Struktura nerek i funkcjonowanie krótko

Infekcje

Nerka jest unikalnym organem ludzkiego ciała, który oczyszcza krew ze szkodliwych substancji i jest odpowiedzialny za uwalnianie moczu.

Zgodnie ze strukturą ludzkiej nerki jest złożoną parą narządów wewnętrznych, które odgrywają ważną rolę w podtrzymywaniu życia organizmu.

Anatomia narządów

Nerki znajdują się w okolicy lędźwiowej, po prawej i lewej stronie kręgosłupa. Można je łatwo znaleźć, jeśli położysz ręce na talii i pociągniesz kciuki do góry. Poszukiwane organy znajdą się na linii łączącej końcówki kciuków.

Średnia wielkość nerki jest następująca:

  • Długość - 11,5-12,5 cm;
  • Szerokość - 5-6 cm;
  • Grubość - 3-4 cm;
  • Masa - 120-200 g.

Rozwój prawej nerki zależy od jej bliskości do wątroby. Wątroba nie pozwala jej rosnąć i przesuwać się w dół.

Ta nerka jest zawsze nieco mniejsza niż lewa i znajduje się tuż poniżej sparowanego narządu.

Kształt nerki przypomina dużą fasolę. Na jego wklęsłej stronie znajduje się „brama nerkowa”, za którą znajdują się zatoki nerkowe, miednica, duże i małe misy, początek moczowodu, warstwa tłuszczowa, splot naczyń krwionośnych i zakończeń nerwowych.

(Obraz jest klikalny, kliknij, aby powiększyć)

Na wierzchu nerki chroni torebkę gęstej tkanki łącznej, pod którą znajduje się warstwa korowa o głębokości 40 mm. Głębokie strefy narządu składają się z piramid piramidy malpighiańskiej i filarów nerkowych je oddzielających.

Piramidy składają się z wielu kanalików moczowych i naczyń równoległych do siebie, dzięki czemu wydają się być prążkowane. Piramidy są obracane przez podstawy do powierzchni organu, a wierzchołki są w kierunku sinusa.

Ich szczyty są połączone w sutki, po kilka sztuk w każdym. Brodawki mają wiele małych otworów, przez które mocz przenika do kubków. System zbierania moczu składa się z 6–12 filiżanek małego rozmiaru, tworzących 2–4 większe miski. Kubki z kolei tworzą miedniczkę nerkową połączoną z moczowodem.

Struktura nerki na poziomie mikroskopowym

Nerki składają się z mikroskopijnych nefronów, połączonych zarówno z pojedynczymi naczyniami krwionośnymi, jak i całym układem krążenia jako całości. Ze względu na ogromną liczbę nefronów w narządzie (około miliona), jego funkcjonalna powierzchnia, uczestnicząca w tworzeniu moczu, sięga 5-6 metrów kwadratowych.

(Obraz jest klikalny, kliknij, aby powiększyć)

Nefron przenika system kanalików, których długość sięga 55 mm. Długość wszystkich kanalików nerkowych wynosi około 100-160 km. Struktura nefronu obejmuje następujące elementy:

  • Kapsuła Shumlyansky-Boumea z cewką 50-60 kapilar;
  • kręte proksymalne kanaliki;
  • pętla Henle;
  • meandrujący kanalik dystalny połączony z rurką zbiorczą piramidy.

Cienkie ściany nefronu są utworzone z jednowarstwowego nabłonka, przez który woda łatwo przecieka. W warstwie korowej nefronu znajduje się kapsuła Shumlyansky-Bowmana. Jego wewnętrzna warstwa jest utworzona przez podocyty - gwiaździste komórki nabłonkowe dużego rozmiaru, umieszczone wokół kłębuszków nerkowych.

Z gałęzi podocytów powstają szypułki, których struktury tworzą siatkową przeponę w nefronach.

Pętla Hengle jest utworzona przez kręty kanalik pierwszego rzędu, który zaczyna się w kapsule Shumlyansky-Bowmana, przechodzi przez rdzeń nefronu, a następnie wygina się i powraca do warstwy korowej, tworzy zwiniętą rurkę drugiego rzędu i zamyka się rurą zbiorczą.

Rury zbierające są połączone z większymi kanałami i przez grubość rdzenia sięgają wierzchołków piramid.

Krew jest dostarczana do kapsułek nerkowych i kłębuszków włosowatych za pośrednictwem standardowych tętniczek i odprowadzana przez węższe naczynia odpływowe. Różnica średnic tętniczek powoduje powstanie ciśnienia w cewce 70-80 mm Hg.

Pod działaniem ciśnienia część plazmy jest wyciskana do kapsułki. W wyniku tej „filtracji kłębuszkowej” powstaje pierwotny mocz. Skład filtratu różni się od składu osocza: nie zawiera białek, ale istnieją produkty rozkładu w postaci kreatyny, kwasu moczowego, mocznika, a także glukozy i użytecznych aminokwasów.

Nefrony w zależności od lokalizacji dzielą się na:

  • korowy,
  • juxtamedullary,
  • podtorebkowy.

Nefrony nie są w stanie wyzdrowieć.

Dlatego pod wpływem niekorzystnych czynników, osoba może rozwinąć niewydolność nerek - stan, w którym funkcje wydalnicze nerek zostaną częściowo lub całkowicie upośledzone. Niewydolność nerek może powodować poważne zaburzenia homeostazy w organizmie człowieka.

Tutaj dowiesz się wszystkiego o niewydolności nerek.

Jakie funkcje wykonuje?

Nerki pełnią następujące funkcje:

Nerki skutecznie usuwają nadmiar wody z organizmu ludzkiego za pomocą produktów rozpadu. Co minutę przepompowuje się przez nie 1000 ml krwi, która uwalnia się od zarazków, toksyn i żużli. Produkty rozkładu są wydalane w sposób naturalny.

Nerki, niezależnie od reżimu wodnego, utrzymują stabilny poziom substancji osmotycznie aktywnych we krwi. Jeśli osoba jest spragniona, nerki wydzielają osmotycznie skoncentrowany mocz, jeśli jego ciało jest przesycone wodą, jest to mocz hiotyczny.

Nerki zapewniają równowagę kwasowo-zasadową i wodno-solną płynów pozakomórkowych. Równowagę tę osiąga się zarówno poprzez własne komórki, jak i poprzez syntezę substancji czynnych. Na przykład, z powodu kwasogenezy i amonigenezy, jony H + są usuwane z organizmu, a hormon przytarczyc aktywuje reabsorpcję jonów Ca2 +.

Synteza hormonów erytropoetyny, reniny i prostaglandyn przebiega w nerkach. Erytropoetyna aktywuje wytwarzanie czerwonych krwinek w szpiku kostnym. Renina bierze udział w regulacji objętości krwi w organizmie. Prostaglandyny regulują ciśnienie krwi.

Nerki są miejscem syntezy substancji niezbędnych do utrzymania żywotnej aktywności organizmu. Na przykład witamina D jest przekształcana w bardziej aktywną postać rozpuszczalną w tłuszczach - cholekalcyferol (D3).

Ponadto te sparowane narządy moczowe pomagają osiągnąć równowagę między tłuszczami, białkami i węglowodanami w płynach ustrojowych.

biorą udział w tworzeniu krwi.

Nerki biorą udział w tworzeniu nowych krwinek. W tych narządach wytwarzany jest hormon erytropoetyna, który przyczynia się do powstawania krwi i tworzenia czerwonych krwinek.do treści ↑

Cechy dopływu krwi

Dzień przez nerki jest wypychany z 1,5 do 1,7 tys. Litrów krwi.

Ani jeden ludzki organ nie ma tak potężnego przepływu krwi. Każda nerka jest wyposażona w system stabilizacji ciśnienia, który nie zmienia się w okresach wzrostu lub spadku ciśnienia krwi w całym organizmie.

(Obraz jest klikalny, kliknij, aby powiększyć)

Krążenie nerkowe jest reprezentowane przez dwa kółka: duże (korowe) i małe (Yustkamdullary).

Duże koło

Naczynia tego kręgu zasilają struktury korowe nerek. Zaczynają się od dużej tętnicy oddalającej się od aorty. Zaraz przy bramie narządu tętnica jest podzielona na mniejsze naczynia segmentowe i międzyzębowe, które penetrują całe ciało nerki, zaczynając od części środkowej i kończąc na biegunach.

Między piramidami biegną tętnice międzyzębowe i, docierając do strefy granicznej między substancją mózgową i korową, łączą się z tętnicami tętniczymi, penetrując grubość kory równoległą do powierzchni narządu.

Krótkie gałęzie tętnic międzyzębowych (patrz zdjęcie powyżej) penetrują kapsułkę i rozpadają się do sieci naczyń włosowatych tworzących kłębuszek naczyniowy.

Następnie naczynia włosowate są ponownie łączone i tworzą węższe tętniczki wydalnicze, w których powstaje zwiększone ciśnienie, co jest niezbędne do przejścia związków plazmy do kanałów nerkowych. Oto pierwszy etap powstawania moczu.

Małe kółko

Krąg ten składa się ze naczyń wydalniczych, które tworzą gęstą sieć naczyń włosowatych poza kłębuszkami, która otacza i zasila ściany kanałów moczowych. Tutaj naczynia włosowate przekształcają się w żylne naczynia włosowate i powodują wydalniczy układ żylny narządu.

Z substancji korowej krew zubożona w tlen konsekwentnie przenika do żył gwiaździstych, łukowatych i międzyzębowych. Żyły międzypłatowe tworzą żyłę nerkową, która pobiera krew poza bramę narządu.

Jak działają nasze nerki - zobacz film:

Cechy struktury i funkcjonowania ludzkich nerek

Sparowany organ nerki jest ważną częścią układu moczowego zwierząt kręgowych. Osoba, jako przedstawiciel tej dużej grupy, nie jest wyjątkiem.

Anatomiczna i mikroskopowa struktura nerki jest dobrze przebadana, a dzisiejsza medycyna nie ma wątpliwości co do elementów strukturalnych, z których składa się ten ważny organ i jak działa.

W każdym podręczniku anatomii i fizjologii struktura i funkcje ludzkiej nerki są w pełni ujawnione, a także ogólna prezentacja krótkiego przeglądu tych informacji.

Jak wyglądają nerki

Z klasycznej anatomii wynika, że ​​ludzkie nerki są zwykle dwa, a na zewnątrz praktycznie nie różnią się od siebie.

Czasami z powodu prenatalnej patologii rozwojowej ludzka nerka nie ma pary. W rzadkich przypadkach trzy rozwijają się w jednym organizmie na raz, ale nadmiar rzadko jest fizjologicznie i anatomicznie pełny.

Z programu szkolnego kursu anatomii wiadomo, jak wyglądają nerki zdrowej osoby: mają kształt bardzo podobny do dużej fasoli lub fasoli.

Każdy pilny uczeń szkoły średniej będzie w stanie odpowiedzieć na pytanie, co to jest nerka w osobie.

Ta regulująca chemiczna homeostaza ciała jest organem pokrytym gęstą kapsułką tkanki łącznej, składającą się z:

  • miąższ;
  • systemy struktur, które służą jako zbiorniki do gromadzenia i wydalania moczu.

Te anatomiczne struktury są małe: masa każdego z nich sięga około 200 gramów dla mężczyzn, mniej dla kobiet, od 100 do 130 gramów.

Grubość tych narządów u osoby dorosłej to:

Główne organy układu moczowego mają około 6 cm długości i dwa razy więcej.

Lokalizacja organów

Lekarze z Państwa Środka są przekonani, że poprzez te narządy ścieżka meridianów nerki jest najważniejszym kanałem wymiany energii życiowych.

Kiedy zmiany stanu fizjologicznego (otyłość lub odwrotnie, wyczerpanie, choroba itp.), Ich orientacja w jamie brzusznej zmienia się, czasami wpływa to niekorzystnie na wyniki.

Z reguły nerka znajduje się w płaszczyźnie kręgosłupa (tj. Na tylnej ścianie brzucha).

W przybliżeniu lokalizacja jest pionowa: oba elementy anatomiczne w kształcie fasoli są zorientowane z zakrzywionymi krawędziami w kierunku boków ciała i wklęsłe, gdzie obejmują żyłę i moczowód, w kierunku kręgosłupa.

W tym przypadku odległości między górnym i dolnym końcem podczas normalnego rozwoju fizycznego nie mogą być równe:

  • między górnymi punktami - około 8 cm;
  • między dnem - 11 cm.

W stosunku do kręgosłupa górny biegun zdrowej nerki znajduje się na linii ostatniego kręgu piersiowego, co odpowiada poziomowi ostatniego żebra.

Dolny biegun jednej i drugiej nerki leży na poziomie drugiego trzeciego kręgu odcinka lędźwiowego.

Ze względu na położenie wątroby prawa nerka pod spodem jest gdzieś centymetr lub dwa w dół, a to jest anatomicznie całkowicie normalne.

Ponadto na położenie tych elementów układu moczowego wpływa płeć: u kobiet są one nieznaczne, stanowią połowę kręgu, przesunięte pionowo w dół.

Struktura

Struktura tego organu, składająca się z gładkiej warstwy mięśniowej i tak zwanego wewnętrznego ciała roboczego, do którego tętnice i żyły przenoszą produkty odpadowe całego organizmu, jest następująca:

  • części anatomiczne zdrowych nerek w postaci segmentów lub zrazików;
  • zapewnienie stabilnej pozycji i ochrony przed uderzeniami mechanicznymi, oddzielna kapsułka ochronna nerki;
  • „Płaszcz tłuszczowy” (tłuszcz nadnerczy), tzw. Torebka tłuszczowa (capsula adiposa), jest najbardziej zewnętrzną najwyższą warstwą narządu moczowego.

Gęsta włóknista (tkanka łączna) torebka nerki jest pokryta warstwą tłuszczu, a od wewnątrz rośnie wraz z korową substancją zewnętrznej warstwy miąższu. Według badań, funkcja korowej substancji normalnie funkcjonujących nerek polega na pierwotnej filtracji moczu.

Pod mikroskopem w nerkach rozróżnia się mniejsze elementy strukturalne. Struktura wewnętrzna, tzw. Warstwy jako głębsza struktura anatomiczna nerki, jest reprezentowana przez:

  • wewnętrzna warstwa miąższu - rdzeń;
  • warstwa mięśniowa;
  • strukturalnymi elementami funkcjonalnymi są nefrony z greckiego νεφρός, co oznacza „nerka”. Liczba nefronów może osiągnąć milion.

Struktura nefronu

Nefron, który wykonuje główne zadanie ciała - filtrując krew i wydalając ciało niepotrzebnych, a nawet niebezpiecznych substancji - jest reprezentowany przez dwie struktury:

  • system kanałów filtrów;
  • odpowiedzialny za filtrowanie ciałek nerkowych.

Każdy organizm odpowiedzialny za powstawanie pierwotnego moczu składa się z:

  • Kapsułki Bowmana-Shumlyansky'ego;
  • kłębuszki utworzone przez kanaliki i rurki.

Głównym zadaniem kłębuszków jest tworzenie się pierwotnego moczu, powracającego do układu krążenia.

W rezultacie ściany kanalików są pokryte zaadsorbowanymi nadmiarami soli, produktami przemiany materii i innymi związkami, które mają być usunięte z organizmu w składzie moczu wtórnego, skoncentrowanego.

Mikroskopowy rozmiar kłębuszków nerkowych, pełniący główne funkcje ciała, w zależności od rodzaju nefronu, leży w różnych warstwach.

Na przykład ciałka nerkowe wewnątrzczaszkowych nefronów penetrują jedną ze struktur miąższu - kory zewnętrznej.

System filtrów kanałowych

Każda część formacji strukturalnej, w której znajdują się ciała nefronów, jest otoczona gęstą siecią kanałów, naczyń, nerwów penetrujących rdzeń nerki i korę.

Sieć jest częścią systemu filtrowania, który obejmuje:

  • Pętle Henle i innych kanalików (proksymalne, dystalne itp.);
  • zbieranie rur, które łączą się z powierzchnią kubków nerkowych, tworząc miednicę, która służy jako zbiornik moczu.

Komórki kanalika dystalnego na styku z wierzchołkiem kłębuszka tworzą tzw. Gęste miejsce, w którym wytwarzane są substancje, które działają na poszczególne komórki nerki - przeciwstawne, syntetyzujące:

  • renina regulująca ciśnienie krwi;
  • stymulowanie produkcji erytropoetyny z czerwonych krwinek.

Schematyczna struktura

Dla lepszego zrozumienia schematu struktury ludzkich nerek przedstawiono na zdjęciu. Na nim w formie diagramu przedstawiono ludzką nerkę w części, która pokazuje wewnętrzną strukturę.

Tak więc cięcie pokazuje raczej grubą warstwę korową lewej nerki, która pokrywa zewnętrzną osłonkę tkanki łącznej.

W górnym biegunie ciętej nerki wskaźniki wskazują piramidy rdzenia: ich wierzchołki są połączone małymi miseczkami nerki, które razem tworzą dużą miseczkę i tworzą miednicę nerkową.

Od miednicy przez moczowody do pęcherza wchodzi do końcowego produktu odpadowego - moczu.

Z pęcherza moczowego na etapie jego napełniania przez kanał, zwany cewką moczową, mocz jest wydalany z organizmu.

Struktura kanału ma strukturę trójwarstwową. Ponadto ściany męskiej cewki moczowej są co najmniej trzy razy dłuższe niż samice.

Funkcje

Już lekarze starożytnej Grecji zauważyli, że harmonijny proces nerek wiąże się z dobrym samopoczuciem i ogólnie wpływa na stan zdrowia!

W czasach starożytności wiadomo było, że niepożądane związki pozostawione po przefiltrowaniu krwi opuszczają ciało wraz z moczem. To prawda, że ​​w tamtym czasie nie było jasne, w jaki sposób krew wpływa do układu moczowego i jak odbywa się jej oczyszczanie.

Jest dzisiaj medycyna, która jest niezawodnie znana, że ​​z powodu powtarzającej się destylacji krwi układ moczowy oczyszcza ją i tworzy pozostałość w postaci moczu.

Charakterystyczne cechy mikro- i makroskopowej struktury nerki wynikają z funkcji właściwych dla narządów układu moczowego, które nie są ograniczone do wydalniczych.

Oprócz ewakuacji produktów przemiany materii, które nie są potrzebne organizmowi, narządy te są:

  • są skutecznymi regulatorami ciśnienia osmotycznego;
  • uczestniczyć w metabolizmie, wytwarzając reninę i prostaglandyny;
  • wspierać wymaganą objętość płynu wewnątrz komórek;
  • usunąć nadmiar wody z tkanek;
  • regulować liczbę czerwonych krwinek.

Powyższe główne funkcje głównej części układu moczowego uzupełnia szereg ważnych umiejętności.

Wydalając płyn z ciała:

  • kontrola równowagi jonów;
  • usunąć całą objętość azotowych produktów przemiany materii, które są szkodliwe dla zdrowia;
  • syntetyzować związki biologicznie czynne, na przykład witaminę D3.

Zatem wszystkie systemy są w jakiś sposób związane z funkcjonowaniem wydalin.

Możemy mówić o głównych narządach układu moczowego przez długi czas: funkcje nerek są złożone i niezbędne.

Bez nich żywotność ludzkiego ciała utrzymuje się nie dłużej niż jeden dzień, po czym nieuchronnie nastąpi zatrucie śmiertelne.

Budowa i funkcja nerek

Struktura, funkcja i ukrwienie ludzkich nerek

Narząd połączony z nerkami (ryc. 1). Mają kształt fasoli i znajdują się w przestrzeni zaotrzewnowej na wewnętrznej powierzchni tylnej ściany brzucha po obu stronach kręgosłupa. Waga każdej nerki dorosłego wynosi około 150 g, a jego wielkość odpowiada w przybliżeniu zaciśniętej pięści. Na zewnątrz nerka jest pokryta gęstą kapsułą tkanki łącznej, która chroni delikatne wewnętrzne struktury narządu. Tętnica nerkowa dostaje się do bramy nerki, a żyła nerkowa, naczynia limfatyczne i moczowód, które pochodzą z miednicy i sprowadzają z niej ostatni mocz do pęcherza, wchodzą z nich. Przekrój podłużny w tkance nerek wyraźnie rozróżnia dwie warstwy.

Rys. 1. Struktura układu moczowego: słowa: nerka i moczowód (sparowane organy), pęcherz moczowy, cewka moczowa (ze wskazaniem mikroskopowej struktury ich ścian; SMC - komórki mięśni gładkich). Skład prawej nerki pokazuje miedniczkę nerkową (1), rdzeń (2) z otworami piramid w miseczkach miseczek miednicy; substancja korowa nerek (3); po prawej: główne elementy funkcjonalne nefronu; A - juxtamedullary nefron; B - korowy (wewnątrzkorowy) nefron; 1 - ciało nerkowe; 2 - proksymalny zwichnięty kanalik; 3 - pętla Henle (składająca się z trzech części: cienka część opadająca; cienka część wstępująca; gruba część wstępująca); 4 - gęste miejsce kanalika dystalnego; 5 - dystalny kanalik kręcony; 6 rurka łącząca; 7- przewód zbiorczy substancji rdzeniowej nerki.

Warstwa zewnętrzna lub korowa szaroczerwona substancja nerki ma ziarnisty wygląd, ponieważ tworzą ją liczne czerwone struktury mikroskopowe - ciałka nerkowe. Wewnętrzna warstwa lub rdzeń nerki składa się z 15-16 piramid nerkowych, których wierzchołki (brodawka nerkowa) otwierają się w mały kielich nerkowy (duża miednica nerkowa miednicy). W warstwie mózgowej nerki wydzielają zewnętrzną i wewnętrzną substancję mózgu. Miąższ nerki składa się z kanalików nerkowych, a zrąb jest cienką warstwą tkanki łącznej, w której przechodzą naczynia i nerwy nerek. Ściany kubków, kubków, miednicy i moczowodów mają skurczowe elementy, które przyczyniają się do przemieszczania moczu do pęcherza, gdzie gromadzi się aż do opróżnienia.

Wartość nerek w ludzkim ciele

Nerki pełnią szereg funkcji homeostatycznych, a ich idea jako organu selekcyjnego nie odzwierciedla ich prawdziwej wartości.

Funkcje nerek obejmują ich udział w regulacji:

  • objętość krwi i inne płyny środowiska wewnętrznego;
  • stałość ciśnienia osmotycznego krwi;
  • stałość składu jonowego płynów środowiska wewnętrznego i równowagi jonowej ciała;
  • równowaga kwasowo-zasadowa;
  • wydalanie (wydalanie) końcowych produktów metabolizmu azotu (mocznika) i obcych substancji (antybiotyków);
  • wydalanie nadmiaru substancji organicznych z pożywienia lub powstających podczas metabolizmu (glukoza, aminokwasy);
  • ciśnienie krwi;
  • krzepnięcie krwi;
  • stymulacja tworzenia czerwonych krwinek (erytropoeza);
  • wydzielanie enzymów i substancji biologicznie czynnych (renina, bradykinina, urokinaza)
  • metabolizm białek, lipidów i węglowodanów.

Funkcja nerek

Funkcje nerek są zróżnicowane i ważne dla funkcjonowania organizmu.

Funkcja wydalnicza (wydalnicza) - główna i najbardziej znana funkcja nerek. Polega na powstawaniu moczu i usuwaniu z niego ciała produktów przemiany materii białek (mocznik, sole amonowe, kreagina, kwas siarkowy i fosforowy), kwasy nukleinowe (kwas moczowy); nadmiar wody, soli, składników odżywczych (mikro i makroelementy, witaminy, glukoza); hormony i ich metabolity; substancje lecznicze i inne substancje egzogenne.

Jednak oprócz wydalania nerki w organizmie wykonuje się szereg innych ważnych (nieselektywnych) funkcji.

Funkcja homeostatyczna nerek jest ściśle związana z funkcją wydalniczą i polega na utrzymaniu stałości składu i właściwości wewnętrznego środowiska ciała - homeostazy. Nerki biorą udział w regulacji równowagi wodno-elektrolitowej. Utrzymują przybliżoną równowagę między ilością wielu substancji wydalanych z organizmu i ich wejściem do organizmu, lub między ilością powstającego metabolitu i jego wydalaniem (na przykład dostarczaną i wydalaną z organizmu wodą; sód i potas, chlor, fosforan i inne elektrolity dostarczane i usuwane). W ten sposób organizm utrzymuje wodę, jonową i osmotyczną homeostazę, stan izowolumium (względna stałość objętości krążącej krwi, płynu pozakomórkowego i wewnątrzkomórkowego).

Usuwając kwaśne lub zasadowe produkty i regulując pojemność buforową płynów ustrojowych, nerki wraz z układem oddechowym utrzymują stan kwasowo-zasadowy i izohydrię. Nerki są jedynym organem, który uwalnia kwas siarkowy i fosforowy, który powstaje podczas metabolizmu białek.

Udział w regulacji ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego krwi - nerki odgrywają główną rolę w mechanizmach długoterminowej regulacji AD krwi poprzez zmiany w wydalaniu wody i chlorku sodu z organizmu. Poprzez syntezę i wydzielanie różnych ilości reniny i innych czynników (prostaglandyn, bradykininy), nerki biorą udział w mechanizmach szybkiej regulacji ciśnienia tętniczego krwi.

Endokrynologiczna funkcja nerek polega na ich zdolności do syntezy i uwalniania do krwi wielu biologicznie aktywnych substancji niezbędnych do żywotnej aktywności organizmu.

Wraz ze spadkiem przepływu krwi przez nerki i hiponatremią w nerkach powstaje renina - enzym, pod wpływem którego2-Osocze krwi globuliny (angiotensynogenu) jest rozszczepiane przez peptyd angiotensynę I - prekursor silnego środka zwężającego naczynia angiotensyny II.

Bradykinina i prostaglandyny powstają w nerkach (A2, E2), rozszerzenie naczyń krwionośnych i obniżenie ciśnienia krwi krwi, enzymu urokinazy, który jest ważną częścią układu fibrynolitycznego. Aktywuje plazminogen, powodując fibrynolizę.

Gdy ciśnienie tętnicze krwi spada w nerkach, powstaje erytropoetyna - hormon stymulujący erytropoezę w czerwonym szpiku kostnym.

Przy niewystarczającym tworzeniu erytropoetyny u pacjentów z ciężkimi chorobami nefrologicznymi, usuniętych nerek lub ciężkiej hemodializy często rozwijającej się przez długi czas, rozwija się ciężka niedokrwistość.

Nerka uzupełnia formowanie aktywnej formy witaminy D3 - kalcytriol, niezbędny do wchłaniania wapnia i fosforanów z jelit i ich reabsorpcji z pierwotnego moczu, co zapewnia odpowiedni poziom tych substancji we krwi i ich odkładanie się w kościach. Dzięki syntezie i wydalaniu kalcytriolu nerki regulują spożycie wapnia i fosforanów w organizmie i tkance kostnej.

Funkcja metaboliczna nerek polega na ich aktywnym udziale w metabolizmie składników odżywczych, a przede wszystkim w węglowodanach. Nerki wraz z wątrobą są organem zdolnym do syntezy glukozy z innych substancji organicznych (glukoneogenezy) i wydalania jej do krwi na potrzeby całego organizmu. W warunkach na czczo do 50% glukozy może dostać się do krwi z nerek.

Nerki biorą udział w metabolizmie białek - rozpad białek reabsorbowanych z wtórnego moczu, tworzenie aminokwasów (arginina, alanina, seryna itp.), Enzymy (urokinaza, renina) i hormony (erytropoetyna, bradykinina) wraz z ich wydzielaniem do krwi. W nerkach powstają ważne składniki błon komórkowych o charakterze lipidowym i glikolipidowym - fosfolipidy, fosfatydyloinozytol, triacyloglicerole, kwas glukuronowy i inne substancje przedostające się do krwi.

Cechy dopływu krwi i przepływu krwi w nerkach

Dopływ krwi do nerek jest wyjątkowy w porównaniu z innymi narządami.

  • Wysoki specyficzny przepływ krwi (0,4% masy ciała, 25% z MKOl)
  • Wysokie ciśnienie w naczyniach włosowatych kłębuszków (50-70 mmHg)
  • Stałość przepływu krwi niezależnie od wahań ciśnienia krwi układowej (zjawisko Ostroumova-Beilisa)
  • Zasada podwójnej sieci kapilarnej (2 systemy naczyń włosowatych - kłębuszkowe i przezskórne)
  • Cechy regionalne w narządzie: stosunek kory: zewnętrzna warstwa rdzenia: warstwa wewnętrzna -> 1: 0,25: 0,06
  • Różnica tętniczo-żylna O2 mały, ale jego zużycie jest wystarczająco duże (55 µmol / min • g)

Rys. Zjawisko Ostroumov - Beilis

Zjawisko Ostroumova-Beilisa jest mechanizmem autoregulacji miogennej, która zapewnia stałość przepływu krwi przez nerki niezależnie od zmiany ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego, dzięki czemu wartość przepływu krwi przez nerki utrzymuje się na stałym poziomie.

Nerki są jedną z głównych części mechanizmu naszego ciała. Są aktywnie zaangażowani w żywotną aktywność organizmu i, jak każdy organ, mają własną specjalną strukturę.

Czym są nerki Nerki pełnią wiele ważnych funkcji w organizmie człowieka. Ich głównym zadaniem jest wydalanie, czyli wydalanie. Również nerki pełnią funkcje endokrynologiczne, metaboliczne, hematopoetyczne i inne.

Struktura nerek Nerki - narządy układu wydalniczego organizmu. U zdrowej osoby ciało ma parę nerek zlokalizowanych za jamą brzuszną po obu stronach kręgosłupa piersiowo-lędźwiowego. Po prawidłowym ustawieniu lewa nerka jest wyższa niż prawa, ponieważ prawa nerka lekko się przemieszcza. Rozmiar nerki wynosi 11-13 cm, organ ten ma kształt fasoli lekko wklęsły do ​​wewnątrz. To zakręt nazywany jest bramą, to wejście do moczowodu, tętnicy nerkowej i żyły. Na wierzchu nerki znajduje się gęsta kapsuła ochronna. Wewnątrz tego narządu składa się zewnętrzna warstwa kory i wewnętrzna warstwa rdzenia. W korze znajdują się grudki naczyń włosowatych - kłębuszki. Każda taka bryła znajduje się w oddzielnej kapsule Shumlyansky-Bowmana, która działa jak filtry krwi. W rdzeniu znajdują się kanaliki, przez które uformowany mocz dostaje się do kielicha nerkowego. Wewnątrz każdej nerki znajduje się od 6 do 12 małych filiżanek nerek. Ich liczba wzrasta wraz z etapami rozwoju narządów. Łącząc się w pary, tworzą duże kielichy nerkowe, które również łączą się w jedną miednicę nerkową. Miednica nerkowa jest bezpośrednio połączona z moczowodem i służy do usuwania moczu do pęcherza moczowego.

Proces powstawania moczu w ludzkim ciele odbywa się w trzech etapach:

• pierwszym etapem jest filtracja moczu w kłębuszkach substancji korowej.

• drugi etap - oddzielenie od pierwotnego moczu powstałego po pierwszym etapie, substancji niezbędnych dla organizmu (woda, wapń, sód).

• trzeci etap - przeniesienie moczu przez moczowód do pęcherza moczowego.

Struktura, funkcja i ukrwienie ludzkich nerek

Narząd połączony z nerkami (ryc. 1). Mają kształt fasoli i znajdują się w przestrzeni zaotrzewnowej na wewnętrznej powierzchni tylnej ściany brzucha po obu stronach kręgosłupa. Waga każdej nerki dorosłego wynosi około 150 g, a jego wielkość odpowiada w przybliżeniu zaciśniętej pięści. Na zewnątrz nerka jest pokryta gęstą kapsułą tkanki łącznej, która chroni delikatne wewnętrzne struktury narządu. Tętnica nerkowa dostaje się do bramy nerki, a żyła nerkowa, naczynia limfatyczne i moczowód, które pochodzą z miednicy i sprowadzają z niej ostatni mocz do pęcherza, wchodzą z nich. Przekrój podłużny w tkance nerek wyraźnie rozróżnia dwie warstwy.

Rys. 1. Struktura układu moczowego: słowa: nerka i moczowód (sparowane organy), pęcherz moczowy, cewka moczowa (ze wskazaniem mikroskopowej struktury ich ścian; SMC - komórki mięśni gładkich). Skład prawej nerki pokazuje miedniczkę nerkową (1), rdzeń (2) z otworami piramid w miseczkach miseczek miednicy; substancja korowa nerek (3); po prawej: główne elementy funkcjonalne nefronu; A - juxtamedullary nefron; B - korowy (wewnątrzkorowy) nefron; 1 - ciało nerkowe; 2 - proksymalny zwichnięty kanalik; 3 - pętla Henle (składająca się z trzech części: cienka część opadająca; cienka część wstępująca; gruba część wstępująca); 4 - gęste miejsce kanalika dystalnego; 5 - dystalny kanalik kręcony; 6 rurka łącząca; 7- przewód zbiorczy substancji rdzeniowej nerki.

Warstwa zewnętrzna lub korowa szaroczerwona substancja nerki ma ziarnisty wygląd, ponieważ tworzą ją liczne czerwone struktury mikroskopowe - ciałka nerkowe. Wewnętrzna warstwa lub rdzeń nerki składa się z 15-16 piramid nerkowych, których wierzchołki (brodawka nerkowa) otwierają się w mały kielich nerkowy (duża miednica nerkowa miednicy). W warstwie mózgowej nerki wydzielają zewnętrzną i wewnętrzną substancję mózgu. Miąższ nerki składa się z kanalików nerkowych, a zrąb jest cienką warstwą tkanki łącznej, w której przechodzą naczynia i nerwy nerek. Ściany kubków, kubków, miednicy i moczowodów mają skurczowe elementy, które przyczyniają się do przemieszczania moczu do pęcherza, gdzie gromadzi się aż do opróżnienia.

Wartość nerek w ludzkim ciele

Nerki pełnią szereg funkcji homeostatycznych, a ich idea jako organu selekcyjnego nie odzwierciedla ich prawdziwej wartości.

Funkcje nerek obejmują ich udział w regulacji:

objętość krwi i inne płyny środowiska wewnętrznego; stałość ciśnienia osmotycznego krwi; stałość składu jonowego płynów środowiska wewnętrznego i równowagi jonowej ciała; równowaga kwasowo-zasadowa; wydalanie (wydalanie) końcowych produktów metabolizmu azotu (mocznika) i obcych substancji (antybiotyków); wydalanie nadmiaru substancji organicznych z pożywienia lub powstających podczas metabolizmu (glukoza, aminokwasy); ciśnienie krwi; krzepnięcie krwi; stymulacja tworzenia czerwonych krwinek (erytropoeza); wydzielanie enzymów i substancji biologicznie czynnych (renina, bradykinina, urokinaza) metabolizm białek, lipidów i węglowodanów.

Funkcja nerek

Funkcje nerek są zróżnicowane i ważne dla funkcjonowania organizmu.

Funkcja wydalnicza (wydalnicza) - główna i najbardziej znana funkcja nerek. Polega na powstawaniu moczu i usuwaniu z niego ciała produktów przemiany materii białek (mocznik, sole amonowe, kreagina, kwas siarkowy i fosforowy), kwasy nukleinowe (kwas moczowy); nadmiar wody, soli, składników odżywczych (mikro i makroelementy, witaminy, glukoza); hormony i ich metabolity; substancje lecznicze i inne substancje egzogenne.

Jednak oprócz wydalania nerki w organizmie wykonuje się szereg innych ważnych (nieselektywnych) funkcji.

Funkcja homeostatyczna nerek jest ściśle związana z funkcją wydalniczą i polega na utrzymaniu stałości składu i właściwości wewnętrznego środowiska ciała - homeostazy. Nerki biorą udział w regulacji równowagi wodno-elektrolitowej. Utrzymują przybliżoną równowagę między ilością wielu substancji wydalanych z organizmu i ich wejściem do organizmu, lub między ilością powstającego metabolitu i jego wydalaniem (na przykład dostarczaną i wydalaną z organizmu wodą; sód i potas, chlor, fosforan i inne elektrolity dostarczane i usuwane). W ten sposób organizm utrzymuje wodę, jonową i osmotyczną homeostazę, stan izowolumium (względna stałość objętości krążącej krwi, płynu pozakomórkowego i wewnątrzkomórkowego).

Usuwając kwaśne lub zasadowe produkty i regulując pojemność buforową płynów ustrojowych, nerki wraz z układem oddechowym utrzymują stan kwasowo-zasadowy i izohydrię. Nerki są jedynym organem, który uwalnia kwas siarkowy i fosforowy, który powstaje podczas metabolizmu białek.

Udział w regulacji ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego krwi - nerki odgrywają główną rolę w mechanizmach długoterminowej regulacji AD krwi poprzez zmiany w wydalaniu wody i chlorku sodu z organizmu. Poprzez syntezę i wydzielanie różnych ilości reniny i innych czynników (prostaglandyn, bradykininy), nerki biorą udział w mechanizmach szybkiej regulacji ciśnienia tętniczego krwi.

Endokrynologiczna funkcja nerek polega na ich zdolności do syntezy i uwalniania do krwi wielu biologicznie aktywnych substancji niezbędnych do żywotnej aktywności organizmu.

Wraz ze spadkiem przepływu krwi przez nerki i hiponatremią w nerkach powstaje renina - enzym, pod wpływem którego peptyd angiotensyny I, prekursor silnego środka zwężającego naczynia krwionośne angiotensyny II, zostaje odcięty od a2-globuliny (osocza krwi).

Bradykinina i prostaglandyny (A2, E2) powstają w nerkach, rozszerzają naczynia krwionośne i obniżają ciśnienie krwi we krwi, enzym urokinazy, który jest ważną częścią układu fibrynolitycznego. Aktywuje plazminogen, powodując fibrynolizę.

Gdy ciśnienie tętnicze krwi spada w nerkach, powstaje erytropoetyna - hormon stymulujący erytropoezę w czerwonym szpiku kostnym.

Przy niewystarczającym tworzeniu erytropoetyny u pacjentów z ciężkimi chorobami nefrologicznymi, usuniętych nerek lub ciężkiej hemodializy często rozwijającej się przez długi czas, rozwija się ciężka niedokrwistość.

W nerkach kończy się tworzenie aktywnej formy witaminy D3 - kalcytriolu, niezbędnego do wchłaniania wapnia i fosforanów z jelita i ich reabsorpcji z moczu pierwotnego, co zapewnia odpowiedni poziom tych substancji we krwi i ich odkładanie się w kościach. Dzięki syntezie i wydalaniu kalcytriolu nerki regulują spożycie wapnia i fosforanów w organizmie i tkance kostnej.

Funkcja metaboliczna nerek polega na ich aktywnym udziale w metabolizmie składników odżywczych, a przede wszystkim w węglowodanach. Nerki wraz z wątrobą są organem zdolnym do syntezy glukozy z innych substancji organicznych (glukoneogenezy) i wydalania jej do krwi na potrzeby całego organizmu. W warunkach na czczo do 50% glukozy może dostać się do krwi z nerek.

Nerki biorą udział w metabolizmie białek - rozpad białek reabsorbowanych z wtórnego moczu, tworzenie aminokwasów (arginina, alanina, seryna itp.), Enzymy (urokinaza, renina) i hormony (erytropoetyna, bradykinina) wraz z ich wydzielaniem do krwi. W nerkach powstają ważne składniki błon komórkowych o charakterze lipidowym i glikolipidowym - fosfolipidy, fosfatydyloinozytol, triacyloglicerole, kwas glukuronowy i inne substancje przedostające się do krwi.

Cechy dopływu krwi i przepływu krwi w nerkach

Dopływ krwi do nerek jest wyjątkowy w porównaniu z innymi narządami.

Wysoki specyficzny przepływ krwi (0,4% masy ciała, 25% z IOC) Wysokie ciśnienie w naczyniach włosowatych kłębuszków (50-70 mmHg). Stałość przepływu krwi bez względu na wahania ciśnienia krwi układowej (zjawisko Ostroumova-Beilisa) Zasada podwójna sieć kapilarna (2 systemy kapilarne - kłębuszkowa i okołokanałowa) Cechy regionalne w narządzie: korelacyjna substancja korowa: zewnętrzna warstwa rdzenia: warstwa wewnętrzna -> 1: 0,25: 0,06 Różnica tętniczo-żylna w O2 jest mała, ale jej zużycie jest dość duże (55 µmol / min • g)

Rys. Zjawisko Ostroumov - Beilis

Zjawisko Ostroumova-Beilisa jest mechanizmem autoregulacji miogennej, która zapewnia stałość przepływu krwi przez nerki niezależnie od zmiany ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego, dzięki czemu wartość przepływu krwi przez nerki utrzymuje się na stałym poziomie.

Nerka jest sparowanym organem, który jest częścią układu moczowego. Jeśli główna funkcja jest znana większości ludzi, to pytanie, gdzie znajdują się ludzkie nerki, może zostać zakłócone przez wielu. Ale mimo to funkcja nerek w organizmie jest niezwykle ważna.

Starożytni Grecy wierzyli, że stan ich zdrowia i zdrowia zależy bezpośrednio od tego, jak działają ludzkie nerki. W medycynie chińskiej uważa się, że jeden z najważniejszych kanałów energetycznych, południk nerki, przechodzi przez ten narząd.

Struktura nerek i ich rola w funkcjonowaniu organizmu

Zwykle u ludzi nerki są sparowanym organem (możliwe jest tylko 1 lub 3). Znajdują się po bokach kręgosłupa na poziomie między ostatnim kręgiem piersiowym a 2-3 kręgami lędźwiowymi. Ciśnienie prawego płata wątroby wyjaśnia różnicę w wysokości: lewa nerka zwykle znajduje się 1-1,5 centymetra nad drugim sparowanym organem. Normalne położenie nerek u człowieka zależy również od jego płci: u kobiet głównymi organami układu wydalniczego są pół kręga poniżej.

W leczeniu odmiedniczkowego zapalenia nerek i innych chorób nerek nasi czytelnicy z powodzeniem stosują

Metoda Eleny Malyshevy

. Po dokładnym przestudiowaniu tej metody postanowiliśmy zwrócić jej uwagę.

Górne i dolne punkty narządów nazywane są biegunami. Odległość między górnymi biegunami nerek wynosi około 8 cm, między dolnymi - do 11 cm. Położenie nerek w organizmie człowieka może mieć odchylenia od normy, z przyczyn naturalnych lub z powodu braku wagi lub nadmiernego obciążenia (pominięcie).

Łatwo sobie wyobrazić, jak wyglądają nerki: kształt sparowanych organów przypomina fasolę o masie nie większej niż 120-200 gramów. Ich szerokość wynosi 10-12 centymetrów, długość jest dwa razy mniejsza, a grubość waha się od 3,8 do 4,2 cm Każda nerka jest podzielona na płaty (segmenty nerki) i umieszczona w kapsule tkanki łącznej i warstwy tłuszczu ( tkanka nerki). W głębi znajduje się warstwa mięśni gładkich i bezpośrednio działające ciało ciała. Powłoki ochronne nerek zapewniają systemowi stacjonarność, chroniąc przed wstrząsami i wstrząsami.

Strukturalną jednostką funkcjonalną nerki jest nefron. Dzięki jego udziałowi następuje filtracja i reabsorpcja w nerkach.

Nefron zawiera tzw. ciało nerkowe i różne kanaliki (proksymalne, pętla Henle'a itp.), a także zbierające probówki i aparat przykłębuszkowy odpowiedzialny za syntezę reniny. Całkowita liczba jednostek funkcjonalnych może wynosić do 1 miliona.

Kłębuszki i otaczająca kapsuła Bowman-Shumlyansky stanowią tak zwane ciało nefronowe, z którego odchodzą kanały. Jego głównym zadaniem jest ultrafiltracja, tj. oddzielenie substancji płynnych i niskocząsteczkowych oraz tworzenie moczu pierwotnego, kompozycja jest prawie identyczna z osoczem krwi. Funkcją kanalików jest reabsorpcja pierwotnego moczu z powrotem do krwiobiegu. Jednocześnie na ich ścianach pozostają produkty rozkładu substancji odżywczych, nadmiaru glukozy i innych substancji, które są następnie obecne w składzie stężonego moczu.

Kanały nefronów, wychodzące z korpusu nerki, przechodzą jednocześnie do korowej i tzw. nerka rdzeniowa. Warstwa korowa jest zewnętrzna względem środka narządu. Jeśli zrobisz przekrój narządu, zobaczysz, że korowa substancja ludzkiej nerki zasadniczo zawiera kłębuszki nefronów, a rdzeń zawiera kanaliki rozciągające się od nich. Jednak topografia nerek w większości nie przedstawia tak dużej skali.

Substancja mózgowa nerki tworzy piramidę, podstawę skierowaną ku zewnętrznej warstwie. Wierzchołki piramid rozciągają się do wnęki małych filiżanek nerki i mają postać brodawek, które łączą kanaliki nefronowe, wzdłuż których odprowadzany jest skoncentrowany mocz. 2-3 małe kielichy nerkowe tworzą duży kielich nerkowy, a zestaw dużych kielichów nerkowych tworzy miednicę.

Wreszcie miednica nerkowa przechodzi do moczowodu. Dwa moczowody przenoszą skoncentrowane ciekłe odpady do pęcherza. Sparowane organy komunikują się z ciałem poprzez tętnice i żyły. Nazywa się zestaw naczyń wchodzących do jamy nerkowej - jest to nefryt nerkowy.

Oprócz warstwy mózgowej i korowej narząd wydalniczy obejmuje również zatokę nerkową, która jest małą przestrzenią, w której znajdują się miseczki, miednica, włókno, naczynia zaopatrzeniowe i nerwy oraz bramy nerkowe, w których znajdują się węzły chłonne miednicy, przez które krew i limfa naczynia, a także nerwy. Bramy ciała znajdują się z boku kręgosłupa.

Rola nerek i ich funkcje

Jeśli przyjrzysz się funkcji nerek w organizmie, stanie się jasne, jak ważna jest ich rola w ogólnym życiu człowieka. Organ ten nie może być uważany wyłącznie za wydalniczy oprócz wydalania produktów końcowych metabolizmu, zadanie nerek obejmuje:

regulacja ciśnienia osmotycznego; funkcja wydzielnicza (wytwarzanie prostaglandyn i reniny); utrzymywanie optymalnej objętości płynu pozakomórkowego; stymulowanie tworzenia krwi (wydzielanie hormonu erytropoetyny, wpływające na szybkość wytwarzania czerwonych krwinek); regulacja równowagi jonowej; uwalnianie pozostałości azotu; transformacja i synteza substancji niezbędnych dla osoby (na przykład witamina D3).

Pomimo wszechstronności narządu, główną funkcją nerek jest oczyszczanie krwi i eliminacja z organizmu produktów rozkładu, nadmiaru płynów, soli i innych substancji.

Główna praca nerek

Praca nerek jest w rzeczywistości wielokrotną destylacją krwi. Proces jest następujący:

W pierwszym etapie następuje ultrafiltracja. Bo to jest warstwa korowa nerek, ponieważ separacja płynu z zanieczyszczeniami o niskiej masie cząsteczkowej (glukoza, sole pierwiastków śladowych, witaminy i aminokwasy) zachodzi w ciałkach nerkowych nefronów. Ciecz utworzona przez ultrafiltrację nazywana jest moczem pierwotnym. Normalnie w ciągu dnia kłębuszki wytwarzają ponad 170 litrów pierwotnego przesączu. Drugi etap to reabsorpcja pierwotnego moczu z powrotem do krwi przez kanaliki nefronów. Produkty rozkładu, pozostałości leków, nadmiar soli i glukozy są skoncentrowane w pętlach kanałów, a płyn z niezbędnymi substancjami jest wchłaniany z powrotem do krwiobiegu. Wraz z nadmiarem płynnych produktów rozkładu i innych substancji niepotrzebnych dla organizmu tworzą tzw. mocz drugorzędny, którego dzienna objętość nie przekracza jednej setnej objętości pierwotnej. Wtórny filtrat przez moczowody wchodzi do pęcherza moczowego. Objętość cieczy, która może być przechowywana, nie przekracza 300-500 ml. Fizjologia nerek jest taka, że ​​długie przechowywanie skoncentrowanego moczu w organizmie jest niepożądane: zastój w filtracie może wywołać rozmnażanie się bakterii i zapalenie miednicy (odmiedniczkowe zapalenie nerek).

W medycynie ludowej Wschodu funkcje sparowanego organu wydalniczego są powiązane z pojęciem energii. Meridian nerek identyfikuje możliwe naruszenia funkcji wymiany jonowej, wydalniczej i wydzielniczej.

Najczęstsza choroba nerek

Fizjologia nerek (wykonywanie ich funkcji) zależy od czynników wewnętrznych (strukturalnych) i zewnętrznych (przyjmowanie płynów, obciążenie lekiem itp.). Najczęstszymi zaburzeniami nerek są:

Kamica moczowa. Dzięki tej chorobie w jamie narządów powstają kamienie i piasek. Odmiedniczkowe zapalenie nerek. Jest to proces zapalny w miedniczce nerkowej, który występuje w wyniku paciorkowców, gronkowców, Escherichia coli lub innych bakterii wchodzących do zatoki. Ze względu na specyfikę układu moczowego kobiety cierpią na tę chorobę częściej niż mężczyźni. Pominięcie nerki. Nadmierna chudość, ciężka praca lub obrażenia mogą spowodować ruch narządu. Przewlekła niewydolność nerek. Dzięki tej diagnozie funkcja wydalania nerek nie jest w pełni zrealizowana, a filtrat wtórny zatruwa organizm. Choroby układowe (dna moczanowa, cukrzyca), zatrucie substancjami toksycznymi lub toksycznymi lekami, a także przewlekłe choroby sparowanego organu (odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych) mogą prowadzić do CRF. Wodonercze. Stan ten jest naruszeniem odpływu moczu, w wyniku czego miednica i duży kielich nerki są rozszerzone. Przyczyną może być kamień, guz, wrodzona lub nabyta anomalia z powodu urazu, choroby narządów wewnętrznych itp. Zapalenie kłębuszków nerkowych. Jest to proces zapalny w kłębuszkach nerkowych i kanalikach nefronów. Funkcja filtracji krwi, która musi być wykonywana przez te jednostki strukturalne, zmniejsza się, a ciało jest zatrute produktami rozkładu. Najczęściej kłębuszkowe zapalenie nerek jest wtórną infekcją. Torbiele. Łagodne nowotwory we wczesnych stadiach mogą być wykryte tylko przez foki (często w zatoce organowej). W przeciwieństwie do odmiedniczkowego zapalenia nerek, które charakteryzuje się podobnymi zmianami gęstości tkanek, torbiele nie manifestują bólu ani gorączki.

Możesz uniknąć większości chorób dzięki zrównoważonej diecie, przestrzeganiu reżimu wodnego (co najmniej 2 litry wody dziennie), zapobieganiu kamicy za pomocą naparów ziołowych, terminowemu leczeniu chorób ogólnoustrojowych, unikaniu ciężkiego wysiłku fizycznego i hipotermii. Struktura i funkcja ludzkich nerek umożliwiają zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organizmu, pod warunkiem przestrzegania reżimu i utrzymania zdrowia całego ciała.

Wielu naszych czytelników do leczenia i regeneracji DZIECI aktywnie stosuje dobrze znaną technikę opartą na naturalnych składnikach odkrytych przez Elenę Malysheva. Radzimy przeczytać.

Nadal myślisz, że nie da się wyleczyć i odbudować nerek?

Sądząc po tym, że czytasz teraz te linie - zwycięstwo w walce z chorobami nerek nie jest jeszcze po twojej stronie...

A czy myślałeś już o chirurgii i stosowaniu toksycznych leków, które się reklamują? Jest to zrozumiałe, ponieważ ogólny stan ZDROWIA zależy bezpośrednio od stanu nerek. I ignorowanie bólu w okolicy lędźwiowej, bóle cięcia podczas oddawania moczu, mogą prowadzić do poważnych konsekwencji...

obrzęk twarzy, rąk i stóp... nudności i wymioty... gwałtowne wzrosty ciśnienia... suche usta, stałe pragnienie... bóle głowy, letarg, ogólne osłabienie... zmiany w kolorze moczu...

Wszystkie te objawy są Ci znane z pierwszej ręki? Ale może lepiej potraktować nie efekt, ale przyczynę? Zalecamy zapoznanie się z nową techniką Eleny Malyshevy w leczeniu choroby nerek… Przeczytaj artykuł >>

Nerki to sparowany narząd znajdujący się bliżej tylnej ściany jamy brzusznej na poziomie trzeciego odcinka lędźwiowego i 12 kręgów piersiowych.

Funkcja nerek

  1. Wydalanie (wydalanie).
  2. Homeostatyczny (utrzymanie równowagi jonowej w organizmie).
  3. Funkcje endokrynologiczne (synteza hormonów).
  4. Udział w metabolizmie pośrednim.

Wydalanie z organizmu wody i rozpuszczonych w nim produktów mineralnych jest główną funkcją nerek, która opiera się na procesach pierwotnej i wtórnej filtracji moczu. Ze względu na to, że wydalanie moczu utrzymuje równowagę elektrolitów w organizmie, wykonywana jest funkcja homeostatyczna.

Nerki są w stanie syntetyzować prostaglandyny (PG) i reninę, które wpływają na układ sercowo-naczyniowy i nerwowy. Ponadto biorą udział w procesie glukoneogenezy i rozpadu aminokwasów.

Dla normalnego funkcjonowania ludzkiego organizmu wystarczy jedna nerka. Parowanie ciała jest spowodowane hiper-adaptacją osoby.

Nerka ma strukturę w kształcie fasoli, podzieloną na płaty, których wklęsła strona jest zwrócona w stronę kręgosłupa. W ludzkim ciele umieszcza się go w specjalnej „torbie” - powięź nerkową składającą się z kapsułki tkanki łącznej i warstwy tłuszczowej. Taka struktura zapewnia ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi podczas uderzeń lub wstrząsów. Same organy są pokryte trwałą błoną włóknistą.

Na wklęsłej części narządu znajdują się bramy nerki i miednica, a także moczowód. Komunikuje się z ciałem poprzez żyły i arterie przechodzące przez bramę. Połączenie wszystkich wychodzących i przychodzących naczyń z przyśrodkowej części nerki nazywane jest nasady nerek.

Płatki nerkowe są oddzielone od siebie przez naczynia krwionośne. Każda nerka ma pięć takich zrazików.
Miąższ nerki składa się z warstwy korowej i rdzenia, różniących się zarówno funkcjonalnie, jak i wizualnie.

Substancja korowa

Ma niejednorodną (niejednorodną) strukturę i ma ciemny brąz. Są ciemne (zminimalizowana część) i jasne (promienne) obszary.

Substancją korową są zraziki, które są oparte na kłębuszkach nerkowych, kanalikach dystalnych i proksymalnych nefronu i kapsule Shumlyansky-Bowmana. Te ostatnie wraz z kłębuszkami tworzą ciałka nerkowe.

Kłębuszki są skupiskami naczyń włosowatych, wokół których znajduje się kapsuła Shumlyansky-Bowmana, do której wchodzi produkt pierwotnej filtracji moczu.

Skład komórkowy kłębuszków i kapsułek jest ściśle określony i umożliwia selektywną filtrację pod działaniem hydrostatycznego ciśnienia krwi.

Funkcją substancji korowej jest pierwotna filtracja moczu.

Nefron jest funkcjonalną jednostką nerki odpowiedzialną za funkcję wydalniczą. Ze względu na obfitość zawiłych kanalików i systemów wymiany jonowej, mocz przepływający przez nefron podlega silnej obróbce, w wyniku której niektóre minerały i woda wracają do organizmu, a produkty przemiany materii (mocznik i inne związki azotowe) są eliminowane z moczem.

Nefrony różnią się lokalizacją w korze.

Wyróżnia się następujące typy nefronów:

  • korowy;
  • juxtamedullary;
  • podkorowy.

Największa pętla Henle (tak zwana pętlowa część zwiniętej kanaliki, która jest odpowiedzialna za filtrację) jest obserwowana w warstwie przyściennej, która znajduje się na granicy kory mózgowej i rdzenia. Pętla może dotrzeć do wierzchołków piramid nerkowych.

Ogólne informacje po prawej stronie to schemat pokazujący transport substancji w nefronie.

Sprawa mózgu

Lżejszy niż korowy i składa się z wstępujących i opadających części kanalików nerkowych i naczyń krwionośnych.

Jednostką strukturalną rdzenia jest piramida nerkowa, składająca się z wierzchołka i podstawy.

Wierzchołek piramidy zamienia się w mały kielich nerkowy. Małe kubki zbiera się w dużych ilościach, które ostatecznie tworzą miedniczkę nerkową, która przechodzi do moczowodu. Główną funkcją rdzenia jest eliminacja i dystrybucja produktów filtracyjnych.