Paragraf 42. Organy izolacji. - Latyushin, Lamekhova (klasa 7).

Zapalenie gruczołu krokowego

1. Wskazujemy procesy za pomocą strzałek.

2. Podajemy definicję pojęć.
Nerka jest sparowanym organem w kształcie fasoli, który reguluje stałość składu chemicznego organizmu poprzez funkcję tworzenia moczu.
Mocz jest produktem ubocznym zwierząt i ludzi wydalanych przez nerki.
Moczniki - wydrążony organ rurowy, który łączy nerkę z pęcherzem (u większości ssaków) lub kloaki (u ptaków, gadów i płazów).
Pęcherz jest pustym, mięśniowym organem układu wydalniczego zwierząt kręgowych i człowieka; służy do gromadzenia moczu wypływającego z nerek i jego okresowej eliminacji przez cewkę moczową.

3. Wstaw brakujące terminy.
Nerki składają się z licznych kanalików nerkowych przenikniętych gęstą siecią naczyń włosowatych. W nich płynne produkty odpadowe z krwi przepływają do kanalików nerkowych. Z każdej nerki wychodzi jeden moczowód, który otwiera się do pęcherza. Otwiera się ze specjalnym otworem na zewnątrz.

4. Wyjaśnimy specyfikę pracy organów wydających.
Ptaki nie mają pęcherza.

5. Wypełnij tabelę.

Narządy: nerki, nerki, moczowód, moczowody, pęcherz, cloaca.

6. Wyjaśnijmy kolor nerek u kręgowców.
Pąki kręgowców mają warstwę korową przenikniętą przez naczynia krwionośne. Nerki filtrują krew, więc sieć naczyń włosowatych idących do i z nerek jest gęsta.

7. Napisz odpowiedź na temat ewolucji systemu wydalniczego.
W jednokomórkowych zwierzętach i jamach jelitowych procesy wydalania toksycznych produktów metabolicznych są przeprowadzane przez ich dyfuzję z komórek do środowiska zewnątrzkomórkowego. W płazińcach pojawia się system kanalików - protonephridia. Robaki obrączkowane mają bardziej skomplikowane kanaliki (metanefridia). W stawonogach narządami wydalania są zmodyfikowane metanefridia, naczynia malpighia lub wyspecjalizowane gruczoły. Ewolucja układu wydalniczego akordów wyraża się w przejściu od nefrydu niższych akordów do specjalnych organów, nerek. W rybach płazy są parami pączków, u gadów, ptaków i ssaków, pąków miednicy. Wyspecjalizowane narządy zapewniają wydalanie niebezpiecznych i toksycznych substancji powstających w procesie aktywności życiowej.

Świat nauki

Abstrakty i notatki z wykładów na temat geografii, fizyki, chemii, historii, biologii. Uniwersalne przygotowanie do egzaminu, GIA, ZNO i DPA!

Struktura narządów wydalania u zwierząt

Nawet u najprostszych zwierząt jednokomórkowych (takich jak na przykład ameba) występują organelle.

, który pełni funkcję wydalniczą - wakuole kurczliwe. Jest to wypełniona płynem wnęka w protoplazmie, która rozszerza się regularnie i powoli, a następnie wlewa swoją zawartość do środowiska zewnętrznego. Płyn w takich wakuolach jest bardziej rozcieńczony niż otaczająca cytoplazma. W pierwotniakach słodkowodnych skurcz wakuoli pulsuje z większą częstotliwością niż w gatunkach morskich znajdujących się blisko nich. W rzęsach kurczliwe wakuole mają bardziej złożoną strukturę niż inne organizmy jednokomórkowe. W nich te organelle pełnią co najmniej dwie funkcje: odprowadzają wodę z komórki i usuwają płynne produkty metaboliczne z cytoplazmy.

Pomimo ważnej roli, jaką odgrywa wakuola kurczliwa, wiele jednokomórkowych zwierząt nie ma ich wcale. Nie występują w komórkach słodkowodnych jam jelitowych, które jednak zachowują wyższe stężenie soli w porównaniu z ich środowiskiem wodnym.
Wszystkie płaskie i pierścieniowe oraz większość okrągłych ma specjalny rodzaj narządów wydalniczych składających się z kanalików otwierających się na powierzchni ciała. Te kanaliki wydalnicze (lub zapalenie nerek) często rozgałęziają się. Ich wewnętrzny koniec ma cienkie ściany i znajduje się blisko krwiobiegu ciała. W płazińcach każdy taki kanalik zaczyna się od jednej wyspecjalizowanej komórki i ma wiązkę rzęsek, których stałe bicie tworzy słaby prąd płynu przez rurkę na zewnątrz (ryc.). Komórki te nazywane są Flamingiem, ponieważ pod mikroskopem wibracje rzęsek przypominają migotanie płomienia świecy. W robakach pierścieniowych kanały wydalnicze każdego segmentu zaczynają się od otworu w kształcie lejka, który otwiera się do jamy ciała. Ten lejek prowadzi do długiej, zwiniętej kanaliki, która z kolei kończy się wydalaniem czasami na powierzchni ciała zwierzęcia.

W mięczakach i stawonogach występują podobne kanały wydalnicze, ale zazwyczaj są one długie i często grupowane w nerki, z których mocz jest wydalany na zewnątrz w dużych rurkach zbierających. U niektórych skorupiaków mocz gromadzi się w cienkościennych zbiornikach PUSHIRESTIVE (zielony gruczoł) (ryc.). Zanim zostanie on wypuszczony dwa razy później na głowę. I chociaż wewnętrzne końce kanalików wydalniczych zwykle nie tworzą bezpośredniego kontaktu z jamą ciała, są one ściśle otoczone kanałami odblokowanego układu krążenia tych zwierząt. Owady, w przeciwieństwie do skorupiaków, mają narządy wydalania w postaci szeregu długich i cienkich kanalików malpighii, które rozgałęziają się na całym ciele i otwierają na tylnym końcu jelita (ryc.).

U zwierząt kręgowych narządy wydalnicze to sparowane pąki znajdujące się w okolicy lędźwiowej po obu stronach kręgosłupa. Każda nerka składa się z tysięcy elementów nerkowych, które nazywane są nefronem. Każdy nefron z kolei składa się z aparatu filtrującego (kłębuszków nerkowych) i kanalika, którego długość nie przekracza kilku milimetrów. Nefrony zbierane razem (od wyższych kręgowców) do systemu o bardzo wysokiej organizacji (rys.). Każdy kanalik nerkowy tworzy bliski kontakt ze splotem naczyń włosowatych, a wszystkie kanaliki następnie przepływają do sparowanego SECOPRODUKTU, który prowadzi do pęcherza. Ten ostatni otwiera się poza cewką moczową. Zarówno nefrony kręgowców, jak i kanaliki wydalnicze innych zwierząt tworzą bliski kontakt z układem krążenia. U kręgowców związek taki wyraża się, z jednej strony, w postaci Kul Naczyń, które otoczone są Kapsułkami i znajdują się na początku każdego nefronu, z drugiej zaś w postaci kapilar NON-VOLO CANAL, które splatają rurkę przez większą część jej długości z kombinacją z innymi nefronami. Nefrony, które są łączone, następnie wpadają do kanalików moczowych BEZPOŚREDNIEJ nerek.

Każda bryła jest splotem naczyń włosowatych, które są zaopatrywane w krew z tętniczek transportujących, rozciągających się z tętnic nerkowych. Ściany naczyń włosowatych kłębuszków są bardzo cienkie. Ponadto, jak pokazuje mikroskop elektronowy, są one penetrowane przez bardzo małe liczne pory. W przeciwieństwie do większości naczyń włosowatych kłębuszków, naczynia włosowate ssaków, w połączeniu, zamiast żył, tworzą małe tętnice zewnętrzne o wystarczająco umięśnionych ścianach. Te wychodzące tętniczki prowadzą do drugiej siatki naczyń włosowatych, znajdują się w bliskim kontakcie z jednym lub kilkoma nefronami.

Dopiero po przejściu przez uvolokanaltsev i naczyń włosowatych krew dostaje się do żył i zostaje odesłana z powrotem do serca. Kłębuszek nerkowy jest zamknięty w kapsułce, która jest utworzona przez wklęsłe, przypominające cebulę wybrzuszenie początku kanalików nerkowych. Kapsułka ta nazywana jest kapsułą bowmana i jest pustym workiem z podwójnymi ściankami. Kłębuszek jest urządzeniem, które filtruje płyny z krwiobiegu: najpierw przez ściany naczyń włosowatych, kłębuszków, a następnie przez ścianę nefronu, które tworzą razem ścianę kapsuły łucznika, i tylko wtedy płyny te wchodzą do światła nefronu. Wymiana pomiędzy krwią, która porusza się wzdłuż kapilar kanałowych, płynem pozakomórkowym otaczającym kanalik, płynem wewnątrzkomórkowym komórek ścian kanalików i płynem przepływającym przez jego prześwit przechodzi prawie całą długość nefronu. Ta wymiana zachodzi nie tylko przez ściany naczyń włosowatych, ale także przez komórki, które tworzą ściany nefronów.

Fizjologia układu narządów wydalniczych

Wybór fizjologii

Izolacja - zestaw procesów fizjologicznych mających na celu usunięcie z organizmu końcowych produktów przemiany materii (ćwiczenia nerek, gruczołów potowych, płuc, przewodu pokarmowego itp.).

Wydalanie (wydalanie) to proces uwalniania organizmu z produktów końcowych metabolizmu, nadmiaru wody, minerałów (makro- i mikroelementów), składników odżywczych, substancji obcych i toksycznych oraz ciepła. Izolacja występuje w ciele stale, co zapewnia utrzymanie optymalnego składu i właściwości fizykochemicznych środowiska wewnętrznego, a przede wszystkim krwi.

Końcowymi produktami metabolizmu (metabolizmu) są dwutlenek węgla, woda, substancje zawierające azot (amoniak, mocznik, kreatynina, kwas moczowy). Dwutlenek węgla i woda powstają podczas utleniania węglowodanów, tłuszczów i białek i są uwalniane z organizmu głównie w postaci wolnej. Niewielka część dwutlenku węgla jest emitowana w postaci wodorowęglanów. Produkty przemiany materii zawierające azot powstają podczas rozpadu białek i kwasów nukleinowych. Amoniak powstaje podczas utleniania białek i jest usuwany z organizmu głównie w postaci mocznika (25-35 g / dzień) po odpowiednich przemianach w wątrobie i solach amonowych (0,3-1,2 g / dzień). W mięśniach podczas rozkładu fosforanu kreatyny powstaje kreatyna, która po odwodnieniu przekształca się w kreatyninę (do 1,5 g / dzień) iw tej postaci jest usuwana z organizmu. Wraz z rozkładem kwasów nukleinowych powstaje kwas moczowy.

W procesie utleniania składników odżywczych zawsze uwalniane jest ciepło, którego nadmiar musi zostać usunięty z miejsca jego powstawania w ciele. Substancje te powstałe w wyniku procesów metabolicznych muszą być stale usuwane z organizmu, a nadmiar ciepła rozpraszany w środowisku zewnętrznym.

Ludzkie narządy wydalnicze

Proces wydalania jest ważny dla homeostazy, zapewnia uwalnianie organizmu z końcowych produktów przemiany materii, których nie można już używać, substancji obcych i toksycznych, a także nadmiaru wody, soli i związków organicznych z pożywienia lub metabolizmu. Głównym zadaniem narządów wydalania jest utrzymanie stałości składu i objętości wewnętrznego płynu ustrojowego, zwłaszcza krwi.

  • nerki - usuwanie nadmiaru wody, substancji nieorganicznych i organicznych, produktów końcowych przemiany materii;
  • płuca - usuwać dwutlenek węgla, wodę, niektóre substancje lotne, takie jak eter i opary chloroformu podczas znieczulenia, opary alkoholu po zatruciu;
  • gruczoły ślinowe i żołądkowe - wydzielają metale ciężkie, szereg leków (morfinę, chininę) i obce związki organiczne;
  • trzustka i gruczoły jelitowe - wydalają metale ciężkie, substancje lecznicze;
  • skóra (gruczoły potowe) - wydzielają wodę, sole, niektóre substancje organiczne, w szczególności mocznik, a podczas ciężkiej pracy - kwas mlekowy.

Ogólna charakterystyka systemu alokacji

System wydalania to zbiór narządów (nerek, płuc, skóry, przewodu pokarmowego) i mechanizmów regulacyjnych, których funkcją jest wydalanie różnych substancji i rozpraszanie nadmiaru ciepła z organizmu do środowiska.

Każdy z narządów układu wydalniczego odgrywa wiodącą rolę w usuwaniu niektórych wydalanych substancji i rozpraszaniu ciepła. Jednak skuteczność systemu alokacji osiąga się dzięki ich współpracy, którą zapewniają złożone mechanizmy regulacyjne. Jednocześnie zmianie stanu funkcjonalnego jednego z narządów wydalniczych (z powodu jego uszkodzenia, choroby, wyczerpania rezerw) towarzyszy zmiana funkcji wydalniczej innych w integralnym systemie wydalania organizmu. Na przykład, przy nadmiernym usuwaniu wody przez skórę przy wzmożonym poceniu się w warunkach wysokiej temperatury zewnętrznej (latem lub podczas pracy w gorących warsztatach produkcyjnych), produkcja moczu przez nerki zmniejsza się, a jego wydalanie zmniejsza diurezę. Wraz ze spadkiem wydalania związków azotowych w moczu (z chorobą nerek), ich usuwanie przez płuca, skórę i przewód pokarmowy wzrasta. Jest to przyczyną „mocznicowego” oddechu z ust u pacjentów z ciężkimi postaciami ostrej lub przewlekłej niewydolności nerek.

Nerki odgrywają wiodącą rolę w wydalaniu substancji zawierających azot, wody (w normalnych warunkach, ponad połowie objętości z codziennego wydalania), nadmiaru większości substancji mineralnych (sodu, potasu, fosforanów itp.), Nadmiaru składników odżywczych i substancji obcych.

Płuca zapewniają usunięcie ponad 90% dwutlenku węgla powstającego w organizmie, pary wodnej, niektórych substancji lotnych uwięzionych lub uformowanych w organizmie (alkohol, eter, chloroform, gazy w transporcie samochodowym i przedsiębiorstwach przemysłowych, aceton, mocznik, produkty degradacji środków powierzchniowo czynnych). Z naruszeniem funkcji nerek zwiększa się wydalanie mocznika z wydzieliną gruczołów dróg oddechowych, których rozkład prowadzi do powstawania amoniaku, co powoduje pojawienie się specyficznego zapachu z ust.

Gruczoły przewodu pokarmowego (w tym gruczoły ślinowe) odgrywają wiodącą rolę w wydzielaniu nadmiaru wapnia, bilirubiny, kwasów żółciowych, cholesterolu i jego pochodnych. Mogą uwalniać sole metali ciężkich, substancje lecznicze (morfina, chinina, salicylany), obce związki organiczne (na przykład barwniki), niewielka ilość wody (100-200 ml), mocznik i kwas moczowy. Ich wydalanie zwiększa się, gdy organizm ładuje nadmiar różnych substancji, a także choroby nerek. To znacznie zwiększa wydalanie produktów metabolizmu białek z tajemnicami gruczołów trawiennych.

Skóra ma ogromne znaczenie w procesie uwalniania ciepła przez organizm do środowiska. W skórze znajdują się specjalne narządy wydalnicze - pot i gruczoły łojowe. Gruczoły potowe odgrywają ważną rolę w przydziale wody, zwłaszcza w gorącym klimacie i (lub) intensywnej pracy fizycznej, w tym w gorących sklepach. Wydalanie wody z powierzchni skóry waha się od 0,5 l / dobę w spoczynku do 10 l / dobę w upalne dni. Od tego czasu uwalniane są także sole sodu, potasu, wapnia, mocznika (5-10% całkowitej ilości wydalanej z organizmu), kwasu moczowego i około 2% dwutlenku węgla. Gruczoły łojowe wydzielają specjalną substancję tłuszczową - sebum, która pełni funkcję ochronną. Składa się z 2/3 wody i 1/3 niezmydlających się związków - cholesterolu, skwalenu, produktów wymiany hormonów płciowych, kortykosteroidów itp.

Funkcje układu wydalniczego

Wydalanie to uwalnianie organizmu z produktów końcowych metabolizmu, obcych substancji, szkodliwych produktów, toksyn, substancji leczniczych. Metabolizm w organizmie wytwarza produkty końcowe, które nie mogą być dalej wykorzystywane przez ciało i dlatego muszą zostać z niego usunięte. Niektóre z tych produktów są toksyczne dla organów wydalniczych, dlatego w organizmie powstają mechanizmy, które czynią te szkodliwe substancje nieszkodliwymi lub mniej szkodliwymi dla organizmu. Na przykład amoniak, który powstaje w procesie metabolizmu białek, ma szkodliwy wpływ na komórki nabłonka nerkowego, dlatego w wątrobie amoniak przekształca się w mocznik, który nie ma szkodliwego wpływu na nerki. Ponadto w wątrobie dochodzi do neutralizacji substancji toksycznych, takich jak fenol, indol i skatol. Substancje te łączą się z kwasami siarkowymi i glukuronowymi, tworząc mniej toksyczne substancje. Zatem procesy izolacji są poprzedzone procesami tak zwanej syntezy ochronnej, tj. przekształcenie szkodliwych substancji w nieszkodliwe.

Do narządów wydalania należą nerki, płuca, przewód pokarmowy, gruczoły potowe. Wszystkie te organy pełnią następujące ważne funkcje: usuwanie produktów wymiany; udział w utrzymaniu stałości wewnętrznego środowiska ciała.

Udział organów wydalniczych w utrzymaniu równowagi wodno-solnej

Funkcje wody: woda tworzy środowisko, w którym zachodzą wszystkie procesy metaboliczne; jest częścią struktury wszystkich komórek ciała (związanych z wodą).

Ludzkie ciało składa się w 65-70% z wody. W szczególności osoba o średniej wadze 70 kg w ciele to około 45 litrów wody. Z tej ilości 32 litry to woda wewnątrzkomórkowa, która bierze udział w budowie struktury komórkowej, a 13 litrów to woda pozakomórkowa, z czego 4,5 litra to krew, a 8,5 litra to płyn pozakomórkowy. Ciało ludzkie stale traci wodę. Przez nerki eliminuje się około 1,5 litra wody, która rozcieńcza substancje toksyczne, zmniejszając ich działanie toksyczne. Utrata około 0,5 litra wody dziennie. Wydychane powietrze jest nasycone parą wodną iw tej postaci usuwa się 0,35 l. Około 0,15 litra wody jest usuwane wraz z końcowymi produktami trawienia żywności. Tak więc w ciągu dnia około 2,5 litra wody jest usuwane z organizmu. Aby zachować równowagę wodną, ​​należy przyjąć taką samą ilość: z jedzeniem i piciem około 2 litry wody dostają się do organizmu i 0,5 litra wody powstaje w organizmie w wyniku metabolizmu (wymiany wody), tj. nadejście wody wynosi 2,5 litra.

Regulacja bilansu wodnego. Autoregulacja

Proces ten rozpoczyna się odchyleniem stałej zawartości wody w ciele. Ilość wody w organizmie jest stała, ponieważ przy niedostatecznym pobraniu wody następuje bardzo szybkie pH i zmiana ciśnienia osmotycznego, co prowadzi do głębokich zakłóceń w wymianie materii w komórce. Na naruszenie równowagi wodnej ciała sygnalizuje subiektywne poczucie pragnienia. Występuje, gdy nie ma wystarczającego dopływu wody do organizmu lub gdy jest nadmiernie uwalniany (zwiększone pocenie się, niestrawność, z nadmierną podażą soli mineralnych, to znaczy ze wzrostem ciśnienia osmotycznego).

W różnych częściach łożyska naczyniowego, zwłaszcza w podwzgórzu (w jądrze nadpobocznym) znajdują się specyficzne komórki - osmoreceptory, zawierające wakuolę (pęcherzyk) wypełnioną płynem. Te komórki wokół naczynia włosowatego. Wraz ze wzrostem ciśnienia osmotycznego krwi z powodu różnicy ciśnienia osmotycznego, ciecz z wakuoli będzie wpływać do krwi. Uwolnienie wody z wakuoli prowadzi do jej marszczenia, co powoduje wzbudzenie komórek osmoreceptorowych. Ponadto występuje uczucie suchości błon śluzowych jamy ustnej i gardła, podczas gdy drażniące receptory błony śluzowej, impulsy, z których również wchodzą do podwzgórza i zwiększają pobudzenie grupy jąder, zwane centrum pragnienia. Impulsy nerwowe z nich docierają do kory mózgowej i powstaje subiektywne uczucie pragnienia.

Wraz ze wzrostem ciśnienia osmotycznego krwi zaczynają powstawać reakcje mające na celu przywrócenie stałej. Początkowo woda zapasowa jest zużywana ze wszystkich składów wody, zaczyna przenikać do krwiobiegu, a ponadto podrażnienie osmoreceptorów podwzgórza stymuluje uwalnianie ADH. Jest syntetyzowany w podwzgórzu i osadzany w tylnym płacie przysadki mózgowej. Wydzielanie tego hormonu prowadzi do zmniejszenia diurezy poprzez zwiększenie wchłaniania zwrotnego wody w nerkach (zwłaszcza w przewodach zbiorczych). W ten sposób ciało jest wolne od nadmiaru soli przy minimalnej utracie wody. Opierając się na subiektywnym odczuciu pragnienia (motywacji pragnienia), powstają reakcje behawioralne mające na celu znalezienie i otrzymanie wody, co prowadzi do szybkiego powrotu stałego ciśnienia osmotycznego do normalnego poziomu. Podobnie jest z procesem regulacji sztywnej stałej.

Nasycenie wody odbywa się w dwóch fazach:

  • faza nasycenia sensorycznego występuje, gdy receptory błony śluzowej jamy ustnej i gardła są podrażnione przez wodę, wodę osadzoną we krwi;
  • faza wysycenia prawdziwego lub metabolicznego powstaje w wyniku absorpcji otrzymanej wody w jelicie cienkim i jej wejściu do krwi.

Wydalnicza funkcja różnych narządów i układów

Funkcja wydalnicza przewodu pokarmowego sprowadza się nie tylko do usunięcia niestrawionych resztek pokarmowych. Na przykład u pacjentów z nefrytem usuwa się azotowe żużle. W przypadku naruszenia oddychania tkankowego, w ślinie pojawiają się również utlenione produkty złożonych substancji organicznych. W przypadkach zatrucia u pacjentów z objawami mocznicy obserwuje się nadmierne ślinienie się (zwiększone wydzielanie śliny), które do pewnego stopnia można uznać za dodatkowy mechanizm wydalania.

Przez błonę śluzową żołądka uwalniane są niektóre barwniki (błękit metylenowy lub kongot), które są wykorzystywane do diagnozowania chorób żołądka podczas gastroskopii. Ponadto sole metali ciężkich, substancje lecznicze są usuwane przez błonę śluzową żołądka.

Trzustka i gruczoły jelitowe wydalają również sole metali ciężkich, puryny i substancje lecznicze.

Wydalnicza funkcja płuc

W wydychanym powietrzu płuca usuwają dwutlenek węgla i wodę. Ponadto większość estrów aromatycznych jest usuwana przez pęcherzyki płucne. Przez płuca usuwany jest również olej fuzyjny (zatrucie).

Wydalnicza funkcja skóry

Podczas normalnego funkcjonowania gruczoły łojowe wydzielają produkty końcowe metabolizmu. Sekret gruczołów łojowych polega na smarowaniu skóry tłuszczem. Funkcja wydalania gruczołów mlecznych objawia się podczas laktacji. Dlatego, gdy substancje toksyczne i lecznicze oraz olejki eteryczne są spożywane do organizmu matki, są one wydalane z mlekiem i mogą mieć wpływ na organizm dziecka.

W rzeczywistości narządami wydalania skóry są gruczoły potowe, które usuwają końcowe produkty przemiany materii, a tym samym uczestniczą w utrzymywaniu wielu stałych wewnętrznego środowiska ciała. Woda, sole, kwas mlekowy i mocznikowy, mocznik, kreatynina są następnie usuwane z organizmu. Zwykle udział gruczołów potowych w usuwaniu produktów metabolizmu białek jest niewielki, ale w przypadku choroby nerek, zwłaszcza w ostrej niewydolności nerek, gruczoły potowe znacznie zwiększają objętość wydalanych produktów w wyniku zwiększonej potliwości (do 2 litrów lub więcej) i znacznego wzrostu mocznika w pocie. Czasami usuwa się tak dużo mocznika, że ​​jest on osadzany w postaci kryształów na ciele pacjenta i bieliźnie. Toksyny i substancje lecznicze można następnie usunąć. W przypadku niektórych substancji gruczoły potowe są jedynym organem wydalającym (na przykład kwas arsenowy, rtęć). Substancje te, uwalniane z potu, gromadzą się w mieszkach włosowych i powłokach, co umożliwia określenie obecności tych substancji w organizmie nawet wiele lat po jego śmierci.

Wydalnicza funkcja nerek

Nerki są głównymi organami wydalania. Odgrywają wiodącą rolę w utrzymaniu stałego środowiska wewnętrznego (homeostazy).

Funkcje nerek są bardzo rozległe i biorą udział:

  • w regulacji objętości krwi i innych płynów stanowiących wewnętrzne środowisko ciała;
  • regulują stałe ciśnienie osmotyczne krwi i innych płynów ustrojowych;
  • regulować skład jonowy środowiska wewnętrznego;
  • regulować równowagę kwasowo-zasadową;
  • zapewnić regulację uwalniania produktów końcowych metabolizmu azotu;
  • zapewnić wydalanie nadmiaru substancji organicznych pochodzących z pożywienia i powstających w procesie metabolizmu (na przykład glukozy lub aminokwasów);
  • regulują metabolizm (metabolizm białek, tłuszczów i węglowodanów);
  • uczestniczyć w regulacji ciśnienia krwi;
  • uczestniczyć w regulacji erytropoezy;
  • uczestniczyć w regulacji krzepnięcia krwi;
  • uczestniczyć w wydzielaniu enzymów i substancji fizjologicznie czynnych: reniny, bradykininy, prostaglandyn, witaminy D.

Strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki jest nefron, który przeprowadza proces tworzenia moczu. W każdej nerce około 1 miliona nefronów.

Tworzenie się moczu końcowego jest wynikiem trzech głównych procesów zachodzących w nefronie: filtracji, reabsorpcji i wydzielania.

Filtracja kłębuszkowa

Tworzenie się moczu w nerkach rozpoczyna się od filtracji osocza krwi w kłębuszkach nerkowych. Istnieją trzy bariery dla filtracji wody i związków niskocząsteczkowych: śródbłonek naczyń włosowatych kłębuszków; membrana piwnicy; kłębuszek torebki wewnętrznej liścia.

Przy normalnej prędkości przepływu krwi duże cząsteczki białka tworzą warstwę barierową na powierzchni porów śródbłonka, zapobiegając przechodzeniu przez nie ukształtowanych elementów i drobnych białek. Składniki osocza krwi o niskiej masie cząsteczkowej mogłyby swobodnie dotrzeć do błony podstawnej, która jest jednym z najważniejszych składników błony filtracyjnej kłębuszkowej. Pory błony podstawnej ograniczają przepływ cząsteczek w zależności od ich wielkości, kształtu i ładunku. Negatywnie naładowana ściana porów utrudnia przepływ cząsteczek o tym samym ładunku i ogranicza przepływ cząsteczek większych niż 4–5 nm. Ostatnią barierą na drodze do filtrowania substancji jest wewnętrzny liść kapsułki kłębuszkowej, który tworzą komórki nabłonkowe - podocyty. Podocyty mają procesy (nogi), z którymi łączą się z błoną podstawną. Przestrzeń między nogami jest blokowana przez rozcięte membrany, które ograniczają przepływ albuminy i innych cząsteczek o wysokiej masie cząsteczkowej. Tak więc taki wielowarstwowy filtr zapewnia zachowanie jednolitych elementów i białek we krwi oraz tworzenie praktycznie pozbawionego białek ultrafiltratu - pierwotnego moczu.

Główną siłą, która zapewnia filtrację w kłębuszkach nerkowych, jest ciśnienie hydrostatyczne krwi w naczyniach włosowatych kłębuszków. Skuteczne ciśnienie filtracji, od którego zależy szybkość filtracji kłębuszkowej, zależy od różnicy między ciśnieniem hydrostatycznym krwi w naczyniach włosowatych kłębuszków (70 mmHg) a czynnikami przeciwstawnymi - ciśnieniem onkotycznym białek osocza (30 mmHg) i ciśnieniem hydrostatycznym ultrafiltratu w torebka kłębuszkowa (20 mmHg). Dlatego efektywne ciśnienie filtracji wynosi 20 mmHg. Art. (70 - 30 - 20 = 20).

Na ilość filtracji wpływają różne czynniki wewnątrz nerek i nadnerczy.

Czynniki nerkowe obejmują: ilość hydrostatycznego ciśnienia krwi w naczyniach włosowatych kłębuszków; liczba funkcjonujących kłębuszków; ilość ultrafiltrowanego ciśnienia w torebce kłębuszkowej; stopień przepuszczalności naczyń włosowatych kłębuszek.

Czynniki pozanerkowe obejmują: ciśnienie krwi w głównych naczyniach (aorta, tętnica nerkowa); prędkość przepływu krwi przez nerki; wartość onkotycznego ciśnienia krwi; stan funkcjonalny innych narządów wydalniczych; stopień uwodnienia tkanki (ilość wody).

Reabsorpcja rurowa

Reabsorpcja - reabsorpcja wody i substancji niezbędnych dla organizmu z pierwotnego moczu do krwiobiegu. W nerkach człowieka powstaje 150-180 l filtratu lub pierwotnego moczu dziennie. Końcowy lub drugorzędowy mocz wydala około 1,5 litra, reszta płynnej części (tj. 178,5 litra) jest wchłaniana w kanalikach i przewodach zbiorczych. Reabsorpcja różnych substancji jest realizowana przez transport aktywny i pasywny. Jeśli substancja jest ponownie wchłaniana przeciwko stężeniu i gradientowi elektrochemicznemu (tj. Z energią), proces ten nazywany jest transportem aktywnym. Rozróżnij podstawowy aktywny i wtórny transport aktywny. Podstawowy transport aktywny nazywany jest transferem substancji przeciw gradientowi elektrochemicznemu, przeprowadzanemu przez energię metabolizmu komórkowego. Przykład: przeniesienie jonów sodu, które zachodzi przy udziale enzymu ATPazy sodowo-potasowej, z wykorzystaniem energii trójfosforanu adenozyny. Transport wtórny to transfer substancji w zależności od gradientu stężenia, ale bez zużycia energii komórkowej. Za pomocą takiego mechanizmu zachodzi reabsorpcja glukozy i aminokwasów.

Transport bierny - występuje bez kosztów energii i charakteryzuje się tym, że transfer substancji zachodzi wzdłuż gradientu elektrochemicznego, stężenia i osmotycznego. Ze względu na transport pasywny jest absorbowany: woda, dwutlenek węgla, mocznik, chlorki.

Reabsorpcja substancji w różnych częściach nefronu jest różna. W normalnych warunkach glukoza, aminokwasy, witaminy, mikroelementy, sód i chlor są wchłaniane przez ultrafiltrat w proksymalnym segmencie nefronu. W kolejnych sekcjach nefronu tylko jony i woda są ponownie wchłaniane.

Duże znaczenie w reabsorpcji wody i jonów sodu, jak również w mechanizmach koncentracji moczu, ma funkcjonowanie układu rotacyjno-przeciwprądowego. Pętla nefronowa ma dwa kolana - zstępujące i rosnące. Nabłonek kolana wstępującego ma zdolność aktywnego przenoszenia jonów sodu do płynu pozakomórkowego, ale ściana tej sekcji jest nieprzepuszczalna dla wody. Nabłonek opadającego kolana przechodzi przez wodę, ale nie ma mechanizmów transportu jonów sodu. Przechodząc przez zstępujący odcinek pętli nefronu i oddając wodę, mocz pierwotny staje się bardziej skoncentrowany. Reabsorpcja wody zachodzi biernie ze względu na fakt, że w części wstępującej następuje aktywna reabsorpcja jonów sodu, które wchodząc do płynu międzykomórkowego, zwiększają w nim ciśnienie osmotyczne i promują reabsorpcję wody z opadających odcinków.

System i funkcje narządów ludzkich

Metabolizm w organizmie człowieka prowadzi do powstawania produktów rozkładu i toksyn, które będąc w układzie krążenia w wysokich stężeniach, mogą prowadzić do zatrucia i zmniejszenia funkcji życiowych. Aby tego uniknąć, natura zapewniła narządy wydalnicze, wydobywając produkty przemiany materii z ciała moczem i kałem.

System wydalniczy

Narządy wydalania obejmują:

  • nerki;
  • skóra;
  • płuca;
  • gruczoły ślinowe i żołądkowe.

Nerki odciążają osobę od nadmiaru wody, nagromadzonych soli, toksyn powstałych w wyniku spożywania zbyt tłustych pokarmów, toksyn i alkoholu. Odgrywają znaczącą rolę w eliminacji produktów degradacji leków. Dzięki pracy nerek osoba nie cierpi na nadmiar różnych minerałów i substancji azotowych.

Światło - utrzymuje równowagę tlenową i jest filtrem, zarówno wewnętrznym, jak i zewnętrznym. Przyczyniają się do skutecznego usuwania dwutlenku węgla i szkodliwych substancji lotnych powstających w organizmie, pomagając pozbyć się oparów cieczy.

Gruczoły żołądkowe i ślinowe - pomagają usuwać nadmiar kwasów żółciowych, wapnia, sodu, bilirubiny, cholesterolu, a także niestrawione resztki żywności i produkty przemiany materii. Organy przewodu pokarmowego usuwają z organizmu sole metali ciężkich, zanieczyszczenia lekami, substancje trujące. Jeśli nerki nie radzą sobie ze swoim zadaniem, obciążenie tego narządu znacznie wzrasta, co może wpływać na skuteczność jego pracy i prowadzić do niepowodzeń.

Skóra pełni funkcję wymiany poprzez gruczoły łojowe i potowe. Proces pocenia się usuwa nadmiar wody, soli, mocznika i kwasu moczowego, a także około dwóch procent dwutlenku węgla. Gruczoły łojowe odgrywają znaczącą rolę w wykonywaniu funkcji ochronnych organizmu, wydzielaniu łoju, składającego się z wody i wielu niezbywalnych związków. Zapobiega przenikaniu szkodliwych związków przez pory. Skóra skutecznie reguluje wymianę ciepła, chroniąc osobę przed przegrzaniem.

Układ moczowy

Główną rolę wśród ludzkich organów wydalniczych odgrywają nerki i układ moczowy, które obejmują:

  • pęcherz;
  • moczowód;
  • cewka moczowa.

Nerki są sparowanym organem w postaci roślin strączkowych o długości około 10–12 cm. Dlatego nie jest podatny na urazy, ale jest wrażliwy na wewnętrzne zmiany w organizmie, odżywianie człowieka i czynniki negatywne.

Każda z nerek u dorosłego człowieka waży około 0,2 kg i składa się z miednicy i głównego pęczka nerwowo-naczyniowego, który łączy organ z ludzkim układem wydalniczym. Miednica służy do komunikacji z moczowodem, a ten z pęcherzem moczowym. Ta struktura narządów moczowych pozwala całkowicie zamknąć cykl krążenia krwi i skutecznie wykonywać wszystkie przypisane funkcje.

Struktura obu nerek składa się z dwóch połączonych ze sobą warstw:

  • korowy - składa się z kłębuszków nerkowych, służy jako podstawa czynności nerek;
  • mózg - zawiera splot naczyń krwionośnych, dostarcza organizmowi niezbędnych substancji.

Nerki destylują całą krew osoby przez siebie w ciągu 3 minut i dlatego są głównym filtrem. Jeśli filtr jest uszkodzony, występuje stan zapalny lub niewydolność nerek, produkty przemiany materii nie dostają się do cewki moczowej przez moczowód, ale kontynuują ruch przez ciało. Toksyny są częściowo wydalane z potem, z produktami przemiany materii przez jelita, a także przez płuca. Nie mogą jednak całkowicie opuścić ciała i dlatego rozwija się ostre zatrucie, które stanowi zagrożenie dla życia ludzkiego.

Funkcje układu moczowego

Główne funkcje narządów wydalania to eliminacja toksyn i nadmiaru soli mineralnych z organizmu. Ponieważ nerki odgrywają główną rolę w ludzkim układzie wydalniczym, ważne jest, aby dokładnie zrozumieć, jak oczyszczają krew i co może zakłócić ich normalną pracę.

Gdy krew dostaje się do nerek, wchodzi do ich warstwy korowej, gdzie gruba filtracja występuje z powodu kłębuszków nefronu. Duże frakcje białkowe i związki wracają do krwiobiegu osoby, dostarczając mu wszystkich niezbędnych substancji. Małe szczątki są wysyłane do moczowodu, aby opuścić ciało z moczem.

Pojawia się tu reabsorpcja kanalikowa, podczas której zachodzi reabsorpcja korzystnych substancji z pierwotnego moczu do krwi ludzkiej. Niektóre substancje są ponownie wchłaniane z wieloma funkcjami. W przypadku nadmiaru glukozy we krwi, który często występuje podczas rozwoju cukrzycy, nerki nie radzą sobie z całą objętością. Pewna ilość glukozy może pojawić się w moczu, co sygnalizuje rozwój strasznej choroby.

Podczas przetwarzania aminokwasów zdarza się, że we krwi może znajdować się kilka podgatunków przenoszonych przez tych samych nosicieli. W takim przypadku reabsorpcja może zostać zahamowana i załadować narząd. Białko nie powinno normalnie pojawiać się w moczu, ale w pewnych warunkach fizjologicznych (wysoka temperatura, ciężka praca fizyczna) można wykryć przy wyjściu w małych ilościach. Warunek ten wymaga obserwacji i kontroli.

Tak więc nerki w kilku etapach całkowicie filtrują krew, nie pozostawiając żadnych szkodliwych substancji. Jednak z powodu nadmiernej podaży toksyn w organizmie praca jednego z procesów w układzie moczowym może być osłabiona. Nie jest to patologia, ale wymaga fachowej porady, ponieważ przy ciągłych przeciążeniach organizm szybko zawodzi, powodując poważne szkody dla zdrowia ludzkiego.

Oprócz filtracji, układ moczowy:

  • reguluje równowagę płynów w organizmie człowieka;
  • utrzymuje równowagę kwasowo-zasadową;
  • bierze udział we wszystkich procesach wymiany;
  • reguluje ciśnienie krwi;
  • produkuje niezbędne enzymy;
  • zapewnia normalne tło hormonalne;
  • pomaga poprawić wchłanianie do organizmu witamin i minerałów.

Jeśli nerki przestaną działać, szkodliwe frakcje nadal wędrują przez łożysko naczyniowe, zwiększając stężenie i prowadząc do powolnego zatrucia osoby produktami przemiany materii. Dlatego tak ważne jest utrzymanie ich normalnej pracy.

Środki zapobiegawcze

Aby cały system selekcji działał bezproblemowo, należy uważnie monitorować pracę każdego z narządów z nim związanych, a przy najmniejszej awarii skontaktować się ze specjalistą. Aby zakończyć pracę nerek, konieczna jest higiena narządów układu moczowego. Najlepszym zapobieganiem w tym przypadku jest minimalna ilość szkodliwych substancji zużywanych przez organizm. Konieczne jest ścisłe przestrzeganie diety: nie pij alkoholu w dużych ilościach, zmniejsz zawartość diety w solonej, wędzonej, smażonej żywności, a także żywności przesyconej konserwantami.

Inne ludzkie narządy wydalin również wymagają higieny. Jeśli mówimy o płucach, konieczne jest ograniczenie obecności w zakurzonych obszarach, miejscach gromadzenia się toksycznych chemikaliów, zamkniętych przestrzeniach o wysokiej zawartości alergenów w powietrzu. Należy również unikać choroby płuc, raz w roku, aby przeprowadzić badanie rentgenowskie, w czasie, aby wyeliminować ośrodki zapalenia.

Równie ważne jest utrzymanie prawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego. Z powodu niedostatecznego wytwarzania żółci lub obecności procesów zapalnych w jelicie lub żołądku, możliwe jest wystąpienie procesów fermentacyjnych z uwolnieniem gnijących produktów. Dostając się do krwi, powodują objawy zatrucia i mogą prowadzić do nieodwracalnych konsekwencji.

Jeśli chodzi o skórę, wszystko jest proste. Powinieneś regularnie czyścić je z różnych zanieczyszczeń i bakterii. Nie możesz jednak przesadzić. Nadmierne użycie mydła i innych środków czyszczących może zakłócić pracę gruczołów łojowych i prowadzić do zmniejszenia naturalnej funkcji ochronnej naskórka.

Organy wydalnicze dokładnie rozpoznają, które komórki są niezbędne do utrzymania wszystkich systemów życia, a które mogą być szkodliwe. Cały nadmiar obcina się i usuwa za pomocą potu, wydychanego powietrza, moczu i kału. Jeśli system przestanie działać, osoba umiera. Dlatego ważne jest, aby monitorować pracę każdego narządu i jeśli poczujesz się źle, natychmiast skontaktuj się ze specjalistą w celu zbadania.

Struktura i funkcja narządów wydalania u zwierząt

Rozważ strukturę i funkcję narządów wydalania u różnych przedstawicieli królestwa zwierząt.

Skurczowe lub pulsujące wszystkie pierwotniaki słodkowodne mają wakuole. Wiadomo, że są hiperosmotyczne w stosunku do podłoża, a ich powierzchnia jest przepuszczalna dla wody. Dlatego stale muszą usuwać go z ciała. W tym przypadku utrata rozpuszczonych substancji jest kompensowana przez aktywną absorpcję soli ze środowiska zewnętrznego. Badanie funkcjonowania wakuoli kurczliwej w gigantycznej amebie wykazało, że przepływ wody do komórki przez osmozę odpowiada objętości wody, z której pochodzi wakuola. Wiele trawy morskiej nie ma skurczowej wakuoli, ponieważ ich płyn wewnątrzkomórkowy jest izotoniczny z wodą morską.

Jamy jelitowe nie mają specjalnych narządów ani organelli do wydalania, a amoniak, który powstaje w procesie metabolizmu, poprzez dyfuzję opuszcza komórki bezpośrednio do wody.

U płazińców duże ilości odpadów metabolicznych są uwalniane do jelita i wydalane z organizmu przez otwór w jamie ustnej. Jednak pewna ich część wchodzi w układ kanalików protonfrydowych, które pełnią zarówno funkcje wydalnicze, jak i osmoregulacyjne. Oddzielna protonephridia składa się z wielu rozgałęzionych kanalików, kończących się dużymi komórkami ze światłem wewnątrz. W tym świetle są rzęski, które oscylują i napędzają płyn (wodę i produkty metaboliczne utworzone w tkankach), najpierw do małych, a następnie większych kanalików, aż do wydalenia płynu przez dziury wydalnicze w skórze.

Robaki obrączkowane mają metanefridię (ryc. 12). Charakteryzują się brakiem rozgałęzień, a ich wewnętrzne końce otwierają lejki do jamy ciała - całość. Ciecz z koelom wchodzi do metanefridii przez lejek. Gdy przechodzi przez wysoce karbowany przewód, zmienia się jego skład. Gdy płyn dostaje się do nefrydu, jest izotoniczny, ale sole są ekstrahowane z końcowych części narządu, tak że ciekły mocz jest wydalany. Dlatego metanephridia działa jako nerka reabsorpcyjna przez filtrację.

Nerki mięczaków są zmodyfikowane metanefridia. Mają oryginalny płyn utworzony przez ultrafiltrację krwi. Te same substancje rozpuszczają się w tej cieczy, jak we krwi, z wyjątkiem białek. A ich koncentracja jest podobna. Dlatego w ultrafiltracie jest nie tylko to, co ma zostać usunięte, ale także glukoza i aminokwasy, które muszą zostać zachowane. Substancje te są ponownie wchłaniane przed usunięciem moczu.

U skorupiaków, anteny lub zieleni gruczoły służą do wydalania narządów. Para tych gruczołów znajduje się w głowie. Każdy gruczoł składa się z worka, po którym następuje długi, kręty kanalik wydalniczy i pęcherz. Otwór wydalniczy otwiera się u podstawy anteny. Mocz w tym gruczole powstaje przez filtrację i reabsorpcję.

System wydalania owadów jest zasadniczo inny. Składa się z kanalików, tzw. Naczyń malpighii. U różnych owadów ich liczba jest bardzo zróżnicowana - od dwóch do kilkuset (ryc. 13). Każde naczynie otwiera się do jelita na granicy między jelitami środkowymi i tylnymi. Przeciwległy koniec naczynia jest ślepo zamknięty i znajduje się w jamie ciała owada. Funkcja statku malpighiev w następujący sposób. Potas aktywnie penetruje jego światło, a po nim, pod wpływem sił osmotycznych, wody. W wyniku tego w świetle prześwitu gromadzi się dużo płynu bogatego w potas, który przechodzi do jelita tylnego. Tam substancje rozpuszczone i duża część wody są ponownie wchłaniane, a kwas moczowy, który przeniknął do cieczy w postaci moczanu rozpuszczalnego w potasie, wytrąca się. Mieszanina moczu i niestrawionych resztek jedzenia jest wyrzucana przez odbytnicę. Najwyraźniej układ wydalniczy owadów działa bez wstępnej ultrafiltracji i opiera się na pierwotnym wydzielaniu potasu do naczyń malpighii, po czym następuje pasywny ruch wody. Materiał ze strony http://doklad-referat.ru

Woda wraz z substancjami rozpuszczonymi jest usuwana z powrotem do jelita tylnego i specjalnego urządzenia, kompleksu odbytniczego. Tak więc wydalanie przebiega bez znaczącej utraty wody, co jest szczególnie ważne dla zwierząt czysto lądowych.

Organy wydalnicze zwierząt, z całą różnorodnością ich struktury, pełnią te same funkcje. Usuwają odpady powstające w procesach metabolicznych, pomagają utrzymać niezbędne stężenia soli i innych substancji rozpuszczonych oraz regulują zawartość wody w organizmie. Przy niskiej zawartości wody w organizmie zachowują ją z nadmiarem - usuwają. Procesy osmoregulacji i wydalania zapewniają homeostazę wewnętrznego środowiska ciała i umożliwiają jego niezależne istnienie.

Zwierzęce narządy wydalnicze. Struktura i funkcjonowanie narządów wydalania w różnych grupach zwierząt

Rolą narządów wydalniczych jest usuwanie produktów przemiany materii z organizmu i mają na celu zapewnienie stałości wewnętrznego środowiska ciała.

Przy całej różnorodności narządów wydalania działają dwa podstawowe procesy: ultrafiltracja i aktywny transport.

Podczas ultrafiltracji ciecz pod ciśnieniem przechodzi przez półprzepuszczalną membranę, która zatrzymuje białka i inne duże cząsteczki, ale przechodzi przez wodę i substancje rozpuszczone o niskiej masie cząsteczkowej.

Aktywny transport jest transportem membranowym substancji, które odpowiadają kosztom energii.

Cała różnorodność zwierzęcych narządów wydalniczych jest zredukowana do trzech typów: bezkręgowych nefrydiów, malpighijskich naczyń owadów, nerek kręgowców. Produktem ich wydalania jest mocz.

Protonephridia występuje u płazińców bez wiadomości o ciele. Są to system rozgałęziających się kanałów, które otwierają się na zewnątrz z otworem lub otworami. Wewnętrzne końce kanalików są zamknięte skończoną, rozszerzoną w formie bańki lub gwiazdy, komórki z rzęskami wystającymi do wnęki kanału. Komórka z jedną rzęsą nazywana jest solenocytem, ​​z wiązką, ogniwem ognistym, ponieważ bicie wiązki rzęs przypomina migoczący płomień świecy. Płyn z produktami końcowymi przemiany materii z otaczającej tkanki przenika do początkowej części kanalika i z kanału na zewnątrz poprzez bicie rzęsek.

Metanefridia występuje u zwierząt z wtórną jamą ciała (całość). Kanał nie rozgałęzia się. Na wewnętrznym końcu otwiera się lejkiem zwróconym ku pustej wnęce. Zarówno proto, jak i metanefridia działają na zasadzie reabsorpcji filtracyjnej. Różnica polega na tym, że substancje do usunięcia przez protonephridię wchodzą do kanału bezpośrednio z otaczających tkanek, aw matanephridia do płynu coelomicznego.

Połączone kompaktowe nerki mięczaków i skorupiaków mają podobną budowę do metanephridii i usuwają produkty przemiany materii z płynu w jamie. Oprócz procesów filtracji i absorpcji, aktywne jest wydzielanie pewnych substancji do kanałów moczowych.

Malpighiev statków owadów i pajęczaków składa się z rur, od dwóch do kilkuset. Każde naczynie otwiera się do jelita na granicy jelita środkowego i tylnego, a jego drugi koniec jest ślepo zamknięty i umyty przez hemolimfę.

W mechanizmie funkcjonowania naczyń malpighia nie ma wstępnej ultrafiltracji. Potas jest aktywnie transportowany do światła naczynia, a woda biernie podąża za nim pod wpływem sił osmotycznych. Bogaty w potas płyn przenika do jelita tylnego. Tam wiele substancji i znaczna część wody są ponownie wchłaniane, a kwas moczowy wytrąca się, a następnie usuwa się z jelita zmieszanego z resztkami niestrawionego pokarmu.

Pąki kręgowców działają na zasadzie reabsorpcji filtracyjnej. Niektóre substancje są wydzielane przez wydzielanie kanalikowe. Nerka reabsorpcyjna przy filtracji jest w stanie przetwarzać duże ilości płynu. Często ponad 99% filtratu jest ponownie wchłaniane i tylko mniej niż 1% jest wydalane z moczem. Z pomocą nerki filtracyjnej z organizmu łatwo, bez dodatkowych mechanizmów, wszystkie nowo przybyłe substancje są usuwane (jeśli ich reabsorpcja nie występuje).

Struktura nerek i mechanizm powstawania moczu u wszystkich kręgowców są podobne.

Struktura i funkcja narządów ludzkich

Istotną aktywność naszego ciała zapewnia skoordynowana praca układów narządów.

Ważną rolę w regulacji i wykonywaniu wszystkich funkcji odgrywają ludzkie wydaliny.

Natura przyznała nam specjalne organy, które promują eliminację produktów przemiany materii z organizmu.

Jakie organy wydalania ma osoba?

System narządów ludzkich składa się z:

  • nerki
  • pęcherz,
  • moczowody,
  • cewka moczowa.

W tym artykule szczegółowo omówimy organy wydalania człowieka oraz jego strukturę i funkcje.

Nerka

Te sparowane organy znajdują się z tyłu jamy brzusznej po obu stronach kręgosłupa. Narząd połączony z nerkami.

Zewnętrznie ma postać w kształcie fasoli, a wewnątrz - strukturę miąższową. Długość jednej nerki wynosi nie więcej niż 12 cm, a szerokość od 5 do 6 cm. Zwykle masa nerki nie przekracza 150-200 g.

Struktura

Osłonka pokrywająca nerkę nazywana jest kapsułką włóknistą. Dwie różne warstwy substancji można zobaczyć w części strzałkowej. Ten, który jest bliżej powierzchni, nazywany jest korowym, a substancją zajmującą centralną pozycję jest mózg.

Mają nie tylko rozróżnienie zewnętrzne, ale także funkcjonalne. Od strony wklęsłej części znajdują się bramy nerki i miednicy, a także moczowód.

Przez bramę nerkową nerka komunikuje się z resztą ciała przez napływającą tętnicę nerkową i nerwy, a także przez wychodzące naczynia limfatyczne, żyłę nerkową i moczowód.

Kombinacja tych naczyń nazywana jest nasady nerek. Wewnątrz nerki rozróżnić płaty nerkowe. Każda nerka ma 5 sztuk. Płatki nerkowe są oddzielone od siebie przez naczynia krwionośne.

Aby wyraźnie zrozumieć funkcje wykonywane przez nerki, należy znać ich mikroskopową strukturę.

Liczba nefronów w nerkach sięga 1 miliona.Nefron składa się z ciała nerki, które znajduje się w substancji korowej, i układu kanalików, które ostatecznie wpadają do rurki zbiorczej.

W nefronie są również 3 segmenty:

  • bliższy,
  • półprodukt,
  • dystalny.

Segmenty wraz ze wznoszącymi się i opadającymi kolanami pętli Henle'a leżą w rdzeniu nerki.

Aby mieć pewność, że nerki bolą, musisz wiedzieć, gdzie znajdują się nerki.

Podwojenie nerek jest chorobą dziedziczną, która może powodować problemy bez odpowiedniego leczenia. Dlaczego istnieje patologia i jak ją leczyć - przeczytaj o tym tutaj.

Funkcje

Wraz z główną funkcją wydalniczą nerki dostarczają i wykonują:

  • utrzymywanie stabilnego poziomu pH krwi, objętości krążącej w organizmie i składu płynu międzykomórkowego;
  • dzięki swojej funkcji metabolicznej ludzkie nerki syntetyzują wiele substancji ważnych dla żywotnej aktywności organizmu;
  • tworzenie krwi przez wytwarzanie erytrogeniny;
  • synteza hormonów, takich jak renina, erytropoetyna, prostaglandyna.

Pęcherz

Ciało, które gromadzi mocz, który dostaje się do moczowodów i wyjmuje je przez cewkę moczową, nazywane jest pęcherzem moczowym. Jest to wydrążony organ, który znajduje się w dolnej części brzucha, tuż za łonem.

Struktura

Okrągły kształt pęcherza, który odróżnia

Ta ostatnia zwęża się, przechodząc w ten sposób do cewki moczowej. Podczas napełniania ściany ciała są rozciągnięte, dając sygnał o konieczności opróżnienia.

Gdy pęcherz jest pusty, jego ściany gęstnieją, a błona śluzowa zbiera się w fałdach. Ale jest miejsce, które nie jest pomarszczone - jest to trójkątny obszar między otwarciem moczowodu a otwarciem cewki moczowej.

Funkcje

Pęcherz pełni funkcje:

  • tymczasowe nagromadzenie moczu;
  • wydalanie moczu - objętość moczu nagromadzonego przez pęcherz wynosi 200-400 ml. Co 30 sekund mocz wpływa do pęcherza, ale czas dostawy zależy od ilości płynu, który pijesz, temperatury i tak dalej;
  • dzięki mechanoreceptorom, które znajdują się w ścianie ciała, ilość moczu w pęcherzu jest kontrolowana. Ich podrażnienie służy jako sygnał do zmniejszenia pęcherza i wydalania moczu.

Mędrcy

Moczniki to cienkie przewody łączące nerkę i pęcherz. Ich długość nie przekracza 30 cm, a średnica wynosi od 4 do 7 mm.

Struktura

Ściana rury ma 3 warstwy:

  • zewnętrzny (z tkanki łącznej),
  • mięśniowa i wewnętrzna (błona śluzowa).

Jedna część moczowodu znajduje się w jamie brzusznej, a druga w jamie miednicy. Jeśli występują trudności z odpływem moczu (kamienie), moczowód może rozszerzyć się na określonym obszarze do 8 cm.

Funkcje

Główną funkcją moczowodu - odpływ moczu nagromadzonego w pęcherzu moczowym. Ze względu na skurcze warstwy mięśniowej mocz porusza się wzdłuż moczowodu do pęcherza moczowego.

Cewka moczowa

U kobiet i mężczyzn cewka moczowa różni się strukturą. Wynika to z różnicy w genitaliach.

Struktura

Kanał składa się z 3 muszli, takich jak moczowód. Ponieważ kobiety mają krótszą cewkę moczową niż mężczyźni, kobiety są częściej narażone na różne choroby i stany zapalne układu moczowo-płciowego.

Funkcje

  • U mężczyzn kanał pełni kilka funkcji: wydalanie moczu i plemników. Faktem jest, że w rurce kanału kończą się przewody wytryskowe, przez które sperma przepływa przez kanał do głowy penisa.
  • U kobiet cewka moczowa ma długość 4 cm i spełnia jedynie funkcję usuwania moczu.

Jak powstaje mocz pierwotny i wtórny?

Proces tworzenia moczu obejmuje trzy powiązane ze sobą etapy:

  • filtracja kłębuszkowa,
  • reabsorpcja kanalikowa,
  • wydzielanie kanalikowe.

Pierwszy etap - filtracja kłębuszkowa to proces przechodzenia ciekłej części osocza z naczyń włosowatych kłębuszków do światła kapsułki. W świetle kapsułki znajduje się bariera filtracyjna, która zawiera w swojej strukturze pory, selektywnie przenikające produkty dysymilacji i aminokwasy, a także zapobiegające przenikaniu większości białek.

Podczas filtracji kłębuszkowej powstaje ultrafiltrat, który jest pierwotnym moczem. Jest podobny do osocza krwi, ale zawiera mało białka.

Pozostałe 99% wraca do krwi.

Mechanizm powstawania wtórnego moczu polega na przejściu ultrafiltratu przez segmenty nefronu i kanaliki nerkowe. Ściany kanalików składają się z komórek nabłonkowych, które stopniowo zasysają nie tylko duże ilości wody, ale także wszystkie substancje niezbędne dla organizmu.

Reabsorpcja białek ze względu na ich duże rozmiary. Wszystkie toksyczne i szkodliwe substancje dla naszego organizmu pozostają w kanalikach, a następnie wydalane z moczem. Ten końcowy mocz nazywany jest wtórnym. Cały ten proces nazywa się reabsorpcją kanalikową.

Wydzielanie kanalików jest zbiorem procesów, dzięki którym substancje usuwane z organizmu są wydzielane do światła kanalików nefronowych. Oznacza to, że ta wydzielina to nic innego jak zapasowy proces oddawania moczu.