Bezwzględne nietrzymanie moczu u dzieci

Torbiel

W dzieciństwie często obserwuje się nietrzymanie moczu (moczenie): u dzieci w wieku poniżej 4 lat jego rozpowszechnienie sięga 30%, a wśród chłopców i dziewcząt w wieku 6 lat - 10%. Artykuł skupi się na następujących pytaniach: jakie rodzaje nietrzymania moczu występują u dzieci i jakie są przyczyny tego problemu.

Moczenie nocne u dzieci jest bardziej powszechne. W większości przypadków - u chłopców. Jeśli dziecko poniżej 3 roku życia cierpi na moczenie nocne, nie należy się martwić, ponieważ uważa się to za normalne zjawisko fizjologiczne. Po prostu dziecko nie ma w pełni dojrzałego układu nerwowego i odruch warunkowy jest słabo rozwinięty (powstaje w ciągu pierwszych trzech lat). Jeśli dziewczyna lub chłopak po 3 roku życia nadal budzi się w mokrym łóżku, ojcowie i matki muszą zwrócić na to szczególną uwagę. Moczenie nocne u dzieci nie jest chorobą, jest sygnałem dla rodziców: twoje dziecko ma inny problem zdrowotny i należy go pilnie rozwiązać.

Nietrzymanie moczu występuje u dzieci z powodu problemów emocjonalnych lub neurologicznych. Takie moczenie jest bardziej powszechne u nieśmiałych dzieci, z niestabilną psychiką.

Przyczyny nietrzymania moczu u dzieci

Aby wybrać jakąkolwiek metodę leczenia, musisz najpierw dokładnie ustalić, co spowodowało moczenie u dzieci. A przyczyny nietrzymania moczu u dziecka mogą być różne, a mianowicie:

infekcje układu moczowo-płciowego; wady w rozwoju pęcherza i dróg moczowych; zaburzenia czynności nerek; cukrzyca; stres, czynniki psychologiczne; dziedziczność; niedostateczna dojrzałość układu nerwowego.

Bezwzględne (nieodparte) nietrzymanie moczu u dzieci charakteryzuje się tym, że wydalanie moczu nie jest kontrolowane. Zwykle dziecko oddaje mocz przez chwilę po pierwszej potrzebie. Chłopcy i dziewczęta z imperatywnym nietrzymaniem moczu, przeciwnie, nie mogą być długo powstrzymywani. Najczęściej przyczyną imperatywnego nietrzymania moczu jest zakaźny proces zapalny nerek lub pęcherza moczowego. Dlatego, po pierwsze, lekarz musi wskazać kierunek badań moczu, aby prawidłowo ustalić przyczynę moczenia u dziecka.

Jeśli przeciwnie, patologie układu moczowego nie zostaną wykryte, można założyć, że nastąpiło naruszenie centralnego układu nerwowego, tj. mózg nie otrzymuje informacji o przepełnionym pęcherzu. Dość często dzieci mogą odczuwać wysiłkowe nietrzymanie moczu. Ten rodzaj moczenia może być spowodowany na przykład następującymi czynnikami: zmiana przedszkola lub szkoły; konflikty między rodzicami; pojawienie się drugiego dziecka, aw rezultacie brak uwagi, miłość od mamy i taty; kara fizyczna; nadmierna dotkliwość w edukacji itp.

Ze względu na fakt, że przyczyna moczenie u dziecka może być inna, ważne jest, aby lekarz ustalił, który z nich powoduje ten problem, a następnie wybiera akceptowalną metodę leczenia.

Pomimo faktu, że lekarze różnych specjalności od wielu lat pracują nad problemem nietrzymania moczu u dzieci, do tej pory nie jest to jeszcze do rozwiązania. W literaturze pojawiają się różne opinie na temat tego lub innego zagadnienia tego problemu, ale jest prawie tyle opinii, o ile pracują nad tym naukowcy. Do tej pory nie ma prawdziwych liczb nietrzymania moczu u dzieci, nie ma jednolitej terminologii i klasyfikacji tej choroby. Wyniki nowoczesnych metod leczenia również pozostają niezadowalające.

Zgodnie z zaleceniami Międzynarodowego Komitetu Normalizacyjnego Terminologii i Studiów Urodynamicznych, nietrzymanie moczu jest stanem charakteryzującym się mimowolnym uwolnieniem (wydaleniem) moczu przez cewkę moczową - nietrzymanie moczu z pęcherza lub innymi kanałami (przetoka) - nietrzymanie moczu, które można obiektywnie wykazać i reprezentuje społeczny problem higieny.

W praktyce klinicznej może wystąpić kilka wariantów nietrzymania moczu:

1. Bezwzględne (imperatywne) nietrzymanie moczu. W tym przypadku dziecko traci mocz na wysokości ostrej naglącej potrzeby (oddania moczu). Ten wariant nietrzymania moczu występuje z reguły u dzieci z neurogenną dysfunkcją pęcherza (postać hiperrefleksyjna).

2. Nietrzymanie wysiłkowe zawsze występuje wyłącznie podczas aktywności fizycznej, której towarzyszy gwałtowny wzrost ciśnienia w jamie brzusznej (kaszel, śmiech, kichanie, podnoszenie ciężarów itp.). W tym przypadku u pacjentów z reguły dochodzi do niewydolności (osłabienia czynnościowego) zwieracza zewnętrznego cewki moczowej i mięśni dna miednicy. Przyczyną tych stanów mogą być choroby neurologiczne (utajona mielodysplazja, przepuklina rdzeniowa), którym towarzyszy odnerwienie aparatu zwieraczowego pęcherza moczowego. Inne przyczyny obejmują urazy i guzy rdzenia kręgowego, a także konsekwencje (powikłania) interwencji chirurgicznych w odbytniczej lub przezcewkowej manipulacji endoskopowej.

3. Odruchowe nietrzymanie moczu występuje, gdy nietknięty stożek i epikon rdzenia kręgowego są oddzielone od leżących powyżej części centralnego układu nerwowego. Przyczyną tego może być guz, poprzeczne zapalenie rdzenia lub ostre uszkodzenie rdzenia kręgowego z całkowitym bocznym uszkodzeniem dróg powyżej powiększenia lędźwiowego (tj. Klatki piersiowej i lokalnego rdzenia kręgowego). W takich przypadkach mimowolny (odruch) okresowo pojawia się (bez nakazowego nakłaniania) odpływ pewnej części moczu przez cewkę moczową, który występuje za każdym razem w wyniku spontanicznego skurczu wypieracza z powodu zwiększonego odruchu rdzeniowego. Należy zauważyć, że w przypadkach ostrego uszkodzenia rdzenia kręgowego, nietrzymanie odruchów może być poprzedzone ostrym zatrzymaniem moczu od kilku godzin do dnia lub dłużej.

4. Nietrzymanie moczu z przepełnienia pęcherza moczowego (paradoksalna niedokrwistość) jest mimowolnym uwalnianiem moczu przez cewkę moczową, wynikającym z przepełnienia i biernego nadmiernego rozciągnięcia pęcherza moczowego. W tym samym czasie nie ma niezależnego oddawania moczu, a mocz jest stale usuwany z cewki moczowej przez kroplę z powodu nadmiernego ciśnienia wewnątrzpęcherzowego powyżej ciśnienia wewnątrz cewki. Z reguły paradoksalna ischuria występuje wraz z rozwojem dekompensacji funkcji rezerwuarowej wypieracza u dzieci z niedrożnością podczerwoną i ze zmianami odcinków krzyżowych rdzenia kręgowego u dzieci z hipo- i areflex pęcherzem neurogennym.

5. Całkowite nietrzymanie moczu jest prawie stałym wydaleniem (odpływem) moczu z kropli cewki moczowej po kropli. Można go zaobserwować zarówno z „pustym” pęcherzem z jego neurogenną spastycznością, jak i na tle prawidłowego (pod względem częstotliwości i liczby jednocześnie wydalanego moczu) oddawania moczu u dzieci z ektopią (moczowodu lub cewki moczowej) moczowodu (-ów), jak również w przypadkach ciężkiego uszkodzenie mechanizmu zwieracza cewki moczowej.

Ekstruzyjne nietrzymanie moczu oznacza wydalanie moczu (odpływ) nie przez cewkę moczową, ale przez inne narządy i kanały (przetokę). Z reguły jest to obserwowane w przypadku ektopii pochwy moczowodu (ów), braku nacięcia mocznika, a także przetok moczowych i moczowych.

Obecnie powszechnie uznaje się, że nietrzymanie moczu u dzieci jest zespołem, a nie postacią nosową choroby. Przyczyną tego zespołu mogą być różne wrodzone i nabyte choroby, zarówno narządów układu moczowego, jak i innych narządów i układów organizmu dziecka.

Nietrzymanie moczu u dzieci można uznać za objaw patologiczny od trzech do maksymalnie czterech lat. To właśnie w tym wieku dojrzewają ośrodki oddawania moczu w kręgach mózgowych i kręgosłupie, które pozwalają dziecku arbitralnie kontrolować akt oddawania moczu. Pełne dojrzewanie złożonej regulacji nerwowo-mięśniowej dolnych dróg moczowych u dzieci trwa 12-13 lat, czyli do okresu dojrzewania (VM Derzhavin i in., 1973; MD Javad-Zade i in., 1989).

U dzieci występuje pierwotne i wtórne nietrzymanie moczu. Jeśli dziecko oddaje mocz pod nim od urodzenia, wtedy mówi o pierwotnym nietrzymaniu moczu. Jeśli jednak między pojawieniem się nietrzymania moczu a czasem powstawania odruchu warunkowego w moczu, emisja była „lekką” przerwą, gdy dziecko nie oddało moczu pod sobą, mówią o wtórnym nietrzymaniu moczu. W praktyce urologicznej u dzieci zwyczajowo rozróżnia się nietrzymanie moczu i nietrzymanie moczu. Nietrzymanie moczu jest nazywane stałym przepływem moczu, gdy dziecko nie odczuwa potrzeby oddania moczu. Jeśli nie trzymasz, dziecko nie jest w stanie utrzymać moczu w obecności pragnienia. W przypadkach, w których nietrzymanie moczu występuje we śnie (co najmniej dwa razy w miesiącu u dzieci w wieku 3,5-4 lat i starszych) i jest wyraźnie niezależne, zwykle używa się tradycyjnego terminu „moczenie”. W takim przypadku taki wariant nietrzymania moczu może występować zarówno podczas nocnego snu (nocna noc), jak i podczas dziennego snu (dziennego).

Zgodnie z klasyfikacją M.I. Buyanova (1985) Głównymi przyczynami pierwotnego i wtórnego nietrzymania moczu są następujące warunki:

Pierwotne nietrzymanie moczu

Wtórne nietrzymanie moczu

2. Ze względu na głęboką wrodzoną demencję z niedorozwojem wszystkich funkcji (praktyka)

3. Z powodu dysfunkcji dojrzewania mechanizmów regulacji moczu

4. W przypadku wczesnej i ciężkiej choroby psychicznej (schizofrenia, padaczka, zespół Connera itp.)

5. Ze względu na poważne wrodzone uszkodzenia organiczne układu nerwowego.

d) w ramach psychozy psychogennej.

2. Z powodu urazowych uszkodzeń sfery moczowo-płciowej

3. Encefalopatyczne nietrzymanie moczu - w wyniku neuroinfekcji i urazów głowy.

4. Z chorobami somatycznymi (zapalenie pęcherza itp.)

5. Ze względu na schizofrenię i inne choroby psychiczne, które zaczęły się po utworzeniu funkcji regulującej oddawanie moczu.

Podczas badania dzieci z nietrzymaniem moczu wskazane jest zawsze poszukiwanie diagnostyczne, aby rozpocząć od potwierdzenia lub wykluczenia patologii układu moczowego: wrodzonych wad rozwojowych, chorób zapalnych, neurogennej dysfunkcji pęcherza moczowego. Metody badania uronephrologicznego i neuropsychiatrycznego, a także ocena stanu somatycznego pacjentów powinny być uwzględnione w algorytmie badania dzieci z nietrzymaniem moczu. Na etapie diagnozy uroneprologicznej, po ocenie dolegliwości i badaniu pacjenta, oceniany jest dzienny rytm dobrowolnego oddawania moczu, a następnie, zgodnie ze wskazaniami, przepisywane są nieinwazyjne metody badań paraklinicznych, pełna analiza krwi i moczu oraz zbiornik. siew moczu, USG nerek i pęcherza moczowego, UFM, EU, MCUG. Przy braku informacji przepisywane są inwazyjne metody badawcze: cystometria wsteczna, profilometria cewki moczowej, cystoskopia z kalibracją cewki moczowej. W przypadku podejrzenia dysfunkcji pęcherza neurogennego ocenia się historię okołoporodową, rozwój motoryczny dziecka i stan neurologiczny zgodnie z wynikami oceny odruchowej. Jeśli to konieczne, przeprowadź parakliniczne metody badania: Echo EG, EEG, REG, EMG, badanie dna oka, spondylo- i craniography.

Najcięższe postacie nietrzymania moczu obserwuje się u dzieci z wrodzonymi wadami układu moczowego. Obejmują one:

1. Ecstrophy pęcherza moczowego, który charakteryzuje się brakiem przedniej ściany pęcherza moczowego i przedniej ściany brzucha w okolicy nadłonowej. Śluz w istniejącym ubytku wystaje z błon śluzowych otwieranych na nim moczowodów. Penis jest skrócony, ciała jamiste są podzielone i pokryte błoną śluzową rozszczepionej cewki moczowej. U dziewcząt rozdzieliło to duże, małe wargi sromowe i łechtaczkę. Akt oddawania moczu jest niemożliwy. Mocz jest stale wydalany z otwartych otworów moczowodów. Błona śluzowa pęcherza jest spuchnięta, łatwo podatna na uszkodzenia i krwawi, otaczająca skóra jest macerowana. Diagnoza defektu z reguły nie powoduje trudności i opiera się (już przy narodzinach) na kontroli wzrokowej.

2. Eppispadias - deformacja cewki moczowej, której towarzyszy brak nacięcia ściany przedniej i otwarcie jej zewnętrznego otworu na grzbietowej powierzchni penisa. Istnieją trzy anatomiczne warianty epizodii: epizody głowy, epizody pnia prącia oraz epizody całkowite lub całkowite. W sumie epizody, górna ściana cewki moczowej jest podzielona na cały obszar, w tym obszar zwieracza, co powoduje nietrzymanie moczu tylko w tej formie (całkowita epizodia) wady. U dziewczynek epizpadia występuje znacznie rzadziej (częściej jako składnik wyrostka pęcherza moczowego) i występuje również w trzech stopniach. Nietrzymanie moczu obserwuje się w epizodiach trzeciego stopnia. Z reguły istnieje rozbieżność kości łonowych. U chłopców wystarczy zbadać zewnętrzne narządy płciowe w celu rozpoznania. U dziewcząt diagnostyczne punkty kontrolne to: umiejscowienie zewnętrznego korytkowego otworu cewki moczowej powyżej łechtaczki, jego ponowne powiązanie lub deformacja, brak górnego spoidła dużych i małych warg sromowych. W razie potrzeby, w celu wyjaśnienia diagnozy, można przeprowadzić cewnikowanie cewki moczowej i pęcherza moczowego, cewnik moczowo-płciowy, cystouretrografię pochwy, u dziewcząt pożądana jest konsultacja z ginekologiem dziecięcym.

3. Utrudnianie żółci u dzieci jest pojęciem zbiorowym. Obejmuje wszystkie mechaniczne przeszkody wzdłuż dolnych części układu moczowego, od szyi pęcherza po zewnętrzny otwór cewki moczowej. Wśród przyczyn obturacji podeszwowej u dzieci, stwardnienia szyi pęcherza moczowego, zastawek cewki tylnej u chłopców, przerostu guzka nasiennego, zwężenia cewki moczowej i zwężenia mięśniowego. W przypadku niedrożności podczerwonej rozszerza się tylna cewka moczowa (ekspansja suprastenotyczna) i stopniowo rozwija się niewydolność dowolnego zwieracza pęcherza powodującego nietrzymanie moczu. Rozpoznanie opiera się na objawach klinicznych choroby (dyzuria, sporadyczne trudności w oddawaniu moczu, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego, parcie na mocz i niedokrwienie, moczenie). Na etapie zdekompensowanej niewydolności mitycznej pojawia się objaw paradoksalnego niedokrwienia. Często obserwuje się wtórny refluks pęcherzowo-moczowodowy, drugorzędowe odmiedniczkowe zapalenie nerek. Paraclinicznych metod badania stosowanych w diagnostyce UVM (krzywa hipokinetyczna), USG nerek i pęcherza moczowego (resztkowy mocz), MCUG (objaw „język”, PMLR, resztkowy mocz). Wideo Curoscopy umożliwia ostateczne określenie przyczyny przeszkody.

4. Ektopia jamy ustnej moczowodu (lub obu moczowodów jednocześnie). Z tą anomalią położenia górnych dróg moczowych, usta (lub usta) moczowodu otwierają się na zewnątrz pęcherza: u dziewcząt, w sromie, pochwie, macicy lub cewce moczowej; u chłopców, w pęcherzyku nasiennym lub nasieniowodzie. Ten nieprawidłowy rozwój moczowodów jest częstszy u dziewcząt i objawia się ciągłym nietrzymaniem moczu z zachowaniem normalnego oddawania moczu. Rozpoznanie ektopii jamy moczowej opiera się na danych z analizy, badaniu klinicznym zewnętrznych narządów płciowych, prześwietleniu dróg moczowych i uretrocystoskopii (test na niebiesko).

Wśród chorób zapalnych układu moczowo-płciowego u dzieci, powodujących objawy nietrzymania moczu lub nietrzymania moczu, zapalenia pęcherza moczowego, zapalenia cewki moczowej, najczęściej występują kamienie cewki moczowej.

Zapalenie pęcherza moczowego jest zapaleniem błony śluzowej pęcherza moczowego. Zapalenie może być ostre i przewlekłe. Z powodu obrzęku i zapalenia błony śluzowej i warstwy podśluzowej szyjki pęcherza moczowego, regulacja nerwowa zwieraczy pęcherza moczowego jest upośledzona, zamknięcie szyjki pęcherza moczowego jest niewystarczające iw rezultacie zatrzymanie moczu jest okresowe. Charakterystycznymi objawami ostrego zapalenia pęcherza są: częste (częstomocz) i bolesne oddawanie moczu (dyzuria), leukocyturia do pyurii. Aby wyjaśnić diagnozę, należy wykonać badania laboratoryjne moczu, danych ultrasonograficznych i cystoskopii. Ostre zapalenie pęcherza moczowego można łączyć z zapaleniem cewki moczowej, z ostrością (ból podczas oddawania moczu) w projekcji cewki moczowej.

Kamienie pęcherza moczowego mogą również wspierać zapalenie pęcherza moczowego. Ponadto, powodując uraz i zapalenie błony śluzowej pęcherza moczowego, powodują bolesne drgawki, często bolesne oddawanie moczu (spastyczność pęcherza), nietrzymanie moczu, a czasami nietrzymanie moczu. W analizie krystalurii moczu określa się krwiomocz. Kamień nazębny można określić za pomocą ultradźwięków lub na zdjęciu rentgenowskim narządów jamy brzusznej (jeśli rachunek rentgenowski).

Wśród niezapalnych chorób somatycznych moczówka prosta może być przyczyną nietrzymania moczu lub nietrzymania moczu. W przypadku tej choroby endokrynologicznej pacjent dużo pije (polidypsja) i uwalnia duże ilości moczu (poliurii), które stopniowo rozciągają pęcherz, powstaje megacystis. W takich przypadkach szyjka pęcherza moczowego jest rozciągnięta, aparat zwieracza jest niewystarczający, który nie jest w stanie utrzymać dużych objętości moczu (kilkakrotnie wyższy niż wiek normy fizjologiczne), zaczyna się brak powściągliwości (początkowo stresujący), a następnie całkowity brak zatrzymania moczu. Diagnostyka opiera się na skargach od pacjentów (pije dużo płynów), ocenie dobowego rytmu oddawania moczu i kontroli płynów spożywanych w ciągu dnia, badaniach laboratoryjnych moczu (niski ciężar właściwy) i danych z badań endokrynologicznych.

W ostatnich latach wielu autorów zajmujących się tym problemem doszło do wniosku, że w znacznej części przypadków zaburzeń czynności pęcherza moczowego, którym towarzyszy nietrzymanie moczu i nietrzymanie moczu, przyczyną jest tak zwana neurogenna dysfunkcja pęcherza. Przez neurogenną dysfunkcję pęcherza należy rozumieć różne formy naruszeń jego rezerwuaru i funkcje ewakuacyjne, rozwijające się w wyniku uszkodzenia układu nerwowego na jego różnych poziomach - od kory mózgowej do aparatu śródściennego pęcherza. Jak pokazały nasze badania (Morozov VI, 2005), patologia układu nerwowego u tych pacjentów jest zwykle spowodowana przez okołoporodowe uszkodzenia układu nerwowego (mielodysplazja rdzenia kręgowego lędźwiowo-krzyżowego, uszkodzenie mózgu w mózgu, szyjny i lędźwiowy rdzeń kręgowy). Obraz kliniczny neurogennej dysfunkcji pęcherza moczowego jest zróżnicowany i u większości pacjentów (do 90,8%) charakteryzuje się zaburzeniami oddawania moczu, w pozostałych (9,2%) dysfunkcje pęcherza moczowego mają charakter subkliniczny i są wykrywane jedynie metodami diagnostyki funkcjonalnej (cystometria i profilometria cewki moczowej). Wyróżnij pęcherz normoreflex, hyperreflex, hyporeflex i areflex. Najczęstszą przyczyną moczenia w łóżku i dziennego (imperatywnego) nietrzymania moczu jest hiperrefleksyjny (hiperaktywny) pęcherz moczowy. Jednocześnie występują następujące objawy kliniczne upośledzenia oddawania moczu: częstomocz (częste oddawanie moczu, w małych porcjach, w odstępach do 1,5 - 2 godzin między miccii; pilne oddawanie moczu w celu oddania moczu (1 - 10 sekund od pojawienia się potrzeby przymusowego opróżnienia pęcherza moczowego); nietrzymanie moczu (niezdolność do arbitralnego zwiększenia oporu wewnątrz cewki moczowej w ciągu 10–15 sekund od pojawienia się parcia i mikcji), moczenie (mimowolne oddawanie moczu podczas snu (1 do 5 razy, ale częściej 1 raz w ciągu pierwszych 90 minut Wszystkie te objawy są uważane za patologiczne po ukończeniu przez dziecko trzeciego roku życia. U dzieci z hiperrefleksją wypieracza występuje zwykle pogarszająca się historia okołoporodowa (uraz urodzenia, zamartwica urodzeniowa itp.) i słabe objawy neurologiczne, co wskazuje na „wysokie „Poziom uszkodzeń CNS (mózgowy, szyjny, piersiowy), podczas gdy przy niskich, ogonowych zmianach rdzenia kręgowego (utajona mielodysplazja, przepuklina kręgowa itp.) Najczęściej występuje hiporefleksja i (rzadziej) odbijanie wypieracza. Jednocześnie pojawia się objaw rzadkiego oddawania moczu (nie więcej niż 3-4 razy dziennie), duże ilości moczu - od 400 do 800 ml. U tych pacjentów uczucie parcia i oddawania moczu jest zmniejszone, najczęściej „bawią się”, gromadzą duże ilości moczu i jest brakowany z powodu neurogennego osłabienia dowolnego zwieracza pęcherza, którego regulacja nerwowa (somatyczna) jest przeprowadzana tylko z rdzenia kręgowego ogonowego (C2-C4). U dzieci z ostrymi objawami neurologicznymi (przepuklina mózgowo-rdzeniowa w okolicy krzyżowo-ogonowej) i arefleksją wypieracza może wystąpić ciągłe nietrzymanie moczu typu paradoksalnego izchurii. U takich pacjentów z uszkodzeniem ogonowego rdzenia kręgowego z reguły występuje niedobór zwieracza odbytu i nietrzymanie stolca (enkopresja). Wszystkie dzieci z NDMD poddawane są dwustopniowej diagnostyce: stadium uroneprologicznemu (najpierw cystometria wsteczna) i neurologicznemu, z określeniem poziomu (wierzchołków) uszkodzeń układu nerwowego jako głównej przyczyny choroby. Pomagają w tym metody diagnostyczne spondylograficzne i neurofizjologiczne (REG, EMG, EEG, Echo-EG). W przypadkach uszkodzeń podziałów ogonowych rdzenia kręgowego najbardziej pouczającą metodą diagnozy paraklinicznej jest EMG z mięśni prostowników kręgosłupa w obszarze trójkąta rombowego (centrum Buja).

Duża grupa pacjentów z nietrzymaniem moczu to dzieci z różnymi chorobami psychicznymi. Należą do nich pacjenci z nerwicą i stanami podobnymi do nerwic, pacjenci z oligofrenią, schizofrenią, pacjenci z zespołem maniakalno-depresyjnym oraz pacjenci z padaczką. Wszyscy ci pacjenci mają niestabilną psychikę, ich adaptacja społeczna w społeczeństwie jest zaburzona i często pozostają w tyle w rozwoju umysłowym i umysłowym. Różne stresujące sytuacje (śmierć bliskich krewnych, konflikty w rodzinie i szkole, pierwsza wizyta w przedszkolu itp.) Mogą być prowokacją do pojawienia się pierwszych epizodów nietrzymania moczu. We wszystkich przypadkach wykrycia zaburzeń psychicznych i nieodpowiedniego zachowania u dzieci (dzieci odhamowane, nadpobudliwe itp.) Z epizodami nietrzymania moczu lub nietrzymania moczu (i ewentualnie kału), konieczne jest skonsultowanie się z psychologiem dziecięcym, psychiatrą, przeprowadzenie EEG, przeprowadzenie specjalnych testów i innych badań diagnostycznych działania wyznaczone przez tych specjalistów.

Leczenie nietrzymania moczu u dzieci należy różnicować, biorąc pod uwagę czynniki etiologiczne choroby. Wrodzone wady rozwojowe dolnych dróg moczowych są korygowane chirurgicznie (cystoplastyka, plastyka cewki moczowej), a następnie rehabilitacja pooperacyjna i badanie kliniczne przez urologa i nefrologa. Z reguły w tej grupie pacjentów oraz w okresie pooperacyjnym utrzymują się różne opcje nietrzymania moczu, dlatego wykonywane są powtarzane operacje otwarte (zwieranie pętli) i zamknięte (endokolagenoplastyka szyi pęcherza).

W leczeniu chorób zapalnych dolnych dróg moczowych zaleca się leczenie przeciwbakteryjne (biorąc pod uwagę wyniki analizy bakteriologicznej kultury moczu) i fizjoterapię.

Pacjentom z neurogenną dysfunkcją pęcherza przepisuje się podstawowe leczenie neurologiczne na uszkodzenie układu nerwowego. Jednocześnie przeprowadza się objawowe leczenie uroneprologiczne, mające na celu normalizację stanu funkcjonalnego pęcherza i zatrzymanie różnych powikłań. U dziewcząt z nietrzymaniem moczu i refluksem moczu wyznaczono dodatkową konsultację z ginekologiem dziecięcym, która w razie potrzeby zaleci odpowiednie leczenie. W leczeniu tej grupy pacjentów wskazane jest przestrzeganie zasady leczenia etapowego: powtarzane cykle leczenia co 3-4 miesiące przez 8-10 dni do pełnego wyzdrowienia. Chirurgiczne (urologiczne) metody leczenia NDMP są mało obiecujące. po możliwej krótkoterminowej poprawie z reguły dochodzi do nawrotu choroby.

Leczenie dzieci z chorobami psychicznymi i wtórnym nietrzymaniem moczu (po wykluczeniu wad rozwojowych układu moczowego!) Prowadzone są przez psychologów dziecięcych i psychiatrów z udziałem doradczym urologa i nefrologa.

Tak więc nietrzymanie moczu u dzieci jest zespołem różnych chorób wieku dziecięcego. W diagnostyce nietrzymania moczu, wraz z tradycyjnymi metodami badania uroneprologicznego, konieczne jest zastosowanie specjalnych funkcjonalnych i neurofizjologicznych metod badania z udziałem, w razie potrzeby, sąsiadujących specjalistów (neuropatologa, psychologa, psychiatry, ginekologa dziecięcego). Leczenie nietrzymania moczu przeprowadza się z uwzględnieniem czynników etiologicznych choroby i biorąc pod uwagę zasadę stopniowego leczenia tej grupy pacjentów.

V.I. Morozow

Kazański Państwowy Uniwersytet Medyczny

Morozow Walerij Iwanowicz - doktor nauk medycznych, adiunkt

chirurgia dziecięca z kursem FPK i PPS KSMU

1. Buyanov M.I. Nietrzymanie moczu i kału. M.: Medicine, 1985. - 181 p.

2. Vishnevsky E.L. Ocena kliniczna zaburzeń układu moczowego. / E.L. Vishnevsky, OB Laurent, A.E. Vishnevsky / M., 2001-95 s.

3. Vishnevsky E.L. Diagnostyka i leczenie zaburzeń czynności pęcherza moczowego u małych dzieci / E.L. Vishnevsky, V.G. Geldt, N.S. Nikolaev // Chirurgia dziecięca. - 2003.--3. - od 48-53.

4. Javad-Zade M.D. Zaburzenia neurogenne pęcherza / MD. Javad-Zade, V.M. Derzhavin. - M.: Medicine, 1989. - 210 p.

5. Morozov V.I. Konsekwencje uszkodzeń okołoporodowych układu nerwowego w chirurgii dziecięcej: streszczenie autora. dis. Dr kochanie Nauki / V.I. Morozow. - UFA, 2005. - 44 pkt.

Zaburzenia oddawania moczu u dzieci. Rola lekarzy ambulatoryjnych

Opublikowano w czasopiśmie:
PRAKTYKA PEDIATRY, urologia, styczeń 2008

S.N. Zorkin, S.A. Borisova, T.N. Gusarova, Państwowe Centrum Naukowe Zdrowia Dziecka, Rosyjska Akademia Nauk Medycznych

Zaburzenia oddawania moczu są patologią, która nie zagraża bezpośrednio życiu pacjenta, ale jest niewątpliwie istotnym problemem, prowadzącym do mniej lub bardziej wyraźnego ograniczenia aktywności psychicznej i fizycznej pacjenta, co utrudnia jego adaptację społeczną i komunikację z rówieśnikami, przyczyniając się do opóźnienia w nauce lub konfliktów w rodzina.

Jak ważny jest ten problem dla dziecka, mówi fakt, że dzieci z upośledzonym oddawaniem moczu zajmują trzecie miejsce po takich stresach, jak śmierć rodziców i możliwość oślepienia. Należy podkreślić, że patologia ta dotyczy nie tylko samego pacjenta, ale także jego mikrośrodowiska, które z kolei może utrzymać torpidalny przebieg zaburzeń moczowych. Ponadto opisany zestaw problemów jest istotny dla dzieci, zwłaszcza w pewnych okresach krytycznych z punktu widzenia zmian psychofizjologicznych (w okresach przedszkolnych, przedszkolnych i szkolnych, kiedy dziecko jest zaangażowane w nową grupę społeczną - przedszkole, zespół szkolny, w okresie przed- i młodzieżowym) [1, 2, 3, 7, 16].

Zawsze jednak należy pamiętać, że zaburzenia oddawania moczu mogą być również objawem poważniejszej patologii narządów układu moczowego, takich jak nawracające przewlekłe zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, odpływ pęcherzowo-moczowodowy, megaureter. Te naruszenia urodynamiki są przyczyną rozwoju miażdżycy, nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności nerek i wczesnej niepełnosprawności [5, 10, 17].

Wśród zaburzeń oddawania moczu należy wyróżnić: fizjologiczne nietrzymanie moczu, neurogenne dysfunkcje pęcherza moczowego, moczenie i zaburzenia dyzuryczne (zaburzenia układu moczowego z powodu zakażenia dolnych dróg moczowych, zapalenie cewki moczowej, zapalenie balanitis, zapalenie sromu, zapalenie pęcherza moczowego).

ZAWARTOŚĆ FIZJOLOGICZNA MOCY

Zjawisko to nie dotyczy patologii do pewnego wieku i charakteryzuje etapy powstawania funkcji pęcherza moczowego.

Od urodzenia do 6 miesięcy dziecko ma „niedojrzały rodzaj oddawania moczu”. Odruchowe łuki pęcherza są zamknięte na poziomie kręgosłupa i śródmózgowia, a oddawanie moczu odbywa się odruchowo w miarę gromadzenia się moczu (do 20 razy dziennie). Od 6 miesięcy dziecko zaczyna odczuwać wypełnienie pęcherza i próbuje „zasygnalizować” innym, że muszą go opróżnić (dziecko staje się skoncentrowane, zaczyna pchać, czasem płacze i uspokaja się po oddaniu moczu). Dlatego lekarz, do którego zwrócili się rodzice z takimi „skargami”, powinien uspokoić rodziców i wyjaśnić, że na tym etapie u dziecka powstaje kontrola oddawania moczu korowego. Ale aby wykluczyć różne choroby narządów układu moczowego, dziecko musi przeprowadzić badanie ultrasonograficzne i analizę moczu. Od tej chwili wskazane jest, aby rodzice zaczęli nauczać umiejętności toalety dziecięcej. Po roku odruch warunkowy staje się jeszcze bardziej aktywny, dziecko tworzy centralne hamowanie oddawania moczu i zwiększa pojemność pęcherza.

Zakończenie tworzenia funkcji pęcherza („dojrzałe oddawanie moczu”) następuje o 3-4 lata i charakteryzuje się szeregiem wskaźników:

  • zgodność objętości pęcherza ze standardami wieku (wahania objętości moczu w ciągu dnia od 60 do 160 ml);
  • Odpowiednie oddawanie moczu na dobę (7–9 razy) odpowiednie do diurezy i objętości pęcherza;
  • pełne zatrzymanie moczu w dzień iw nocy;
  • zdolność do opóźnienia na chwilę i przerwania oddawania moczu w razie potrzeby;
  • zdolność do opróżniania pęcherza bez uprzedniego popędu z małą objętością z powodu wolicjonalnej regulacji oddawania moczu;
  • pewne zachowania towarzyszące aktowi oddawania moczu (prywatność, higiena itp.). Jeśli wypełniony pęcherz może obudzić dziecko, powstaje kontrola korowa nad funkcją oddawania moczu [12]. Biorąc pod uwagę wiek, nietrzymanie moczu, jako najbardziej widoczna manifestacja zaburzeń układu moczowego, jest zwykle uważane za patologię u dzieci w wieku powyżej 5 lat. W tym wieku regularne nietrzymanie moczu wymaga badania i leczenia przez różnych specjalistów [3, 5, 10, 16]. NEUROGENICZNA DYSFUNKCJA PĘCHERZA MOCZOWEGO Normalna funkcja dolnych dróg moczowych składa się z dwóch faz - fazy akumulacji moczu i fazy opróżniania - i jest określona przez złożone oddziaływanie między pęcherzem, aparatem zwieracza, cewką moczową i wszystkimi poziomami układu nerwowego. Naruszenia tych relacji mogą mieć miejsce zarówno w fazie akumulacji, jak iw fazie uwalniania. Wszystkie te zaburzenia nazywane są „pęcherzem neurogennym” - zbiorową koncepcją łączącą dużą grupę naruszeń rezerwuaru i funkcji ewakuacyjnych pęcherza, które rozwijają się w wyniku uszkodzenia układu nerwowego na różnych poziomach i charakteryzują się zmianami w strukturze mięśni gładkich pęcherza moczowo-nabłonkowego. Mięśnie pęcherza moczowego (wypieracz) mogą mieć normalną i patologiczną funkcję: lub nadpobudliwe, które występuje tylko w fazie napełniania i objawia się mimowolnymi skurczami zniekształcenia, które nie są tłumione przez wolicjonalny wysiłek; lub hipoaktywne, powstające w fazie wyładowania i objawiające się zmniejszeniem lub brakiem aktywności skurczowej pęcherza, co prowadzi do naruszenia jego opróżniania. Najbardziej skrajne naruszenia funkcji kumulacyjnych i ewakuacyjnych pęcherza moczowego to różne formy nietrzymania moczu. Obecnie najbardziej odpowiednią do zastosowania w urologii dzieciństwa jest klasyfikacja nietrzymania moczu, zaproponowana przez profesora E.L. Vishnevsky (2001) [3]. Nietrzymanie moczu:
  • imperatyw (motoryczny i sensoryczny);
  • stresujący (z napięciem);
  • odruch;
  • przelew:
    - mała objętość (do 150 ml),
    - średnia objętość (150-300 ml),
    - duża objętość (ponad 300 ml);
  • połączone. Najczęstszym typem dysfunkcji moczu u dzieci jest pęcherz nadreaktywny (OAB), stan charakteryzujący się obecnością naglących potrzeb, którym może towarzyszyć pilne nietrzymanie moczu, częste oddawanie moczu (> 8 mikcji / dzień) i nokturia (≤ 1 (2) mictium / noc). Według różnych autorów około 50-100 milionów ludzi cierpi na objawy OAB na całym świecie. Częstość występowania w Rosji - 38%, wśród dzieci - co piąte dziecko ma imperatywne formy zaburzeń oddawania moczu. Zapadalność wynosi 17,8%. Przyczyny rozwoju nadczynności pęcherza są odzwierciedlone w jego klasyfikacji:
  • nadpobudliwość neurogenna (stary termin to hiperrefleks wypieracza), obecność patologii neurologicznej;
  • nadpobudliwość idiopatyczna (stary termin to niestabilność wypieracza), przyczyna nie została ustalona. Wiodącym ogniwem w patogenezie OAB jest zwiększona wrażliwość wypieracza na mediator układu przywspółczulnego, acetylocholinę [2, 4, 17, 21]. ENURESE Innym częstym zaburzeniem moczu jest moczenie. Termin ten jest powszechnie rozumiany jako każde mimowolne oddawanie moczu (nietrzymanie moczu) po osiągnięciu wieku, w którym kontrola moczu powinna zostać osiągnięta (zwykle 5 lat). Moczenie może wystąpić zarówno podczas snu (moczenie nocne), jak iw ciągu dnia (moczenie nocne). Ale naszym zdaniem moczenie dzienne jest objawem neurogennej dysfunkcji pęcherza. Dlatego bardziej właściwe byłoby pozostawienie terminu „moczenie”, aby wskazać, że występuje tylko moczenie nocne. W przypadku moczenia w ciągu dnia lepiej jest użyć terminu „nietrzymanie moczu w ciągu dnia” lub najpierw wskazać formę dysfunkcji neurogennej, na przykład „pęcherz nadreaktywny”, a następnie dodać „nietrzymanie moczu w ciągu dnia”. W przypadkach, w których występuje połączenie dysfunkcji neurogennej z moczeniem nocnym, należy dodać - „moczenie”. Główne przyczyny rozwoju moczenia:
  • Opóźnione dojrzewanie układu nerwowego.
  • Niekorzystna dziedziczność (w 75% przypadków - oboje rodzice cierpieli na moczenie w dzieciństwie; 45% przypadków - jedno z rodziców cierpiało na moczenie, tylko 15% przypadków nie cierpiało na moczenie).
  • Zakłócenie wydzielania hormonu antydiuretycznego.
  • Zaburzone reakcje aktywacyjne podczas snu.
  • Wpływ czynników psychologicznych i stresu.
  • Patologia urologiczna i zakażenie dróg moczowych. Częstość występowania moczenia jest różna w zależności od wieku: w wieku 5 lat jest powszechna i występuje u 15-20% dzieci, w wieku 10 lat - u 5%, wśród młodzieży 2% dzieci cierpi, a wśród osób powyżej 18 lat - 0, 5%. Chłopcy cierpią na moczenie 1,5–2 razy częściej niż dziewczęta [11]. Dopuszcza się dzielenie moczenia na pierwotne (dziecko nigdy nie było „suche” od urodzenia) i wtórne, które występuje po okresie stabilnej kontroli z oddawaniem moczu (co najmniej 6 miesięcy). Określenie „moczenie bezobjawowe” charakteryzuje się jedynie oddawaniem moczu w nocy. Ta opcja występuje najczęściej u dzieci i występuje w 60–85% przypadków. Przez „polisymptomatyczne moczenie” rozumie się połączenie nocnego nietrzymania moczu z innymi zaburzeniami moczu - czystość, częstomocz, nietrzymanie moczu w ciągu dnia - to znaczy objawy OAB (15–40%) [1]. Jeśli badanie dziecka nie wykazało żadnych nieprawidłowości, mówią o niepowikłanym moczeniu. W przypadku skomplikowanego moczenie, podczas badania wykrywane są zaburzenia neurologiczne, infekcje lub zmiany anatomiczne i czynnościowe w drogach moczowych. DIAGNOZA Wyraźny algorytm pomiarów diagnostycznych pozwala lekarzowi, podczas wstępnego leczenia pacjentów z dolegliwościami moczowymi i nietrzymaniem moczu, określić, w jakim stopniu ten stan jest przejawem OAB lub monosymptomatycznego moczenie, którego leczenie należy do kompetencji pediatry. Przede wszystkim należy starannie zbierać dane anamnestyczne, a oprócz historii położniczej, historii rodziny z identyfikacją chorób układu nerwowego i moczowego, należy wyjaśnić obecność moczenia u rodziców i krewnych. W historii życia dziecka, oprócz choroby i urazów, cechy wychowania, kształtowania umiejętności schludności, zachowania dziecka, warunków życia w rodzinie, schematu picia (dzieci powyżej 1. roku życia potrzebują nie więcej niż 1,0–1,5 litra płynu dziennie), wzorców snu. Podczas wstępnej wizyty u lekarza gromadzona jest szczegółowa historia zaburzeń oddawania moczu, określająca wiek wystąpienia, obecność i czas trwania „suchego” okresu, częstotliwość epizodów nietrzymania moczu i czas ich wystąpienia (dzień, noc), charakter strumienia moczu, obecność nagłego parcia na mocz, wysiłkowe nietrzymanie moczu, współistniejące zaparcie lub enopresja i zakażenie dróg moczowych. Szczegółowe uważne badanie historii choroby pozwoli ci uniknąć wielu niepotrzebnych badań w przyszłości i prawidłowo przepisać niezbędną terapię. Podstawową rolę w diagnozie dysfunkcji pęcherza moczowego przypisuje się analizie klinicznej oddawania moczu. Stan funkcjonalny jest oceniany przez rodziców rejestrujących rytm spontanicznego oddawania moczu u dziecka w domu przez 2-3 dni (odnotowuje się czas i objętość każdego oddawania moczu, wyniki są rejestrowane w formie tabeli); Specjalne tabele są wypełniane przez lekarza w celu zidentyfikowania syndromu „dojrzałego oddawania moczu” i imperatywnego oddawania moczu. W przyszłości dane te pomogą ocenić skuteczność terapii [3]. Podczas badania fizykalnego bada się narządy jamy brzusznej i układ moczowo-płciowy. Badanie okolicy lędźwiowej w celu zidentyfikowania skurczów nabłonkowych, włochatości skóry w kości krzyżowej, wskazując na możliwość wystąpienia nieprawidłowości w strukturze kręgosłupa i rdzenia kręgowego. W badaniu stanu neurologicznego zwraca się uwagę na stan sfer motorycznych, czuciowych i odruchowych (czułość w okolicy krocza i ton zwieracza odbytu są koniecznie badane). Konieczne jest przeprowadzenie kilku ogólnych i jednej analizy ilościowej moczu, jeśli to konieczne, badania bakteriologicznego. Pokazano test Zimnitsky'ego do oceny stanu funkcjonalnego nerek. W celu wykluczenia wad rozwojowych układu moczowego stosuje się metodę przesiewową - badanie ultrasonograficzne nerek i pęcherza moczowego. Konieczne jest prowadzenie badań przed i po oddaniu moczu, leżeniu i staniu. Za pomocą ultradźwięków można określić położenie pęcherza, grubość jego ścian, obecność resztkowego moczu (zwykle grubość ściany pęcherza podczas jego napełniania nie przekracza 2 mm, a ilość resztkowego moczu nie powinna przekraczać 10% wybranego). Tak więc, po wykluczeniu w stadium pierwotnym wad rozwojowych dróg moczowych i kręgosłupa, chorób zakaźnych i zapalnych układu moczowego, chorób ośrodkowego układu nerwowego, patologii hormonalnej, pediatra może przepisać terapię. Podczas wykrywania patologii urologicznej pacjenci muszą być badani w specjalistycznym szpitalu. TERAPIA Leczenie OAB jest ukierunkowane na usunięcie zahamowanych cięć wypieracza i zwiększenie skutecznej objętości pęcherza moczowego. Metody leczenia OAB obejmują środki nielekowe i farmakoterapię. Leczenie nielekowe obejmuje terapię behawioralną, ćwiczenia mięśni miednicy z wykorzystaniem metody biofeedbacku, neuromodulację, fizjoterapię). Obecnie farmakoterapia jest jedną z najbardziej powszechnych i skutecznych metod leczenia zaburzeń nietrzymania moczu i moczu u dzieci [2, 10, 13, 17, 21]. Metoda jest interesująca przede wszystkim ze względu na jej dostępność, możliwość długotrwałego użytkowania i regulację ekspozycji. Pomimo dużego arsenału leków, głównego w leczeniu zaburzeń układu moczowego powstających na tle spadku pojemności pęcherza moczowego, uważa się, że są to preparaty serii M-cholinolitycznej [14, 15, 18]. Leki te przez wiele lat stosowania okazały się dość skuteczne pod względem korygowania zaburzeń wymiotów i nadal pozostają pierwszą linią terapii farmakologicznej dla OAB. Najbardziej znanym lekiem, jedynym zatwierdzonym do stosowania w praktyce pediatrycznej w Rosji, jest chlorowodorek oksybutyniny (Driptan), którego stosowanie prowadzi do zwiększenia skutecznej objętości pęcherza o 25%, przyczyniając się do nagromadzenia moczu z powodu relaksującego działania na mięsień pęcherza moczowego (tłumi skurcz gładkich miocytów wypieracza) ). Możliwość elastycznego schematu dawkowania leku pozwala pacjentom uzyskać kontrolę nad OAB, ułatwiając znalezienie równowagi między skutecznością i tolerancją oksybutyniny (Tabela 1) [14, 21]. Tabela 1. Schemat dawkowania oksybutyniny

    Jaka jest pilna potrzeba oddawania moczu - cechy charakterystyczne

    Osoba jest uważana za istotę społeczną, a różne przejawy nieprawidłowości w obszarze intymnym związane z układami wydalniczymi mają działanie hamujące i obniżają jakość życia.

    Wielu ludzi jest zdezorientowanych chęcią oddania moczu i imperatywnych manifestacji. Różnica między tą drugą koncepcją to stałość. Mówiąc najprościej, pacjent poddany tej bolesnej manifestacji zaczyna odczuwać chęć odwiedzenia toalety, nie mając już siły, by utrzymać swoje aspiracje pod kontrolą.

    Dość często nagląca potrzeba oddania moczu może towarzyszyć niekontrolowanemu oddawaniu moczu w nocy i nietrzymaniu moczu w ciągu dnia.

    Pilność oddania moczu - co to jest?

    Najbardziej stresująca jest sytuacja, w której osoba nie jest w stanie kontrolować procesów własnego organizmu, nie jest w stanie zachować pewnych funkcji ze względu na siłę woli. Pracownicy medyczni wydedukowali specjalną koncepcję opisującą niespodziewanie pojawiające się, nie do pokonania, raczej silne pragnienia wykonania emisji moczu lub wypróżnienia.

    Taki stan nazywany jest „imperatywnym pragnieniem”, które jest tak silne, że czasami uwalnianie płynu biologicznego dzieje się samo. Aby z powodzeniem radzić sobie z takimi manifestacjami, należy je bardziej szczegółowo przestudiować.

    Charakterystyczne cechy

    Prawdopodobnie każdy z was zauważył, że niekontrolowana emisja moczu może wystąpić podczas śmiechu, kaszlu, podnoszenia ciężkich ładunków. Krótko mówiąc, w momencie, gdy wzrasta ciśnienie w jamie brzusznej. W takich sytuacjach odnotowuje się stresujący charakter nietrzymania moczu.

    Niezbędne pragnienia płynu biologicznego są różne, ponieważ istnieje pilna potrzeba pilnego opróżnienia mocznika, nawet jeśli jest on prawie pełny. Charakterystycznym faktem jest to, że podczas ograniczonego spożycia płynów, pragnienie wyizolowania moczu nie znika i występuje u osoby mniej więcej co dwie godziny, niezależnie od pory dnia.

    Przyczyny rozwoju

    Przez długi czas problemy ginekologiczne, patologie urologiczne i interwencje chirurgiczne uważano za główne przyczyny tej choroby. Nie można było zidentyfikować prawdziwej przyczyny problemu, ponieważ możliwości sprzętu laboratoryjnego uznano za niedoskonałe.

    Specjaliści postawili diagnozę na podstawie obrazu klinicznego. Z tego powodu przebieg leczenia składał się z chorób narządów moczowych, występujących w złożonych lub przewlekłych postaciach. Nie ma nic dziwnego, że skuteczność takiej terapii zawsze pozostawiała życzenia lepszych wyników.

    Przeprowadzone dzisiaj badania umożliwiły uzyskanie najbardziej prawidłowych przyczyn emisji płynu biologicznego. W większości przypadków jest to spowodowane hiperaktywnym zespołem mocznika, który wywołuje bezprecedensowe działania tego narządu, które zdarzają się sporadycznie lub na stałe. Ale tutaj należy podkreślić, że prawdziwa przyczyna tego zespołu nie została jeszcze zidentyfikowana.

    Niektóre choroby i stany mogą wywoływać powstawanie takich wydzielin moczu:

    • cukrzyca;
    • zaburzenia nerwowe;
    • problemy z prostatą (u mężczyzn);
    • niewydolność serca;
    • uraz;
    • okres pomenopauzalny (dla kobiet);
    • związane z wiekiem zmiany wypieracza.

    Grupy ryzyka

    Taki stan nadpobudliwości w moczniku może wystąpić u osób dorosłych w ciągu dziesięciu do piętnastu procent. Ma naturę innego pochodzenia. Problem może wystąpić u pacjentów cierpiących na następujące patologie:

    • choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa;
    • stwardnienie rozsiane;
    • niedawny udar, choroba Parkinsona;
    • neuropatia charakterystyczna dla cukrzycy;
    • onkologia, gdy guzy lub przerzuty ściskają rdzeń kręgowy, płuca, gruczoły sutkowe, gruczoł krokowy;
    • w raku szyjki macicy (u kobiet) - guz jest zdolny do wzrostu w mocznik;
    • ostre zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek;
    • kamica moczowa, gdy kamień penetruje kanał cewki moczowej lub mocznik, podrażniając go i stając się przyczyną naglących potrzeb.

    Czasami warunek ten powstaje z powodu przyjmowania leków z pewnych grup, które zwiększają ilość wydzielanego moczu i wpływają na wydajność tkanek mięśniowych pęcherza.

    Inne rodzaje nietrzymania moczu

    Po raz kolejny należy zauważyć, że podczas nagłego nietrzymania płynu biologicznego u pacjentów główną przyczyną jest nieodpowiedni sygnał, wskazujący, że mocznik jest pełny, podczas gdy zwieracze samego narządu pozostają normalne. Nie zaczynają słabnąć, zachowują zdolność do powstrzymywania moczu, dopóki system nerwowy nie wyda polecenia wydalenia.

    Kobiety są bardziej podatne na wysiłkowe nietrzymanie moczu. Jest to spowodowane faktem, że zwieracz wewnętrzny dwóch istniejących u mężczyzn rozwija się nieco silniej niż samica. Ponadto, w okresie ciąży i porodu, mięśnie miednicy kobiet są silnie przeciążone, osłabione i rozciągnięte. Wraz z menopauzą przyczynia się do zmniejszenia liczby estrogenów.

    Wielokrotna lub szybka dostawa, osłabienie napięcia mięśniowego i wiązadeł z czasem może prowadzić do pominięcia niektórych narządów, co będzie miało wpływ na działanie cewki moczowej. I żeńska cewka moczowa jest znacznie szersza i krótsza niż cewka męska, dzięki czemu jest bardziej podatna na infekcje i możliwe uszkodzenia narządów moczowych, które znajdują się wyżej.

    Nie byłoby zbędne nazywanie innych rodzajów nietrzymania moczu, ponieważ różnią się one taktyką terapeutyczną:

    1. Mieszane nietrzymanie moczu. Kombinacja jest reprezentowana przez kombinację stresu i imperatywnego nietrzymania moczu.
    2. Pooperacyjny. Dla mężczyzn będzie to spowodowane operacją prostaty lub przejściem cewki moczowej. Należą do nich usunięcie gruczołu krokowego podczas onkologii lub łagodny nowotwór, operacja kanału cewki moczowej z powodu urazu. Konsekwencje natury imperatywnej mogą zniknąć niezależnie, czasami istnieje potrzeba kursu terapeutycznego, terapii wysiłkowej, wszczepienia zwieracza sztucznego pochodzenia. W przypadku kobiet problem ten może wystąpić w wyniku usunięcia macicy i jajników, cięcia cesarskiego podczas porodu.
    3. Nietrzymanie moczu z przeludnienia. Ze względu na spadek czułości receptorów mechanicznych w tkankach mocznika, nie ma potrzeby odwiedzania toalety, nawet jeśli mocz jest w pełni wypełniony. Gdy tylko ilość płynu biologicznego przekroczy łączną pojemność pęcherzyka, rozpoczyna się niekontrolowana emisja moczu. Przyczyną braku wrażliwości mogą być problemy z nerwami, urazami kręgosłupa, cukrzycą. Dla mężczyzn należy dodać przypadki, w których przejście cewki moczowej jest ściskane przez powiększoną prostatę lub nowotwór, który pojawił się wewnątrz cewki moczowej. To komplikuje usuwanie moczu, pęcherz jest stale w stanie napełnionym;
    4. Tymczasowe nietrzymanie moczu. Minie, gdy zakończy się wpływ jednego lub drugiego czynnika, który stał się główną przyczyną jego wystąpienia. Problemy te obejmują zapalenie pęcherza moczowego, zaparcia i stan ciężkiego zatrucia alkoholem.

    Wymagana diagnostyka

    Ze względu na fakt, że problemy z nietrzymaniem moczu są oczywiste, możliwe jest przeprowadzenie wstępnej diagnozy u większości pacjentów, przeprowadzając z nimi wywiad, badając i analizując wyniki moczu.

    Podczas badania zewnętrznego czują brzuch, ujawniając stopień jego napięcia, rozmieszczenie narządów. Kobiety są umówione na wizytę u ginekologa, mężczyźni są wysyłani na badanie odbytnicy cyfrowej.

    Możliwości opróżniania mocznika określa się za pomocą badań przezbrzusznych. Dobre informacje mogą dostarczyć urodynamiki, składającej się ze wskaźników cyfrowych i ich obrazów graficznych.

    Ponadto, aby potwierdzić stan neurogenny, należy zbadać neuropatologa, który oceni skuteczność nerwów związanych z układem moczowym. Sprawdzana jest czułość odruchów skórnych, odbytu, bulbo-jamistych i kaszlu.

    Po badaniu pacjenta lekarz identyfikuje szereg specyficznych cech - częstotliwość emisji moczu, obecność niekontrolowanych popędów, wycieki moczu, jego ilość. W tym celu pacjent będzie musiał przechowywać „dziennik obserwacji” przez 3 dni przed badaniem, w którym odnotowane zostaną wszystkie epizody emisji moczu, ich stosunek dnia i nocy.

    Leczenie

    Pacjenci z imperatywnymi impulsami zawsze doświadczają stresujących sytuacji. Taki powód jest uważany za główny, aby rozpocząć cykl leczenia powrotu zdolności pęcherza do gromadzenia się i powstrzymywania moczu w sobie. Metody leczenia mogą być różne - zachowawcze lub chirurgiczne. Rozważ je bardziej szczegółowo.

    Leczenie zachowawcze

    W tym przypadku najczęściej używane:

    1. Zmiany w żywieniu. Kiedy dieta wyklucza pikantne, słone, kwaśne pokarmy, które mogą podrażniać mocznik, napoje alkoholowe i kawę.
    2. Odbuduj odruchy natury behawioralnej. Na przykład pacjent zawsze chodził do toalety przed wyjściem z domu. Zaleca się mu zmianę nawyku, aby nie powodować dodatkowych prowokacji do wydalania moczu.
    3. Trening mocznika. Czas między wizytami w toalecie jest świadomie zwiększony. Zjawisko to jest stopniowe, oznacza zwiększoną kontrolę nad wolą pacjenta.

    Trzeba powiedzieć kilka słów o kursie narkotykowym, który ma na celu neurogenne przejawy tego problemu. W ośrodkowym układzie nerwowym leki zwiększają hamowanie skurczów cewki moczowej. Z reguły wpływają one na neuroprzekaźniki. Są to substancje, które przekazują impulsy sygnałowe między komórkami nerwów.

    Metoda chirurgiczna

    Stosuje się go na podstawie uszkodzenia narządów:

    1. Na kręgosłupie, gdy jest ranny, lub występują przepukliny międzykręgowe w okolicy krzyżowej, aby pozbyć się oponiaków.
    2. Działania pośrednie - przecięcie zakończeń nerwowych, które są odpowiedzialne za zaburzenie procesu emisji moczu.
    3. Można dokonać przejścia unerwienia mocznika do zakończeń nerwowych segmentu jelitowego;
    4. Przeprowadza się implantację urządzenia generującego fale radiowe, które stymuluje ściany mocznika.

    Zapobieganie

    Aby zorganizować kontrolę nad procesem izolowania moczu, konieczne jest przestrzeganie pewnych zaleceń dotyczących żywienia i zachowania wizerunku codziennego życia:

    1. Przed wykonaniem ważnych wydarzeń lub wieczorem należy ograniczyć spożycie płynów.
    2. Konieczne jest ograniczenie stosowania niektórych pokarmów, które mogą powodować emisję moczu - arbuzy, pikantne potrawy, kawa, napoje alkoholowe itp.
    3. Regularnie badany przez lekarza.
    4. Unikaj przyjmowania leków o istotnym działaniu moczopędnym.
    5. Weź udział w gimnastyce, która pomoże wzmocnić mięśnie miednicy.

    Środki zapobiegawcze zmniejszą prawdopodobieństwo wystąpienia takiej nieprzyjemnej choroby, dlatego nie należy zmniejszać ich znaczenia.

    Wniosek

    Podsumowując, można zauważyć, że nakazy imperatywu są raczej nieprzyjemnymi chwilami. Ale mogą być traktowane przez osiągnięcie dobrego efektu. To zależy od tego, jak szybko idziesz do lekarza, identyfikując pierwsze oznaki patologii.