaliki dystalne

Wstępująca część pętli Henle w korze przechodzi do tak zwanego dystalnego krętego kanalika. Kontaktuje się z kłębuszkami i styka się z przednimi i zewnętrznymi tętniczkami. Oto ostateczna absorpcja przydatnych substancji. Dystalny kanalik przechodzi do ostatniego odcinka nefronu, który z kolei wpływa do rurki zbiorczej przenoszącej płyn w miednicy nerkowej.

Klasyfikacja nefronów

W zależności od lokalizacji zwyczajowo rozróżnia się trzy główne typy nefronów:

  • korowe nefrony stanowią około 85% liczby wszystkich jednostek strukturalnych w nerkach. Z reguły znajdują się one w zewnętrznej korze nerki, co w rzeczywistości jest wskazane przez ich nazwę. Struktura tego rodzaju nefronu jest nieco inna - pętla Henle jest tutaj mała;
  • Yuxtamedullary nefrons - takie struktury znajdują się między mózgiem a korową warstwą, mają długie pętle Henle, które wnikają głęboko w rdzeń, czasami nawet docierając do piramid;
  • nefrony podtorebkowe - struktury, które znajdują się bezpośrednio pod kapsułą.

Widać, że struktura nefronu jest w pełni zgodna z jego funkcjami.

Nefron, którego struktura jest bezpośrednio zależna od zdrowia ludzkiego, jest odpowiedzialny za pracę nerek. Nerki składają się z kilku tysięcy takich nefronów, dzięki czemu powstaje mocz, wydalanie toksyn i oczyszczanie krwi ze szkodliwych substancji po prawidłowym przetworzeniu otrzymanych produktów w organizmie.

Czym jest nefron?

Nefron, którego struktura i wartość są bardzo ważne dla organizmu ludzkiego, jest strukturalno-funkcjonalną jednostką wewnątrz nerki. Wewnątrz tego elementu strukturalnego odbywa się tworzenie moczu, które jest następnie uwalniane z ciała za pomocą odpowiednich ścieżek.

Biolodzy twierdzą, że w każdej nerce jest do dwóch milionów takich nefronów, a każdy z nich musi być całkowicie zdrowy, aby układ moczowo-płciowy mógł w pełni spełniać swoją funkcję. W przypadku uszkodzenia nerek nefrony nie zostaną przywrócone, zostaną usunięte wraz z nowo utworzonym moczem.

Nefron: jego struktura, wartość funkcjonalna

Nefron to skorupa małej kulki, która składa się z dwóch ścian i zamyka małą kulkę kapilar. Wewnętrzna część tej powłoki jest pokryta nabłonkiem, specjalnymi komórkami, które pomagają uzyskać dodatkową ochronę. Przestrzeń, która tworzy się między dwiema warstwami, może przekształcić się w mały otwór i kanał.

Ten kanał ma wąską krawędź małych kosmków, tuż za nim zaczyna się bardzo wąski odcinek pętli powłoki, który schodzi. Ściana miejsca składa się z płaskich i małych komórek nabłonkowych. W niektórych przypadkach przedział pętli osiąga głębokość rdzenia, a następnie rozwija się do skorupy mas nerkowych, które stopniowo przekształcają się w kolejny segment pętli nefronu.

Jak działa nefron?

Struktura nerkowego nefronu jest bardzo złożona, do tej pory biolodzy z całego świata zmagają się z próbami odtworzenia go w postaci sztucznej formacji nadającej się do przeszczepu. Pętla pojawia się głównie z części rosnącej, ale może również zawierać delikatną. Gdy tylko pętla znajdzie się w miejscu, w którym znajduje się piłka, wchodzi w zakrzywiony mały kanał.

W komórkach powstałej formacji nie ma krawędzi kędzierzawej, jednak można tu znaleźć dużą liczbę mitochondriów. Całkowitą powierzchnię membrany można zwiększyć dzięki licznym fałdom, które powstają w wyniku tworzenia się pętli wewnątrz pojedynczego nefronu.

Struktura ludzkiego nefronu jest dość skomplikowana, ponieważ wymaga nie tylko starannego rysowania, ale również dogłębnej znajomości tematu. Osoba daleka od biologii, będzie to dość trudne do zobrazowania. Ostatnia część nefronu to skrócony kanał łączący, który przechodzi do rury akumulacyjnej.

Kanał powstaje w korowej części nerki, za pomocą rur magazynowych, przechodzi przez „mózg” komórki. Średnio każda skorupa ma około 0,2 milimetra, podczas gdy maksymalna długość kanału nefronowego, rejestrowana przez naukowców, wynosi około 5 centymetrów.

Sekcje nerki i nefronu

Nefron, którego struktura stała się znana naukowcom dopiero po wielu eksperymentach, znajduje się w każdym z elementów strukturalnych najważniejszych organów ciała - nerek. Specyfika funkcji nerek jest taka, że ​​wymaga ona istnienia kilku sekcji elementów strukturalnych jednocześnie: cienkiego odcinka pętli, dystalnego i proksymalnego.

Wszystkie kanały nefronowe mają kontakt z rurami akumulacyjnymi. W miarę rozwoju zarodka, arbitralnie się poprawiają, ale w już uformowanym narządzie przypominają dalszą część nefronu w swoich funkcjach. Naukowcy wielokrotnie powtarzali szczegółowy proces rozwoju nefronów w swoich laboratoriach w ciągu kilku lat, jednak oryginalne dane uzyskano dopiero pod koniec XX wieku.

Rodzaje nefronów w ludzkiej nerce

Struktura ludzkiego nefronu różni się w zależności od typu. Istnieją juxtamedullary, intracortical i super-official. Główna różnica między nimi leży w ich lokalizacji w nerkach, głębokości kanalików i lokalizacji kłębuszków, a także w wielkości samych kłębuszków. Ponadto naukowcy przywiązują wagę do charakterystyki pętli i czasu trwania różnych segmentów nefronu.

Superformalny typ to związek utworzony z krótkich pętli, a juxtamedullary jeden z długich. Taka odmiana, według naukowców, pojawia się w wyniku potrzeby dotarcia nefronów do wszystkich części nerki, w tym tej znajdującej się poniżej substancji korowej.

Części nefronu

Nefron, którego struktura i znaczenie dla organizmu są dobrze zbadane, zależy bezpośrednio od obecnego w nim kanalika. To ten ostatni jest odpowiedzialny za stałą funkcjonalną pracę. Wszystkie substancje znajdujące się w nefronach są odpowiedzialne za bezpieczeństwo niektórych odmian splotów nerkowych.

Wewnątrz substancji korowej można znaleźć dużą liczbę elementów łączących, specyficzne podziały kanałów, kłębuszki nerkowe. Praca całego narządu wewnętrznego będzie zależeć od tego, czy zostaną one umieszczone w nefronie i całej nerce. Przede wszystkim wpłynie to na równomierne rozprowadzenie moczu, a dopiero potem na jego prawidłową produkcję z organizmu.

Nefrony jako filtry

Na pierwszy rzut oka struktura nefronu jest podobna do jednego dużego filtra, ale ma wiele cech. W połowie XIX wieku naukowcy założyli, że filtracja płynów w organizmie poprzedza etap powstawania moczu, a sto lat później udowodniono naukowo. Z pomocą specjalnego manipulatora naukowcom udało się uzyskać wewnętrzny płyn z błony kłębuszkowej, a następnie przeprowadzić dokładną analizę.

Okazało się, że powłoka jest rodzajem filtra, przez który następuje oczyszczanie wody i wszystkich cząsteczek tworzących osocze krwi. Membrana, przez którą filtrowane są wszystkie płyny, opiera się na trzech elementach: podocytach, komórkach śródbłonka i błonie podstawnej. Z ich pomocą płyn, który należy usunąć z ciała, wchodzi w plątaninę nefronów.

Wnętrza nefronu: komórki i błona

Strukturę ludzkiego nefronu należy rozważyć w odniesieniu do tego, co zawiera kłębuszek nefronu. Po pierwsze, mówimy o komórkach śródbłonka, za pomocą których tworzy się warstwa, która zapobiega przenikaniu białek i cząstek krwi do środka. Plazma i woda przechodzą dalej, swobodnie wchodzą w membranę piwnicy.

Membrana jest cienką warstwą, która oddziela śródbłonek (nabłonek) od tkanki typu łącznego. Średnia grubość błony w ludzkim ciele wynosi 325 nm, chociaż mogą wystąpić grubsze i cieńsze warianty. Membrana składa się z węzłowej i dwóch peryferyjnych warstw, które blokują ścieżkę dużych cząsteczek.

Podocyty w nefronie

Procesy podocytów są oddzielone od siebie membranami ekranowymi, od których zależy sam nefron, strukturą elementu strukturalnego nerki i jego wydajnością. Dzięki nim określają rozmiary substancji, które muszą być filtrowane. Komórki nabłonkowe mają małe procesy, dzięki czemu są połączone z błoną podstawną.

Struktura i funkcje nefronu są takie, że w jego agregacie wszystkie jego elementy nie przechodzą przez cząsteczki o średnicy większej niż 6 nm i filtrują mniejsze cząsteczki, które muszą zostać usunięte z ciała. Białko nie może przejść przez istniejący filtr ze względu na specjalne elementy membrany i cząsteczki o ładunku ujemnym.

Cechy filtra nerkowego

Nefron, którego struktura wymaga dokładnych badań naukowców, którzy chcą odtworzyć nerkę za pomocą nowoczesnych technologii, niesie ze sobą pewien ładunek ujemny, który stanowi granicę filtracji białek. Wielkość ładunku zależy od wielkości filtra, a tak naprawdę sam składnik substancji kłębuszkowej zależy od jakości błony podstawnej i pokrycia nabłonkowego.

Cechy bariery, która jest stosowana w postaci filtra, mogą być wdrażane w różnych odmianach, każdy nefron ma indywidualne parametry. Jeśli nie ma żadnych naruszeń w pracy nefronów, to w moczu pierwotnym będą tylko ślady białek, które są nieodłącznie związane z osoczem krwi. Szczególnie duże cząsteczki mogą również przenikać przez pory, ale w tym przypadku wszystko będzie zależało od ich parametrów, jak również od lokalizacji cząsteczki i jej kontaktu z formami, które przyjmują pory.

Nefrony nie są w stanie się regenerować, więc jeśli nerki zostaną uszkodzone lub pojawią się jakiekolwiek choroby, ich liczba stopniowo zacznie się zmniejszać. To samo dzieje się z naturalnych powodów, gdy ciało zaczyna się starzeć. Naprawa nefronu jest jednym z najważniejszych zadań, nad którymi pracują biolodzy z całego świata.

Nerki wykonują dużą ilość użytecznej funkcjonalnej pracy w ciele, bez której nie sposób wyobrazić sobie naszego życia. Główną jest eliminacja z organizmu nadmiaru wody i produktów przemiany materii. Dzieje się tak w najmniejszych strukturach nerki - nefronach.

Niewiele o anatomii nerek

Aby przejść do najmniejszych jednostek nerki, należy zdemontować jej ogólną strukturę. Jeśli weźmiesz pod uwagę nerkę w sekcji, to w swojej formie przypomina ona fasolę lub fasolę.

Osoba rodzi się z dwiema nerkami, ale prawdą jest, że istnieją wyjątki, gdy obecna jest tylko jedna nerka. Znajdują się one na tylnej ścianie otrzewnej, na poziomie I i II kręgów lędźwiowych.

Każda nerka waży około 110-170 gramów, jej długość wynosi 10-15 cm, szerokość 5-9 cm, a grubość 2-4 cm.

Nerka ma tylne i przednie powierzchnie. Tylna powierzchnia znajduje się w łóżku nerkowym. Przypomina duże i miękkie łóżko wyłożone mięśniem lędźwiowym. Ale przednia powierzchnia jest w kontakcie z innymi sąsiednimi organami.

Lewa nerka jest w kontakcie z lewym nadnerczem, okrężnicą, żołądkiem i trzustką, a prawa nerka komunikuje się z prawym nadnerczem, jelitami dużymi i małymi.

Główne składniki strukturalne nerki:

Kapsułka nerkowa jest jego osłonką. Zawiera trzy warstwy. Włóknista torebka nerki ma dość cienką grubość i bardzo mocną strukturę. Chroni nerkę przed różnymi szkodliwymi skutkami. Kapsułka tłuszczowa jest warstwą tkanki tłuszczowej, która dzięki swojej strukturze jest miękka, miękka i luźna. Chroni nerkę przed wstrząsem i wstrząsem. Zewnętrzna kapsułka to powięź nerkowa. Składa się z cienkiej tkanki łącznej. Miąższ nerki to tkanka składająca się z kilku warstw: korowej i rdzeniowej. Ten ostatni składa się z 6-14 piramid nerkowych. Ale same piramidy są utworzone z kanalików zbiorczych. Nefrony znajdują się w korze. Warstwy te są wyraźnie odróżnialne kolorem. Miednica nerkowa jest depresją podobną do lejka, który otrzymuje mocz od nefronów. Składa się z kubków o różnym kalibrze. Najmniejsze są kielichy pierwszego rzędu, mocz przenika je z miąższu. Łącząc małe kubki, formuj większe - kubki o II kolejności. W nerkach jest około trzech takich filiżanek. Po połączeniu tych trzech filiżanek powstaje miednica nerkowa. Tętnica nerkowa jest dużym naczyniem krwionośnym, rozgałęziającym się od aorty, dostarczającym uderzoną krew do nerki. Około 25% całej krwi płynie co minutę do nerek w celu oczyszczenia. W ciągu dnia tętnica nerkowa zaopatruje nerkę w około 200 litrów krwi. Żyła nerkowa - przez nią już oczyszczona krew z nerki wchodzi do żyły głównej.

Funkcja nerek

Funkcją wydalniczą jest tworzenie moczu, które usuwa produkty przemiany materii z organizmu.

Funkcja homeostazy - nerki utrzymują stały skład i właściwości naszego wewnętrznego środowiska ciała. Zapewniają normalne działanie równowagi woda-sól i elektrolit, a także utrzymują ciśnienie osmotyczne na normalnym poziomie. Stanowią one wielki wkład w koordynację wartości ciśnienia krwi u ludzi. Zmieniając mechanizmy i objętości wody wydalanej z organizmu, a także sodu i chlorku, utrzymują stałe ciśnienie krwi. Wydzielając kilka rodzajów składników odżywczych, nerki regulują wartość ciśnienia krwi. Funkcja przyrostowa. Nerki są w stanie wytworzyć wiele biologicznie aktywnych substancji, które wspierają optymalną aktywność człowieka. Wydzielają: reninę - regulują ciśnienie krwi, zmieniają poziom potasu i objętość płynów w organizmie, bradykinina - rozszerza naczynia krwionośne, dlatego obniża ciśnienie krwi prostaglandyny - także rozszerza urokinazę naczyń krwionośnych - powoduje lizę skrzepów krwi, które mogą tworzyć się u zdrowych ludzi w dowolnej części Erytropoetyna - ten enzym reguluje tworzenie czerwonych krwinek - kalcytriol erytrocytów - aktywna forma witaminy D, reguluje wymianę wapnia i fosforanów w narządzie niski człowiek

Czym jest nefron

To jest główny składnik naszych nerek. Nie tylko tworzą strukturę nerki, ale także pełnią pewne funkcje. W każdej nerce ich liczba sięga miliona, dokładna wartość waha się od 800 tysięcy do 1,2 miliona.

Współcześni naukowcy doszli do wniosku, że w normalnych warunkach nie wszystkie nefrony pełnią swoje funkcje, tylko 35% z nich działa. Wynika to z rezerwowej funkcji organizmu, dzięki czemu w nagłych przypadkach nerki nadal funkcjonują i oczyszczają nasze ciało.

Liczba nefronów zmienia się z wiekiem, a mianowicie, gdy osoba starzeje się, traci pewną ilość. Jak pokazują badania, wynosi on około 1% rocznie. Proces ten rozpoczyna się po 40 latach i powstaje z powodu braku zdolności regeneracji w nefronach.

Według szacunków, w wieku 80 lat, osoba traci około 40% nefronów, ale to nieznacznie wpływa na czynność nerek. Ale z utratą ponad 75%, na przykład w alkoholizmie, urazach, przewlekłej chorobie nerek, może rozwinąć się poważna choroba - niewydolność nerek.

Długość nefronu waha się od 2 do 5 cm. Jeśli wyciągniesz wszystkie nefrony w jednej linii, to ich długość wyniesie około 100 km!

Czym jest nefron

Każdy nefron jest pokryty małą kapsułką, która wygląda jak dwuścienna miska (kapsuła Shumlyansky-Bowman, nazwana na cześć rosyjskich i angielskich naukowców, którzy ją odkryli i zbadali). Wewnętrzna ściana tej kapsułki jest filtrem, który stale oczyszcza naszą krew.

Ten filtr składa się z błony podstawnej i 2 warstw komórek powłokowych (nabłonkowych). W tej membranie znajdują się również 2 warstwy komórek powłokowych, a warstwa zewnętrzna to komórki naczyń, a warstwa zewnętrzna to komórki przestrzeni moczowej.

Wszystkie te warstwy mają w sobie specjalne pory. Począwszy od zewnętrznych warstw membrany piwnicy, średnica tych porów maleje. W ten sposób powstaje urządzenie filtrujące.

Pomiędzy jego ścianami znajduje się szczelina przypominająca przestrzeń, stąd stamtąd powstają kanaliki nerkowe. Wewnątrz kapsułki znajduje się kłębuszek włośniczkowy, powstaje w wyniku licznych rozgałęzień tętnicy nerkowej.

Kłębuszki kapilarne nazywane są również ciałem Malpighii. Włoski naukowiec M. Malpighi odkrył je w XVII wieku. Jest zanurzony w substancji podobnej do żelu, która jest wydzielana przez specjalne komórki - mezagliocyty. A sama substancja nazywana jest mesangium.

Ta substancja chroni kapilary przed niezamierzonymi pęknięciami z powodu wysokiego ciśnienia wewnątrz nich. A jeśli wystąpią jakiekolwiek uszkodzenia, wówczas substancja podobna do żelu zawiera niezbędne materiały, które uszczelniają uszkodzenie.

Substancja wydzielana przez mezagliocyty będzie również chronić przed toksycznymi substancjami mikroorganizmów. Po prostu natychmiast je zniszczy. Ponadto te specyficzne komórki wytwarzają specjalny hormon nerkowy.

Kanalik wyłaniający się z kapsuły nazywany jest zwiniętym kanalikiem pierwszego rzędu. On naprawdę nie jest nawet, ale kręty. Przechodząc przez warstwę mózgu nerki, ten kanalik tworzy pętlę Henle'a i ponownie obraca się w kierunku warstwy korowej. Po drodze zawiłe kanaliki wykonują kilka obrotów i koniecznie stykają się z podstawą kłębuszków.

W warstwie korowej tworzy się kanalik drugiego rzędu, który przepływa do rury zbiorczej. Niewielka liczba probówek zbierających, łączących się ze sobą, jest łączona w przewody wydalnicze, przechodząc do miednicy nerkowej. To właśnie te rurki, przenoszące się do rdzenia, tworzą promienie mózgu.

Rodzaje nefronów

Typy te są rozróżniane ze względu na specyficzną lokalizację kłębuszków w korze nerek, strukturę kanalików i cechy szczególne składu i lokalizacji naczyń krwionośnych. Obejmują one:

korowy - zajmują około 85% całkowitej liczby wszystkich nefronów, juxtamedullary - 15% całkowitej liczby

Korowe nefrony są najliczniejsze i mają również klasyfikację w sobie:

Super-oficjalne lub nazywane są także powierzchownymi. Ich główną cechą w układzie ciał nerkowych. Znajdują się one w zewnętrznej warstwie korowej substancji nerki. Ich liczba wynosi około 25%. Intracortical. Ciałka malpigievy znajdują się w środkowej części substancji korowej. Dominuje w liczbach - 60% wszystkich nefronów.

Korowe nefrony mają stosunkowo krótszą pętlę Henle. Ze względu na małe rozmiary jest w stanie przenikać tylko do zewnętrznej części rdzenia nerki.

Tworzenie pierwotnego moczu jest główną funkcją takich nefronów.

W przeciwstawnych nefronach ciałka malpighia znajdują się u podstawy substancji korowej i znajdują się praktycznie na linii początku rdzenia. Ich pętla Henle'a jest dłuższa niż pętla korowa, przenika tak głęboko w rdzeń, że dociera do wierzchołków piramid.

Te nefrony w rdzeniu tworzą wysokie ciśnienie osmotyczne, które jest konieczne do zagęszczenia (zwiększenia stężenia) i zmniejszenia objętości końcowego moczu.

Funkcja Nefronu

Ich funkcją jest tworzenie moczu. Ten proces jest etapowy i składa się z 3 faz:

wydzielanie reabsorpcji filtracyjnej

W początkowej fazie powstaje pierwotny mocz. W kłębuszkach naczyń włosowatych nefronu osocze krwi jest oczyszczane (ultrafiltrowane). Osocze jest usuwane z powodu różnicy ciśnień w kłębuszku (65 mmHg) iw otoczce nefronu (45 mmHg).

Około 200 litrów moczu pierwotnego powstaje w organizmie człowieka dziennie. Ten mocz ma skład podobny do osocza krwi.

W drugiej fazie - wchłanianie zwrotne, następuje wchłanianie substancji niezbędnych dla organizmu z pierwotnego moczu. Substancje te obejmują: witaminy, wodę, różne korzystne sole, rozpuszczone aminokwasy i glukozę. Dzieje się tak w proksymalnym zwężonym kanaliku. W środku znajduje się duża liczba kosmków, zwiększają one powierzchnię i szybkość wchłaniania.

Z 150 litrów pierwotnego moczu powstaje tylko 2 litry wtórnego moczu. Brakuje ważnych składników odżywczych dla organizmu, ale stężenie substancji toksycznych jest znacznie zwiększone: mocznik, kwas moczowy.

Trzecia faza charakteryzuje się uwalnianiem szkodliwych substancji do moczu, które nie przeszły przez filtr nerkowy: antybiotyki, różne barwniki, leki, trucizny.

Struktura nefronu jest bardzo złożona, pomimo niewielkich rozmiarów. Co zaskakujące, prawie każdy składnik nefronu spełnia swoją funkcję.

7 listopada 2016 Lekarz Violetty

W każdej nerce dorosłego człowieka znajduje się co najmniej 1 milion nefronów, z których każdy jest w stanie wyprodukować mocz. W tym samym czasie około 1/3 wszystkich nefronów zwykle działa, co wystarcza do pełnego wydalenia i innych funkcji nerek. Wskazuje to na obecność znacznych rezerw funkcjonalnych nerek. Wraz z wiekiem następuje stopniowy spadek liczby nefronów (o 1% rocznie po 40 latach) z powodu braku zdolności do regeneracji. Dla wielu osób w wieku 80 lat liczba nefronów jest zmniejszona o 40% w porównaniu z 40-latkami. Jednak utrata tak dużej liczby nefronów nie stanowi zagrożenia dla życia, ponieważ pozostała część z nich może w pełni wykonywać wydalanie i inne funkcje nerek. Jednocześnie uszkodzenie ponad 70% całkowitej liczby nefronów w chorobach nerek może być przyczyną rozwoju przewlekłej niewydolności nerek.

Każdy nefron składa się z ciała nerkowego (malpigiev), w którym dochodzi do ultrafiltracji osocza krwi i tworzenia się pierwotnego moczu, oraz układu kanalików i kanalików, w którym pierwotny mocz zamienia się w mocz wtórny i końcowy (uwalniany do miednicy i do środowiska).

Rys. 1. Strukturalna i funkcjonalna organizacja nefronu

Skład moczu, gdy porusza się on wzdłuż miednicy (kubki, kubki), moczowody, tymczasowe zatrzymanie w pęcherzu i kanał moczowy nie zmienia się znacząco. Tak więc u zdrowej osoby skład moczu końcowego uwalnianego podczas oddawania moczu jest bardzo zbliżony do składu moczu uwalnianego do światła (małe kubki dużych kubków) miednicy.

Ciało nerkowe znajduje się w warstwie korowej nerek, jest początkową częścią nefronu i jest utworzone przez kłębuszek włośniczkowy (składający się z 30-50 przeplatanych pętli kapilarnych) i kapsułę Shumlyansky - Boumeia. Na nacięciu kapsuła Shumlyansky - Boumeia ma wygląd filiżanki, wewnątrz której znajdują się naczynia włosowate kłębuszkowe. Komórki nabłonkowe wewnętrznej ulotki kapsułki (podocyty) ściśle przylegają do ściany naczyń włosowatych kłębuszków. Zewnętrzna część kapsułki znajduje się w pewnej odległości od wewnętrznej. W rezultacie powstaje między nimi szczelinopodobna przestrzeń - wnęka kapsuły Shumlyansky-Bowmana, do której filtrowana jest plazma krwi, a jej filtrat tworzy pierwotny mocz. Z wnęki kapsułki pierwotny mocz przechodzi do światła kanalików nefronowych: kanalika proksymalnego (splątane i proste odcinki), pętla Henle'a (części zstępujące i wznoszące się) i kanalika dystalnego (odcinki proste i splątane). Ważnym strukturalnym i funkcjonalnym elementem nefronu jest aparat przykłębuszkowy (kompleks) nerki. Znajduje się w trójkątnej przestrzeni utworzonej przez ściany łożyska i przenoszącej tętniczki i kanalik dystalny (gęste miejsce - maculadensa), ściśle przylegające do nich. Gęste komórki plamiste wykazują chemiczną i mechaniczną wrażliwość poprzez regulację aktywności przeciwkomórkowych komórek tętniczek, które syntetyzują szereg biologicznie aktywnych substancji (renina, erytropoetyna itp.). Zwinięte segmenty kanalików proksymalnych i dystalnych znajdują się w korowej substancji nerki, a pętla Henle - w rdzeniu.

Z zwiniętego kanalika dystalnego mocz dostaje się do kanalika łączącego, z niego do kanalika zbiorczego i przewodu zbiorczego kory nerkowej; 8-10 kanałów zbiorczych jest połączonych w jeden duży kanał (przewód zbiorczy substancji korowej), który wpadając do rdzenia, staje się zbiorowym przewodem rdzenia nerkowego. Stopniowo łącząc się, kanały te tworzą kanał o dużej średnicy, który otwiera się w górnej części smoczka piramidy do małej filiżanki dużej filiżanki miednicy.

Każda nerka ma co najmniej 250 przewodów zbiorczych o dużej średnicy, z których każdy zbiera mocz z około 4000 nefronów. Zbieranie kanalików i przewodów zbiorczych ma specjalne mechanizmy do utrzymywania hiperosmolarności rdzenia nerki, do koncentracji i rozcieńczania moczu i są ważnymi składnikami strukturalnymi tworzenia moczu końcowego.

Struktura nefronu

Każdy nefron zaczyna się od kapsułki o podwójnych ścianach, wewnątrz której znajduje się kłębuszek naczyniowy. Sama kapsułka składa się z dwóch arkuszy, pomiędzy którymi znajduje się wnęka, która przechodzi do światła kanalika proksymalnego. Składa się z proksymalnego zwiniętego i proksymalnego kanalika prostego, stanowiącego proksymalny segment nefronu. Charakterystyczną cechą komórek tego segmentu jest obecność obrzeża szczotki, składającego się z mikrokosmków, które są wyrostkami cytoplazmy, otoczonymi błoną. Następna sekcja to pętla Henle'a, która składa się z cienkiej zstępującej części, która może schodzić głęboko w rdzeń, gdzie tworzy pętlę i obraca się o 180 ° w kierunku kory jako rosnąca cienka, zamieniając się w grubą część pętli nefronu. Wstępująca część pętli unosi się do poziomu kłębuszków, gdzie zaczyna się dystalna kanciasta rurka, która przechodzi do krótkiej rurki łączącej łączącej nefron z kanalikami zbiorczymi. Zbiorcze kanaliki zaczynają się w korowej substancji nerki, łącząc się, tworzą większe kanały, które przechodzą przez rdzeń i wpadają do jamy nerkowej, która z kolei wlewa się do miednicy nerkowej. Zgodnie z lokalizacją istnieje kilka rodzajów nefronów: powierzchowny (super urzędowy), wewnątrzkortowy (wewnątrz warstwy korowej), zestawiony (ich kłębuszki znajdują się na granicy warstw korowych i rdzeniowych).

Rys. 2. Struktura nefronu:

A - juxtamedullary nefron; B - wewnątrzczaszkowy nefron; 1 - ciało nerkowe, w tym torebka kłębuszków naczyń włosowatych; 2 - proksymalny zwichnięty kanalik; 3 - proksymalny kanalik prosty; 4 - opadające cienkie kolano pętli nefronu; 5 - wznoszące się cienkie kolano pętli nefronu; 6 - dystalna prosta rurka (grube, wznoszące się kolano pętli nefronu); 7 - gęste miejsce kanalika dystalnego; 8 - dystalny kanalik kręcony; 9 - rurka łącząca; 10 - rurka zbiorcza substancji korowej nerki; 11 - rurka zbiorcza zewnętrznego rdzenia; 12 - rura zbiorcza wewnętrznego rdzenia

Różne typy nefronów różnią się nie tylko lokalizacją, ale także wielkością kłębuszków, głębokością ich lokalizacji, a także długością poszczególnych obszarów nefronu, zwłaszcza pętli Henle'a oraz udziałem w osmotycznym stężeniu moczu. W normalnych warunkach około 1/4 objętości krwi emitowanej przez serce przechodzi przez nerki. W korze przepływ krwi osiąga 4-5 ml / min na 1 g tkanki, dlatego jest to najwyższy poziom przepływu krwi narządowej. Cechą przepływu krwi przez nerki jest to, że przepływ krwi przez nerki pozostaje stały, gdy następuje zmiana dość szerokiego zakresu ciśnienia krwi układowej. Zapewniają to specjalne mechanizmy samoregulacji krążenia krwi w nerkach. Krótkie tętnice nerkowe odchodzą od aorty, w nerkach, rozgałęziają się na mniejsze naczynia. Kłębuszek nerkowy obejmuje tętniczek doprowadzający (aferentny), który w nim rozpada się na naczynia włosowate. Naczynia włosowate w ujściu tworzą wychodzącą (odprowadzającą) tętniczkę, przez którą przepływa krew z kłębuszków. Po wyładowaniu z kłębuszków wychodzący tętniczek ponownie rozpada się na naczynia włosowate, tworząc sieć wokół proksymalnych i dystalnych kanalików krętych. Cechą szczególną tego nefronu jest to, że tętniczek odprowadzający nie rozpada się do sieci naczyń włosowatych okołokanałowych, ale tworzy bezpośrednie naczynia, które schodzą do rdzenia nerki.